Romans 3

Welsh 1945 (Cyfieithiad Urdd y Graddedigion 1921-45 (T.N., Hosea ac Amos))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Pa beth, ynteu, yw mantais yr Iddew, neu pa beth yw budd yr enwaediad?

2Llawer ym mhob modd. Yn gyntaf oll, ymddiried iddynt oraclau Duw. Pa wahaniaeth?

3Os anghredodd rhai, a ddiryma eu hanghrediniaeth hwy ffyddlondeb Duw?

4Na ato! Yn hytrach caffer Duw yn eirwir ond pob dyn yn gelwyddog, fel yr ysgrifennwyd: Fel y cyfiawnhaer di yn dy eiriau, ac y gorchfygi pan farner di.

5Eithr os dengys ein hanghyfiawnder ni gyfiawnder Duw, pa beth a ddywedwn? Ai anghyfiawn Duw a ddwg arnom y digofaint? Yn null dyn y llefaraf.

6Na ato! Canys yna pa fodd y barn Duw y byd?

7Ond os ymhelaethodd gwirionedd Duw trwy fy nghelwydd i i’w ogoniant ef, paham y bernir finnau eto yn bechadur?

8A phaham na ddywedwn, megis y ceblir ni, ac megis, medd rhywrai, y dywedwn, “gwnawn ddrygioni fel y delo daioni”? Cosb y cyfryw, cyfiawn yw.

9Beth ynteu? A ragorir arnom ni? Dim o gwbl. Canys cyhuddasom eisoes Iddewon a Groegiaid, bawb, o fod dan bechod,

10fel yr ysgrifennwyd: Nid oes cyfiawn, dim un.

11Nid oes a ddeall, nid oes a gais Dduw;

12Gŵyrodd pawb, ymlygrasant ynghyd; Nid oes a wnêl ddaioni, nid oes hyd yn oed un.

13Bedd agored yw eu gwddf. Â’u tafodau twyllasant, Gwenwyn asbiaid dan eu gwefusau;

14Eu genau sy’n llawn melltith a chwerwedd;

15Buan eu traed i dywallt gwaed,

16Distryw a thrueni yn eu ffyrdd.

17A ffordd tangnefedd nid adnabuant.

18Nid yw ofn Duw gerbron eu llygaid.

19Gwyddom, pa bethau bynnag a ddywed y ddeddf, mai wrth y sawl sydd dan y ddeddf y llefara, fel y caeer pob genau ac y bo’r holl fyd dan farn Duw;

20oherwydd trwy weithredoedd deddf ni chyfiawnheir un cnawd yn ei ŵydd ef. Canys trwy ddeddf y mae adnabyddiaeth o bechod.

21Ond yn awr ar wahân i ddeddf y mae cyfiawnder Duw wedi ei amlygu, a thystiolaeth iddo gan y ddeddf a’r proffwydi,

22a hwnnw yn gyfiawnder Duw trwy ffydd yn Iesu Grist i bawb a gred.

23Canys nid oes gwahaniaeth; oblegid pechodd pawb, ac amddifad ydynt o ogoniant Duw,

24a’u cyfiawnhau yn rhad gan ei ras ef, trwy’r brynedigaeth sydd yng Nghrist Iesu,

25yr hwn a osododd Duw yn gymod drwy ffydd, yn ei waed ef, i arddangos ei gyfiawnder: oherwydd myned heibio yn hirymaros Duw i’r pechodau a gyflawnwyd gynt,

26fel yr arddangosai ei gyfiawnder y pryd hwn, ei fod ef yn gyfiawn ac yn gyfiawnhawr y neb sydd ganddo ffydd yn Iesu.

27Pa le, gan hynny, yr ymffrost? Wedi ei gau allan. Trwy ba fath ddeddf? Gweithredoedd? Nage, eithr trwy ddeddf ffydd.

28Canys cyfrifwn y cyfiawnheir dyn trwy ffydd, ar wahân i weithredoedd deddf.

29Ai Duw i Iddewon yn unig ydyw? Onid i genhedloedd hefyd?

30Ie, i genhedloedd hefyd, os yn wir un Duw sydd, yr hwn a gyfiawnha’r enwaediad drwy ffydd, a’r dienwaediad drwy’r un ffydd.

31A ydym felly yn dirymu deddf trwy ffydd? Na ato! Yn hytrach cadarnhau deddf yr ydym.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →