Luke 13

Thai Tok

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1กลับ ใจ หรือ พินาศ ขณะ นั้น มี บาง คน อยู่ ที่ นั่น เล่า เรื่อง ชาว กา ลิ ลี ซึ่ง ปี ลา ต เอา โลหิต ของ เขา ระคน กับ เครื่องบูชา ของ เขา ให้ พระองค์ ฟัง

2พระ เยซู จึง ตรัส ตอบ เขา ว่า " ท่าน ทั้งหลาย คิด ว่า ชาว กา ลิ ลี เหล่า นั้น เป็น คน บาป ยิ่ง กว่า ชาว กา ลิ ลี อื่นๆ ทั้งปวง เพราะว่า เขา ได้ ทุกข์ ทรมาน อย่าง นั้น หรือ

3เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า มิ ใช่ แต่ ถ้า ท่าน ทั้งหลาย มิได้ กลับ ใจเสีย ใหม่ ก็ จะ ต้อง พินาศ เหมือน กัน

4หรือ สิบ แปด คน นั้น ซึ่ง หอ รบ ที่ สิโลอัมได้พัง ทับ เขา ตาย เสีย นั้น ท่าน ทั้งหลาย คิด ว่า เขา เป็น คน บาป ยิ่ง กว่า คน ทั้งปวง ที่ อาศัย อยู่ ใน กรุง เยรูซา เล็ม หรือ

5เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า มิ ใช่ แต่ ถ้า ท่าน ทั้งหลาย มิได้ กลับ ใจเสีย ใหม่ จะ ต้อง พินาศ เหมือน กัน "

6คำ อุปมา เกี่ยว กับ ต้น มะเดื่อ ที่ ไร้ ผล ( อสย 5 : 1 - 7 ; มธ 21 : 18 - 20 ) พระองค์ ตรัส คำ อุปมา ต่อ ไป นี้ ว่า " คน หนึ่ง มี ต้น มะเดื่อ ต้น หนึ่ง ปลูก ไว้ ใน สวน องุ่น ของ ตน และ เขา มา หา ผล ที่ ต้น นั้นแต่ ไม่ พบ

7เขา จึง ว่า แก่ คน ที่ รักษา สวน องุ่น ว่า ` ดูเถิด เรา มา หา ผล ที่ ต้น มะเดื่อ นี้ ได้ สาม ปี แล้ว แต่ ไม่ พบ จง โค่น มัน เสีย จะ ให้ ดิน รก ไป เปล่า ๆ ทำไม '

8แต่ ผู้ รักษา สวน องุ่น ตอบ เขา ว่า ` นาย เจ้าข้า ขอ เอา ไว้ ปี นี้ อีก ให้ ข้าพเจ้า พรวน ดิน เอา ปุ๋ย ใส่

9แล้ว ถ้า มัน เกิด ผล ก็ดี อยู่ ถ้า ไม่ เกิด ผล ภายหลัง ท่าน จง โค่น มัน เสีย ' "

10ทรง รักษา หญิง คน หนึ่ง ใน วัน สะ บา โต พระองค์ ทรง สั่งสอน อยู่ ที่ ธรรม ศาลา แห่ง หนึ่ง ใน วัน สะ บา โต

11และ ดูเถิด มี หญิง คน หนึ่งซึ่ง มี ผี เข้า สิง ทำให้ พิการ มา สิบ แปด ปี แล้ว หลัง โกง ยืด ตัว ขึ้น ไม่ ได้ เลย

12เมื่อ พระ เยซู ทอดพระเนตร เห็น เขา จึง เรียก และ ตรัส กับ เขา ว่า " หญิง เอ๋ย ตัว เจ้า หาย พ้น จาก โรค ของ เจ้า แล้ว "

13พระองค์ ทรง วาง พระ หัตถ์ บน เขา และ ใน ทันใด นั้น เขา ก็ ยืด ตัว ตรง ได้ และ สรรเสริญ พระเจ้า

14แต่ นาย ธรรม ศาลา ก็ เคือง ใจ เพราะ พระ เยซู ได้ ทรง รักษา โรค ใน วัน สะ บา โต จึง ว่า แก่ ประชาชน ว่า " มี หก วัน ที่ ควร จะ ทำ งาน เหตุ ฉะนั้น ใน หก วัน นั้น จง มา ให้ รักษา โรค เถิด แต่ ใน วัน สะ บา โต นั้น อย่า เลย "

15แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ตรัส ตอบ เขา ว่า " คน หน้า ซื่อ ใจ คด เจ้า ทั้งหลาย ทุก คน ได้ แก้ วัว แก้ ลา จาก คอก มัน พา ไป ให้ กินน้ำ ใน วัน สะ บา โต มิ ใช่ หรือ

16ดูเถิด ฝ่าย หญิง ผู้ นี้ เป็น บุตรี ของ อับ ราฮัม ซึ่ง ซา ตาน ได้ ผูกมัด ไว้ สิบ แปด ปี แล้ว ไม่ ควร หรือ ที่ จะ ให้ เขา หลุดพ้น จาก เครื่อง จองจำ อัน นี้ ใน วัน สะ บา โต "

17เมื่อ พระองค์ ตรัส คำ เหล่า นั้น แล้ว บรรดา คน ที่ เป็น ปฏิปักษ์ กับ พระองค์ ต้อง ขายหน้า และ ประชาชน ทั้งหลาย ก็ เปรม ปรีดิ์ เพราะ สรรพคุณ ความ ดี ที่ พระองค์ ได้ ทรง กระทำ

18คำ อุปมา เกี่ยว กับ เมล็ด พันธุ์ ผัก กาด ( มธ 13 : 31 - 32 ; มก 4 : 30 - 32 ) พระองค์ จึง ตรัส ว่า " อาณาจักร ของ พระเจ้า เหมือน สิ่ง ใด และ เรา จะ เปรียบ อาณาจักร นั้น กับ อะไร ดี

19ก็ เปรียบ เหมือน เมล็ด พันธุ์ ผัก กาด เมล็ด หนึ่ง ที่ คน หนึ่ง ได้ เอา ไป ปลูก ใน สวน ของ ตน มัน งอก ขึ้น เป็นต้น ใหญ่ และ นก ใน อากาศ มา อาศัย อยู่ ตาม กิ่ง ก้าน ของ ต้น นั้น "

20คำ อุปมา เกี่ยว กับ เชื้อ ( มธ 13 : 33 ) พระองค์ ตรัส อีก ว่า " เรา จะ เปรียบ อาณาจักร ของ พระเจ้า กับ สิ่ง ใด

21ก็ เปรียบ เหมือน เชื้อ ซึ่ง ผู้หญิง คน หนึ่ง เอา เจือ ลง ใน แป้ง สาม ถัง จน แป้ง นั้น ฟู ขึ้น ทั้งหมด "

22พระองค์ เสด็จ ไป ตาม บ้าน ตาม เมือง สั่งสอน เขา และ ทรง ดำเนิน ไป ยัง กรุง เยรูซา เล็ม

23มีค น หนึ่ง ทูล ถาม พระองค์ ว่า " พระองค์เจ้า ข้า คน ที่ รอด นั้น น้อยหรือ " พระองค์ ตรัส แก่ เขา ทั้งหลาย ว่า

24" จง เพียร เข้าไป ทาง ประตู คับแคบ เพราะ เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า คน เป็นอันมาก จะ พยายาม เข้าไป แต่ จะ เข้า ไม่ ได้

25เมื่อ เจ้าบ้าน ลุก ขึ้น ปิด ประตู แล้ว และ ท่าน ทั้งหลาย เริ่ม ยืน อยู่ ภายนอก เคาะ ที่ ประตู ว่า ` นาย เจ้าข้า ๆ ขอ เปิด ให้ ข้าพเจ้า เถิด ' และ เจ้าบ้าน นั้น จะ ตอบ ท่าน ทั้งหลาย ว่า ` เรา ไม่ รู้จัก เจ้า ว่า เจ้า มา จาก ไหน '

26ขณะ นั้น ท่าน ทั้งหลาย เริ่ม จะ ว่า ` ข้าพเจ้า ได้ กิน ได้ ดื่ม กับ ท่าน และ ท่าน ได้ สั่งสอน ที่ ถนน ของ พวก ข้าพเจ้า '

27เจ้าบ้าน นั้น จะ ว่า ` เรา บอก เจ้า ทั้งหลาย ว่า เรา ไม่ รู้จัก เจ้า ว่า เจ้า มา จาก ไหน เจ้า ผู้ กระทำ ความ ชั่วช้า จง ไป เสีย ให้ พ้น หน้า เรา '

28เมื่อ ท่าน ทั้งหลาย จะ เห็น อับ ราฮัม อิสอัค ยา โค บ และ บรรดา ศาสดา พยากรณ์ ใน อาณาจักร ของ พระเจ้า แต่ ตัว ท่าน เอง ถูก ขับ ไล่ ไส ส่ง ออก ไป ภายนอก ที่ นั่น จะ มี การ ร้องไห้ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

29จะ มีค น มา จาก ทิศ ตะวันออก ทิศ ตะวันตก ทิศ เหนือ ทิศ ใต้ จะ มา เอนกาย ลง ใน อาณาจักร ของ พระเจ้า

30และ ดูเถิด จะ มี ผู้ ที่ เป็น คน สุดท้าย กลับ เป็น คน ต้น และ ผู้ ที่ เป็น คน ต้น กลับ เป็น คน สุดท้าย "

31ใน วัน นั้น เอง มี พวก ฟาริสี บาง คน มา ทูล พระองค์ ว่า " ท่าน จง ไป จาก ที่ นี่ เถิด เพราะว่า เฮ โร ด ใคร่ จะ ประหารชีวิต ของ ท่าน เสีย "

32พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " จง ไป บอก สุนัข จิ้งจอก นั้น ว่า ` ดูเถิด เรา ขับ ผี ออก และ รักษา โรค ใน วัน นี้ และ พรุ่งนี้ แล้ว วัน ที่ สาม เรา จะ ทำ การ ให้ สำเร็จ '

33แต่ว่า จำเป็น ซึ่ง เรา จะ เดิน ไป วัน นี้ พรุ่งนี้ และ มะรืน นี้ เพราะว่า ศาสดา พยากรณ์ จะ ถูก ฆ่า นอก กรุง เยรูซา เล็ม ก็ หามิได้

34พระ เยซู ทรง คร่ำครวญ เพราะ กรุง เยรูซา เล็ม ที่ หลง ทาง ( มธ 23 : 37 - 39 ; ลก 19 : 41 - 44 ) โอ เยรูซา เล็ม ๆ ที่ ได้ ฆ่า บรรดา ศาสดา พยากรณ์ และ เอา หิน ขว้าง ผู้ ที่ ได้ รับ ใช้ มา หา เจ้า ให้ ถึง ตาย เรา ใคร่ จะ รวบรวม ลูก ของ เจ้า ไว้ เนืองๆ เหมือน แม่ ไก่ กก ลูก อยู่ ใต้ ปีก ของ มัน แต่ เจ้า ไม่ ยอม เลย หนอ

35ดูเถิด ` บ้านเมือง ของ เจ้า จะ ถูก ละทิ้ง ให้ รกร้าง แก่ เจ้า ' และ เรา บอก ความ จริง แก่ เจ้า ทั้งหลาย ว่า เจ้า จะ ไม่ ได้ เห็น เรา อีก จนกว่า เวลา นั้น จะ มา ถึง เมื่อ เจ้า จะ กล่าว ว่า ` ขอ ให้ พระองค์ ผู้ เสด็จ มา ใน พระ นาม ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง พระ เจริญ ' "

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →