Romans 9

Welsh 1945 (Cyfieithiad Urdd y Graddedigion 1921-45 (T.N., Hosea ac Amos))

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Gwir a ddywedaf yng Nghrist, nid dywedyd celwydd yr wyf, a’m cydwybod yn cyd-dystio â mi yn yr Ysbryd Glân,

2fod i mi ofid mawr a loes dibaid i’m calon.

3Mynnwn fy mod i fy hun yn anathema, wedi fy ngwahanu oddi wrth y Crist, er mwyn fy mrodyr, fy ngheraint yn ôl y cnawd,

4y rhai sy’n Israeliaid: eiddynt hwy y mabwysiad, a’r gogoniant, a’r cyfamodau, a rhoddi’r ddeddf, a’r addoliad, a’r addewidion;

5eiddynt hwy y tadau, ac ohonynt hwy y Crist o ran y cnawd, yr hwn sydd uwchlaw pawb, yn Dduw bendigedig yn oes oesoedd. Amen.

6Nid yn unig nid di-rym gair Duw (canys nid Israel bawb sydd o Israel,

7ac nid plant chwaith bawb oblegid eu bod yn had Abraham), yn hytrach, yn Isaac y gelwir i ti had.

8Hynny yw, nid plant y cnawd sydd blant Duw, ond plant yr addewid a gyfrifir yn had.

9Canys gair addewid yw hwn: Ynghylch y pryd hwn y deuaf, a bydd i Sara fab.

10Ac nid hynny’n unig, ond Rebecca hefyd, wedi iddi feichiogi o’r un hwnnw, Isaac ein tad ni —

11canys a hwy eto heb eu geni, a heb wneuthur dim da na drwg, fel y safai bwriad Duw mewn etholedigaeth, nid o weithredoedd, eithr ohono ef sy’n galw —

12dywedwyd wrthi: Yr hynaf a wasanaetha’r ieuangaf;

13fel yr ysgrifennwyd: Jacob a gerais, ond Esau a gaseais.

14Pa beth gan hynny a ddywedwn? A oes anghyfiawnder gyda Duw? Na ato!

15Canys dywed wrth Moses: Trugarhaf wrth bwy bynnag y trugarhawyf, a thosturiaf wrth bwy bynnag y tosturiwyf.

16Felly, nid bod ewyllysio, na bod rhedeg, ond bod Duw yn trugarhau.

17Canys dywed yr ysgrythur wrth Pharao: I’r union beth hwn y cyfodais di, fel yr arddangoswn ynot fy ngallu, a chyhoeddi fy enw trwy’r holl ddaear.

18Am hynny wrth y neb a fynno y trugarha, a’r neb a fynno a galeda.

19Dywedi wrthyf, felly, “Paham y beia mwy? Oherwydd pwy a saif yn erbyn ei bwrpas ef?”

20Yn hytrach, ddyn, pwy wyt ti sy’n rhoi ateb yn ôl i Dduw? A ddywed y peth a luniwyd wrth ei luniwr, “Paham y gwnaethost fi fel hyn?”

21Onid oes i’r crochenydd awdurdod ar y clai, i wneuthur o’r un telpyn, un yn llestr i barch, a’r llall i amarch?

22Ond os Duw, yn ewyllysio arddangos ei ddigofaint ac amlygu ei allu, a oddefodd mewn hirymaros mawr lestri digofaint, wedi eu cymhwyso i ddinistr,

23oni bu hefyd fel yr amlygai olud ei ogoniant tuag at lestri trugaredd, a ragbaratôdd i ogoniant,

24sef nyni, a alwodd ef hefyd, nid yn unig o blith Iddewon, eithr o blith cenhedloedd yn ogystal?

25Megis y dywed hefyd yn Hosea: Galwaf y rhai nad ydynt bobl i mi fy mhobl, a honno nad anwylwyd yn annwyl;

26ac yn y lle y dywedwyd wrthynt, “nid fy mhobl ydych chwi,” yno y gelwir hwy yn feibion Duw byw.

27A llefa Eseias am Israel: Pe bai rhif meibion Israel fel tywod y môr, y gweddill a achubir;

28canys cyflawna’r Arglwydd ei air ar y ddaear, yn llwyr a therfynol.

29Ac, fel y dywedodd Eseias o’r blaen: Pe ni adawsai Arglwydd y Sabaoth i ni had, fel Sodom y buasem, ac fel Gomorra y gwnaethid ni.

30Pa beth, gan hynny, a ddywedwn? Darfod i genhedloedd na ddilynent gyfiawnder gael gafael ar gyfiawnder, a hwnnw’n gyfiawnder trwy ffydd;

31ond Israel, er dilyn deddf cyfiawnder, ni chyrhaeddodd mo’r ddeddf.

32Paham? Oherwydd iddi ddilyn, nid drwy ffydd, ond megis trwy weithredoedd. Tramgwyddasant wrth y maen tramgwydd,

33fel yr ysgrifennwyd: Wele, gosodaf yn Seion faen tramgwydd a chraig rhwystr, a’r neb a gred ynddo, nis siomir.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →