bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Tok
/
Luke 15
Luke 15
Thai Tok
← Chapter 14
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 16 →
1
พวก ฟาริสี ขี้ บ่น ครั้ง นั้น บรรดา คน เก็บ ภาษี และ พวก คน บาป ก็ เข้า มา ใกล้ เพื่อ จะ ฟัง พระองค์
2
ฝ่าย พวก ฟาริสี และ พวก ธร ร มา จาร ย์บ่น ว่า " คน นี้ ต้อนรับ คน บาป และ กิน ด้วย กัน กับ เขา "
3
คำ อุปมา เกี่ยว กับ แกะ ที่ หลง หาย ( มธ 18 : 12 - 14 ) พระองค์ จึง ตรัส คำ อุปมา ให้ เขา ฟัง ดัง ต่อ ไป นี้ ว่า
4
" ใน พวก ท่าน มีค น ใด ที่ มี แกะ ร้อย ตัว และ ตัว หนึ่ง หาย ไป จะ ไม่ ละ เก้า สิบ เก้า ตัว นั้น ไว้ ที่ กลาง ทุ่ง หญ้า และ ไป เที่ยว หา ตัว ที่ หาย ไป นั้น จนกว่า จะ ได้ พบ หรือ
5
เมื่อ พบ แล้ว เขา ก็ ยก ขึ้น ใส่ บ่า แบก มา ด้วย ความ เปรม ปรีดิ์
6
เมื่อ มา ถึง บ้าน แล้ว จึง เชิญ พวก มิตรสหาย และ เพื่อนบ้าน ให้ มา พร้อม กัน พูด กับ เขา ว่า ` จง ยินดี กับ ข้าพเจ้า เถิด เพราะ ข้าพเจ้า ได้ พบ แกะ ของ ข้าพเจ้า ที่ หาย ไป นั้น แล้ว '
7
เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า เช่น นั้น แหละ จะ มีค วาม ปรีดี ใน สวรรค์ เพราะ คน บาป คน เดียว ที่ กลับ ใจ ใหม่ มาก กว่า คน ชอบธรรม เก้า สิบ เก้า คน ที่ ไม่ ต้องการ กลับ ใจ ใหม่
8
คำ อุปมา เกี่ยว กับ เหรียญ ที่ หาย ไป หญิง คน ใด ที่ มี เหรียญ เงิน สิบ เหรียญ และ เหรียญ หนึ่ง หาย ไป จะ ไม่ จุด เทียน กวาด เรือน ค้น หา ให้ ละเอียด จนกว่า จะ พบ หรือ
9
เมื่อ พบ แล้ว จึง เชิญ เหล่า มิตรสหาย และ เพื่อนบ้าน ให้ มา พร้อม กัน พูด ว่า ` จง ยินดี กับ ข้าพเจ้า เถิด เพราะ ข้าพเจ้า ได้ พบ เหรียญ เงิน ที่ หาย ไป นั้น แล้ว '
10
เช่น นั้น แหละ เรา บอก ท่าน ทั้งหลาย ว่า จะ มีค วาม ปรีดี ใน พวก ทูต สวรรค์ ของ พระเจ้า เพราะ คน บาป คน เดียว ที่ กลับ ใจ ใหม่ "
11
คำ อุปมา เรื่อง บุตร หาย ไป พระองค์ ตรัส ว่า " ชาย คน หนึ่ง มี บุตร ชาย สอง คน
12
บุตร คน น้อย พูด กับ บิดา ว่า ` บิดา เจ้าข้า ขอ ทรัพย์ ที่ ตกเป็น ส่วน ของ ข้าพเจ้า เถิด ' บิดา จึง แบ่ง สมบัติ ให้ แก่ บุตร ทั้ง สอง
13
ต่อ มา ไม่ กี่ วัน บุตร คน น้อย นั้น ก็ รวบรวม ทรัพย์ ทั้งหมด แล้วไป เมือง ไกล และ ได้ ผลาญ ทรัพย์ ของ ตน ที่ นั่น ด้วย การ เป็น นักเลง
14
เมื่อ ใช้ ทรัพย์ หมด แล้ว ก็ เกิด กันดาร อาหาร ยิ่ง นัก ทั่ว เมือง นั้น เขา จึง เริ่ม ขัดสน
15
เขา ไป อาศัย อยู่ กับ ชาว เมือง นั้น คน หนึ่ง และ คน นั้น ก็ ใช้ เขา ไป เลี้ยง หมู ที่ ทุ่ง นา
16
เขา ใคร่ จะ ได้ อิ่ม ท้อง ด้วย ฝักถั่ว ที่ หมู กิน นั้น แต่ ไม่ มี ใคร ให้ อะไร เขา กิน
17
เมื่อ เขา รู้ สำนึก ตัว แล้ว จึง พูด ว่า ` ลูกจ้าง ของ บิดา เรา มี มาก ยัง มี อาหาร กิน อิ่ม และ เหลือ อีก ส่วน เรา จะ มา ตาย เสีย เพราะ อด อาหาร
18
จำ เรา จะ ลุก ขึ้น ไป หา บิดา เรา และ พูด กับ ท่าน ว่า " บิดา เจ้าข้า ข้าพเจ้า ได้ ทำ ผิด ต่อ สวรรค์ และ ทำ ผิด ต่อหน้า ท่าน ด้วย
19
ข้าพเจ้า ไม่ สมควร จะ ได้ชื่อ ว่าเป็น ลูก ของ ท่าน ต่อ ไป ขอ ท่าน ให้ ข้าพเจ้า เป็น เหมือน ลูกจ้าง ของ ท่าน คน หนึ่ง เถิด " '
20
บุตร ที่ หาย ไป ก็ กลับ มา และ ความ รื่นเริง ยินดี แล้ว เขา ก็ ลุก ขึ้น ไป หา บิดา ของ ตน แต่ เมื่อ เขา ยัง อยู่ แต่ ไกล บิดา แล เห็น เขา ก็ มีค วาม เมตตา จึง วิ่ง ออก ไป กอด คอ จุบ เขา
21
ฝ่าย บุตร นั้น จึง กล่าว แก่ บิดา ว่า ` บิดา เจ้าข้า ข้าพเจ้า ได้ ทำ ผิด ต่อ สวรรค์ และ ต่อ สายตา ของ ท่าน ด้วย ข้าพเจ้า ไม่ สมควร จะ ได้ชื่อ ว่าเป็น ลูก ของ ท่าน อีก ต่อ ไป '
22
แต่ บิดา สั่ง ผู้ รับ ใช้ ของ ตน ว่า ` จง รีบ ไป เอา เสื้อ อย่าง ดี ที่สุด มา สวม ให้ เขา และ เอา แหวน มา สวม นิ้ว มือ กับ เอา รองเท้า มา สวม ให้ เขา
23
จง เอา ลูก วัว อ้วน พี มา ฆ่า เลี้ยง กัน เพื่อ ความ รื่นเริง ยินดี เถิด
24
เพราะว่า ลูก ของ เรา คน นี้ ตาย แล้ว แต่ กลับ เป็น อีก หาย ไป แล้ว แต่ ได้ พบ กัน อีก ' เขา ทั้งหลาย ต่าง ก็ เริ่ม มีค วาม รื่นเริง ยินดี
25
บุตร คน ใหญ่ เปรียบ ได้ กับ พวก ฟาริสี ฝ่าย บุตร คน ใหญ่ นั้น กำลัง อยู่ ที่ ทุ่ง นา เมื่อ เขา กลับ มา ใกล้ บ้าน แล้ว ก็ได้ ยิน เสียง มโหรี และ เต้นรำ
26
เขา จึง เรียก ผู้ รับ ใช้ คน หนึ่ง มา ถาม ว่า เขา ทำ อะไร กัน
27
ผู้ รับ ใช้ จึง ตอบ เขา ว่า ` น้อง ของ ท่าน กลับ มา แล้ว และ บิดา ได้ ให้ ฆ่า ลูก วัว อ้วน พี เพราะ ได้ ลูก กลับ มา โดย สวัสดิภาพ '
28
ฝ่าย พี่ ชาย ก็ โกรธ ไม่ ยอม เข้าไป บิดา จึง ออก มา ชักชวน เขา
29
แต่ เขา บอก บิดา ว่า ` ดูเถิด ข้าพเจ้า ได้ ปรนนิบัติ ท่าน กี่ ปี มา แล้ว และ มิได้ ละเมิด คำ บัญชา ของ ท่าน สัก ข้อ หนึ่ง เลย แม้แต่ เพียง ลูก แพะ สัก ตัว หนึ่ง ท่าน ก็ ยัง ไม่ เคย ให้ ข้าพเจ้า เพื่อ จะ เลี้ยง กัน เป็น ที่ รื่นเริง ยินดี กับ เพื่อนฝูง ของ ข้าพเจ้า
30
แต่ เมื่อ ลูก คน นี้ ของ ท่าน ผู้ ได้ ผลาญ สิ่ง เลี้ยง ชีพ ของ ท่าน โดย คบ หญิง โสเภณี มา แล้ว ท่าน ยัง ได้ ฆ่า ลูก วัว อ้วน พี เลี้ยง เขา '
31
บิดา จึง ตอบ เขา ว่า ` ลูก เอ๋ย เจ้า อยู่ กับ เรา เสมอ และ สิ่งของ ทั้งหมด ของ เรา ก็ เป็น ของ เจ้า
32
แต่ สมควร ที่ เรา จะ รื่นเริง และ ยินดี เพราะ น้อง ของ เจ้า คน นี้ ตาย แล้ว แต่ กลับ เป็น ขึ้น อีก หาย ไป แล้วแต่ ได้ พบ กัน อีก ' "
← Chapter 14
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 16 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24