Luke 8

Thai Tok

1การ ประกาศ และ การ รักษา ใน แคว้น กา ลิ ลี ต่อ มา ภายหลัง พระองค์ ก็ เสด็จ ไป ตาม ทุก บ้าน ทุก เมือง ทรง ประกาศ ข่าว ประเสริฐ แห่ง อาณาจักร ของ พระเจ้า สาวก สิบ สอง คน นั้น ก็ อยู่ กับ พระองค์

2พร้อม กับ ผู้หญิง บาง คน ที่ มี วิญญาณ ชั่ว ออก จาก นาง และ ที่ หาย โรค ต่างๆ คือ มา รี ย์ที่ เรียก ว่า ชาว มัก ดา ลา ที่ ได้ ทรง ขับ ผี ออก จาก นาง เจ็ด ผี

3และ โย อันนา ภรรยา ของ คู ซา ต้นเรือ นข อง เฮ โร ด และ ซูซัน นา และ ผู้หญิง อื่นๆ หลาย คน ที่ เคย ปรนนิบัติ พระองค์ ด้วย การ ถวาย สิ่งของ ของ เขา

4คำ อุปมา เกี่ยว กับ ผู้ หว่าน ( มธ 13 : 1 - 23 ; มก 4 : 1 - 20 ) เมื่อ ประชาชน เป็นอันมาก อยู่ พร้อม กัน และ คน กำลัง มา หา พระองค์ จาก ทุก เมือง พระองค์ จึง ตรัส เป็น คำ อุปมา ว่า

5" มี ผู้ หว่าน คน หนึ่ง ออก ไป หว่าน เมล็ด พืช ของ ตน และ เมื่อ เขา หว่าน เมล็ด พืช นั้น ก็ ตก ตาม หนทาง บ้าง ถูก เหยียบย่ำ และ นก ใน อากาศ มา กิน เสีย

6บ้าง ก็ ตก ที่ หิน และ เมื่อ งอก ขึ้น แล้ว ก็ เหี่ยวแห้ง ไป เพราะ ที่ ไม่ ชื้น

7บ้าง ก็ ตก ที่ กลาง ต้น หนาม ต้น หนาม ก็ งอก ขึ้น มา ด้วย ปกคลุม เสีย

8บ้าง ก็ ตก ที่ดิน ดี จึง งอก ขึ้น เกิด ผล ร้อย เท่า " ครั้น พระองค์ ตรัส อย่าง นั้น แล้ว จึง ทรง ร้อง ว่า " ใคร มี หู ฟังได้ จง ฟัง เถิด "

9เหล่า สาวก จึง ทูล ถาม พระองค์ ว่า " คำ อุปมา นั้น หมายความ ว่า อย่างไร "

10พระองค์ จึง ตรัส ว่า " ข้อความ ลึกลับ แห่ง อาณาจักร ของ พระเจ้า ทรง โปรด ให้ท่า น ทั้งหลาย รู้ ได้ แต่ สำหรับ คน อื่น นั้น ได้ ให้ เป็น คำ อุปมา เพื่อ เมื่อ เขา ดู ก็ ไม่ เห็น และ เมื่อ เขา ได้ยิน ก็ ไม่ เข้าใจ

11คำ อุปมา นั้น ก็ อย่าง นี้ เมล็ด พืช นั้น ได้แก่ พระ วจนะ ของ พระเจ้า

12ที่ ตก ตาม หนทาง ได้แก่ คน เหล่า นั้น ที่ ได้ยิน แล้ว พญา มาร มา ชิง เอา พระ วจนะ จาก ใจ ของ เขา เพื่อ ไม่ ให้ เขา เชื่อ และ รอด ได้

13ซึ่ง ตก ที่ หิน นั้น ได้แก่ คน เหล่า นั้น ที่ ได้ยิน แล้ว ก็ รับ พระ วจนะ นั้น ด้วย ความ ปรีดี แต่ ไม่ มี ราก เชื่อ ได้ แต่ ชั่วคราว เมื่อ ถูก ทดลอง เขา ก็ หลง เสีย ไป

14ที่ ตก กลาง หนาม นั้น ได้แก่ คน เหล่า นั้น ที่ ได้ยิน แล้ว ออก ไป และ ความ ปรารภ ป รา รมย์ ทรัพย์สมบัติ ความ สนุกสนาน แห่ง ชีวิต นี้ ก็ ปกคลุม เขา ผล ของ เขา จึง ไม่ เติบโต

15และ ซึ่ง ตก ที่ดิน ดี นั้น ได้แก่ คน เหล่า นั้น ที่ ได้ยิน พระ วจนะ ด้วย ใจ ซื่อสัตย์ และ ใจ ที่ ดีแล้ว ก็ จดจำ ไว้ จึง เกิด ผล ด้วย ความ เพียร

16คำ อุปมา เกี่ยว กับ เทียน ที่ จุด ไว้ ( มธ 5 : 15 - 16 ; มก 4 : 21 - 23 ; ลก 11 : 33 ) ไม่ มี ผู้ ใด เมื่อ จุด เทียน แล้ว จะ เอา ภาชนะ ครอบ ไว้ หรือ วาง ไว้ ใต้ เตียง แต่ ตั้ง ไว้ ที่ เชิง เทียน เพื่อ คน ทั้งหลาย ที่ เข้า มา จะ เห็น แสงสว่าง ได้

17ด้วยว่า ไม่ มี สิ่ง ใด ที่ ซ่อน ไว้ ซึ่ง จะ ไม่ ปรากฏ แจ้ง และ ไม่ มี สิ่ง ใด ที่ ปิดบัง ไว้ ซึ่ง จะ ไม่ รู้ จะ ไม่ ต้อง แพร่งพราย

18เหตุ ฉะนั้น ท่าน ทั้งหลาย จะ ฟัง อย่างไร ก็ จง เอาใจ จดจ่อ เพราะว่า ผู้ ใด มี อยู่ แล้ว จะ ทรง เพิ่มเติม ให้ แก่ ผู้ นั้น อีก แต่ ผู้ ใด ไม่ มี แม้ ซึ่ง เขา คิด ว่า มี อยู่ นั้น จะ ทรง เอา ไป จาก เขา "

19มารดา และ พวก น้อง ชาย ของ พระ เยซู ก็ เหมือนกับ คน อื่นๆ ( มธ 12 : 46 - 50 ; มก 3 : 31 - 35 ) ครั้ง นั้น มารดา และ พวก น้อง ชาย ของ พระองค์ มา หา พระองค์ แต่ เข้าไป ถึง พระองค์ ไม่ ได้ เพราะ คน มาก

20มีค น ทูล พระองค์ ว่า " มารดา และ น้อง ชาย ของ พระองค์ ยืน อยู่ ข้าง นอก ปรารถนา จะ พบ พระองค์ "

21แต่ พระองค์ ตรัส ตอบ เขา ว่า " มารดา ของ เรา และ พี่น้อง ของ เรา คือ คน เหล่า นั้น ที่ ได้ ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า และ กระทำ ตาม "

22พระ เยซู ทรง สั่ง ให้ พายุ สงบ ลง ( มธ 8 : 23 - 27 ; มก 4 : 36 - 41 ) อยู่ มา วัน หนึ่ง พระองค์ เสด็จ ลง เรือ กับ เหล่า สาวก ของ พระองค์ แล้ว พระองค์ ตรัส แก่ เขา ว่า " ให้ เรา ข้าม ทะเลสาบ ไป ฟาก ข้าง โน้น " เขา ก็ ถอย เรือ ออก ไป

23เมื่อ กำลัง แล่น ไป พระองค์ ทรง บรรทม หลับ และ บังเกิด พายุ กล้า กลาง ทะเลสาบ น้ำ เข้า เรือ อยู่ น่า กลัว จะ มี อันตราย

24เขา จึง มา ปลุกพระ องค์ ว่า " อาจารย์ เจ้าข้า อาจารย์ เจ้าข้า ข้าพเจ้า ทั้งหลาย กำลัง จะ พินาศ อยู่ แล้ว " พระองค์ จึง ทรง ตื่น ขึ้น ห้าม ลม และ คลื่น แล้ว คลื่น ลม ก็ หยุด เงียบ สงบ ทีเดียว

25พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ความ เชื่อ ของ เจ้า อยู่ ที่ไหน " เขา เหล่า นั้น กลัว และ ประหลาด ใจ พูด กัน ว่า " ท่าน ผู้ นี้ เป็น ผู้ ใด จึง สั่ง บังคับ ลม และ น้ำ ได้ และ ลม กับ น้ำ นั้น ก็ เชื่อฟัง ท่าน "

26คน คลั่ง เพราะ ถูก ผี สิง ใน เมือง กา ดารา ( มธ 8 : 28 - 34 ; มก 5 : 1 - 17 ) เขา แล่น ไป ถึง แขวง ชาว เมือง กา ดารา ที่ อยู่ ตรง ข้าม กา ลิ ลี

27เมื่อ พระองค์ เสด็จ ขึ้น บก แล้ว มี ชาย คน หนึ่ง จาก เมือง นั้น มา พบ พระองค์ คน นั้น มี ผี เข้า สิง อยู่ นาน แล้ว และ มิได้ สวม เสื้อ มิได้ อยู่ เรือน แต่ อยู่ ตาม อุโมงค์ ฝัง ศพ

28ครั้น เห็น พระ เยซู เขา ก็ โห่ ร้อง และ กราบ ลง ตรง พระ พักตร์ พระองค์ ร้อง เสียง ดัง ว่า " ข้า แต่ พระ เยซู บุตร ของ พระเจ้า สูง สุด ข้าพระ องค์ เกี่ยวข้อง อะไร กับ ท่าน เล่า ขอ พระองค์ อย่า ทรมาน ข้าพระ องค์ "

29( ที่ พูด เช่น นี้ ก็ เพราะ พระองค์ ได้ สั่ง ผี โสโครก ให้ออก มา จาก ตัว คน นั้น ด้วยว่า ผี นั้น แผลงฤทธิ์ ใน ตัว เขา บ่อยๆ และ เขา ถูก จำ ด้วย โซ่ ตรวน แต่ เขา ได้ หัก เครื่อง จำ นั้น เสีย แล้ว ผี ก็ นำ เขา ไป ใน ที่ เปลี่ยว )

30ฝ่าย พระ เยซู ตรัส ถาม มัน ว่า " เจ้า ชื่อ อะไร " มัน ทูล ตอบ ว่า " ชื่อ กอง " ด้วยว่า มี ผี หลาย ตน เข้า สิง อยู่ ใน ตัว เขา

31ผี นั้น จึง อ้อนวอน ขอ พระองค์ มิ ให้ สั่ง ให้ มัน ลง ไป ยัง นรก ขุม ลึก

32ตำบล นั้น มี สุกร ฝูง ใหญ่ กำลัง หากิน อยู่ ที่ ภูเขา ผี เหล่า นั้น ได้ อ้อนวอน พระองค์ ขอ อนุญาต ให้ มัน เข้า สิง ใน ฝูง สุกร พระองค์ ก็ ทรง อนุญาต

33ผี เหล่า นั้น จึง ออก มา จาก คน นั้น แล้ว เข้า อยู่ ใน ตัว สุกร สุกร ทั้ง ฝูง ก็ วิ่ง พุ่ง กระโดด จาก หน้าผา ชัน ลง ไป ใน ทะเลสาบ สำลัก น้ำตาย

34ฝ่าย คน เลี้ยง สุกร เมื่อ เห็น เหตุการณ์ ที่ เกิด ขึ้น ต่าง ก็ หนี ไป เล่า เรื่อง นั้นทั้ง ใน เมือง และ นอก เมือง

35คน ทั้งหลาย จึง ออก ไป ดู เหตุการณ์ ที่ เกิด ขึ้น และ เมื่อ เขา มา ถึง พระ เยซู ก็ เห็น คน นั้น ที่ มี ผี ออก จาก ตัว นุ่งห่ม ผ้า มี สติ อารมณ์ ดี นั่ง ใกล้ พระ บาท พระ เยซู เขา ทั้งหลาย ก็ พา กัน กลัว

36ฝ่าย คน ทั้งหลาย ที่ ได้ เห็น ก็ เล่า ให้ เขา ทั้งหลาย ฟัง ถึง เรื่อง คน ที่ ผี สิง ได้ หาย ปกติ อย่างไร

37ชาว เมือง กา ดารา และ คน ทั้งปวง ที่ อยู่ ตาม ชนบท โดย รอบ จึง อ้อนวอน พระองค์ ให้ ไป เสีย จาก เขา เพราะว่า เขา กลัว ยิ่ง นัก พระองค์ จึง เสด็จ ลง เรือก ลับ ไป

38คน ที่ ผี ออก จาก ตัว นั้น อ้อนวอน ขอ ติดตาม พระองค์ แต่ พระ เยซู ส่ง เขา ออก ไป ตรัส สั่ง ว่า

39" จง กลับ ไป บ้านเรือน ของ ตัว และ บอก ถึง เรื่อง การ ใหญ่ ซึ่ง พระเจ้า ได้ ทรง กระทำ แก่ เจ้า " แล้ว คน นั้น ก็ ไป ประกาศ แก่ คน ทั้ง เมือง ถึง เหตุการณ์ ใหญ่ ยิ่ง ที่ พระ เยซู ได้ ทรง กระทำ แก่ ตน

40บุตร สาว ของ ไย รัสฟื้น คืนชีพ และ หญิง ผู้ ถูก ต้อง ชาย ฉลองพระองค์ ( มธ 9 : 18 - 26 ; มก 5 : 22 - 43 ) ต่อ มา เมื่อ พระ เยซู เสด็จ กลับ มา แล้ว ประชาชน ก็ ต้อนรับ พระองค์ ด้วย ความ ยินดี เพราะ เขา ทั้งหลาย คอยท่า พระองค์ อยู่

41ดูเถิด มี ชาย คน หนึ่ง ชื่อ ไยรัส เป็น นาย ธรรม ศาลา มาก ราบ ลง ที่ พระ บาท พระ เยซู อ้อนวอน พระองค์ ให้ เสด็จ เข้าไป ใน เรือน ของ เขา

42เพราะว่า เขา มี บุตร สาว คน เดียว อายุ ประมาณ สิบ สอง ปี และ บุตร สาว นั้น นอน ป่วย อยู่ เกือบ จะ ตาย เมื่อ พระองค์ เสด็จ ไป นั้น ประชาชน เบียดเสียด พระองค์

43มี ผู้หญิง คน หนึ่ง เป็น โรค ตกเลือด ได้ สิบ สอง ปี มา แล้ว และ ได้ ใช้ ทรัพย์ ทั้งหมด ของ เธอ เป็น ค่า หมอ ไม่ มี ผู้ ใด รักษา ให้ หาย ได้

44ผู้หญิง นั้น แอบ มา ข้าง หลัง ถูก ต้อง ชาย ฉลองพระองค์ และ ใน ทันใด นั้น เลือด ที่ ตก ก็ หยุด

45พระ เยซู จึง ตรัส ถาม ว่า " ใคร ได้ ถูก ต้อง เรา " เมื่อ คน ทั้งหลาย ได้ ปฏิเสธ เปโตร กับ คน ที่ อยู่ ด้วย กัน จึง ทูล ว่า " อาจารย์ เจ้าข้า ก็ เป็น เพราะ ประชาชน เบียดเสียด พระองค์ และ พระองค์ ยัง ทรง ถาม อีก หรือ ว่า ` ใคร ได้ ถูก ต้อง เรา ' "

46แต่ พระ เยซู ตรัส ว่า " มี ผู้ หนึ่ง ได้ ถูก ต้อง เรา เพราะ เรา รู้สึก ว่า ฤทธิ์ ได้ ซ่าน ออก จาก ตัว เรา "

47เมื่อ ผู้หญิง นั้น เห็น ว่า จะ ซ่อน ตัว ไว้ ไม่ ได้ แล้ว เธอ ก็ เข้า มา ตัว สั่น กราบ ลง ตรง พระ พักตร์ พระองค์ ทูล พระองค์ ต่อหน้า คน ทั้งปวง ว่า เธอ ได้ ถูก ต้อง พระองค์ เพราะ เหตุ อะไร และ ได้ หาย โรค ใน ทันใด นั้น

48พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ลูก สาว เอ๋ย จง มี กำลังใจ เถิด ความ เชื่อ ของ เจ้า ได้ กระทำ ให้ เจ้า หาย โรค แล้ว จง ไป เป็น สุข เถิด "

49เมื่อ พระองค์ กำลัง ตรัส อยู่ มีค น หนึ่ง มา จาก บ้าน นาย ธรรม ศาลา บอก เขา ว่า " ลูก สาว ของ ท่าน ตาย เสีย แล้ว ไม่ ต้อง รบกวน ท่าน อาจารย์ ต่อ ไป "

50ฝ่าย พระ เยซู เมื่อ ได้ยิน จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " อย่า กลัว เลย จง เชื่อ เท่านั้น และ ลูก จะ หาย ดี "

51เมื่อ พระองค์ เสด็จ เข้าไป ใน เรือน พระองค์ ไม่ ทรง ยอม ให้ ผู้ ใด เข้าไป เว้นแต่ เปโตร ยาก อบ ยอ ห์น และ บิดา มารดา ของ เด็ก นั้น

52คน ทั้งหลาย จึง ร้องไห้ ร่ำไร เพราะ เด็ก นั้น แต่ พระองค์ ตรัส ว่า " อย่า ร้องไห้ เลย เขา ไม่ ตาย แต่ นอน หลับ อยู่ "

53คน ทั้งปวง ก็ พา กัน หัวเราะ เยาะ พระองค์ เพราะ รู้ ว่า เด็ก นั้น ตาย แล้ว

54ฝ่าย พระองค์ ทรง ไล่ คน ทั้งหมด ออก ไป แล้ว ทรง จับ มือ เด็ก นั้น ตรัส ว่า " ลูก เอ๋ย จง ลุก ขึ้น เถิด "

55แล้ว จิต วิญญาณ ก็ กลับ เข้า ใน เด็ก นั้น เขา ก็ ลุก ขึ้น ทันที พระองค์ จึง ตรัส สั่ง ให้ เอา อาหาร มา ให้ เขา กิน

56ฝ่าย บิดา มารดา ของ เด็ก นั้น ก็ ประหลาด ใจ แต่ พระองค์ ทรง กำชับ เขา ไม่ ให้ บอก ผู้ ใด ให้ รู้ เหตุการณ์ ซึ่ง เป็น มา นั้น

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →