bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Exodus 3
Exodus 3
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 4 →
1
Moses saben-saben ngengon wedusé imam Yitro, bapak maratuwané, imam ing Midian. Ing sakwijiné dina nalika nggiring wedusé nganti ngliwati wates ara-ara samun, lan teka ing gunungé Gusti Allah, ya kuwi gunung Horeb,
2
terus Mulékaté GUSTI ngétok ing sak njeruhné urupé geni ing tengahé grumbul eri. Terus dèkné weruh: grumbul eri kuwi murup, nanging ora dipangan geni.
3
Terus Moses terus mikir: “Tyoba tak parani tak priksa sing tak sawang kuwi kok nggumunaké, apa sebabé grumbul eri kuwi ora nganti kobong?”
4
Bareng GUSTI ngerti yèn Moses teka marani nggatèkké, terus mulékaté sangka sak tengahé grumbul eri, ngetokké tembung: “Moses, Moses!” Semauré Moses: “Kula Gusti, kula!”
5
Tembungé Gusti Allah: “Kowé aja nyedaki mréné, sepatumu tyopoten sangka sikilmu, awit panggonan sing kok idak kuwi tanah sing sutyi!”
6
Lan menèh tembungé: “Aku iki Gusti Allahé leluhurmu, Gusti Allahé Abraham, Gusti Allahé Isak lan Gusti Allahé Yakub!” Moses terus nutupi praupané, awit wedi nyawang Gusti Allah.
7
Tembungé GUSTI: “Aku wis nggatèkké sing tenanan marang kasangsarané umat-Ku ing Egipte, lan wis krungu tangisané awit sangka pada ditindes. Aku weruh kasangsarané.
8
Mulané Aku medun gelem nylametaké umat-Ku sangka tangané wong Egipte, lan Tak tuntun metu sangka negara kuwi menyang negara sing apik lan jembar, negara sing lubèr mèlek lan madu, panggonané wong Kanaan, wong Hèt, wong Amori, wong Fèris, wong Hèwi lan wong Yébus.
9
Saiki sambaté wong Israèl kuwi wis tekan ing ngarep-Ku; lan Aku wis weruh aboté penindesé wong Egipte marang umat-Ku.
10
Kanggo kuwi saiki kowé lungaa, kowé Tak utus nemoni Parao, supaya umat-Ku Israèl kuwi kok tuntun metu sangka negara Egipte.”
11
Ing kono semauré Moses marang Gusti Allah: “Kula iki sapa ta, kok dikongkon nemoni Parao lan ngejak metu wong Israèl sangka negara Egipte?”
12
Gusti Allah terus ngetokké tembung: “Aku bakal nunggal karo kowé, lan iki sing dadi tandané, yèn Aku sing ngutus kowé: Yèn kowé wis nggawa metu bangsa kuwi sangka negara Egipte, bakal pada ngabekti marang Gusti Allah ing gunung iki.”
13
Semauré Moses marang Gusti Allah: “Nanging yèn kula nemoni wong Israèl lan kula omongi: Gusti Allahé para leluhurmu sing ngutus aku nemoni kowé, terus pada takon: Asmané sapa? Kepriyé semaur kula?”
14
Tembungé Gusti Allah marang Moses: “Aku iki, sing ANA.” Tembungé menèh: “Tembungmu marang wong Israèl mengkéné: Aku ANA kuwi sing ngutus aku nemoni kowé.”
15
Préntahé Gusti Allah marang Moses menèh: “Ngomonga marang wong Israèl mengkéné: GUSTI, Gusti Allahé para leluhurmu, Gusti Allahé Abraham, Gusti Allahé Isak lan Gusti Allahé Yakub, kuwi sing ngutus aku nemoni kowé. Ya kuwi asma-Ku ing sak lawas-lawasé, kuwi sebutan-Ku turun-temurun.
16
Kowé lungaa, para tuwa-tuwané Israèl pada klumpukna, pada omongana mengkéné: GUSTI, Gusti Allahé para leluhurmu, Gusti Allahé Abraham, Isak lan Yakub, wis nekani aku lan ngetokké tembung: Aku wis nggatèkké marang kowé kabèh, ya wis ngerti apa sing ditibakké marang kowé ing negara Egipte.
17
Awit kuwi tembung-Ku: Aku bakal ngluwari kowé sangka kasangsaran ing Egipte, Tak tuntun menyang negarané wong Kanaan, wong Hèt, wong Amori, wong Fèris, wong Hèwi lan wong Yébus, menyang negara sing lubèr mèlek lan madu.
18
Lan yèn pada ngrungokké tembungmu, kowé kabèh para tuwa-tuwané Israèl terus pada ngadepa marang ratuné Egipte, lan pada ngomonga mengkéné: GUSTI, Gusti Allahé bangsa Ibrani wis metuki kula, mulané saiki kula mbok dililani lunga menyang ara-ara samun adohé mlaku telung dina, bakal pada pasrah kurban marang GUSTI Allah kula.
19
Senajan mengkono Aku ngerti, yèn ratu ing Egipte bakal ora nglilani kowé lunga, kejaba yèn dipeksa karo tangan sing rosa.
20
Mulané Aku bakal megarké tangan-Ku lan ngukum negara Egipte karo sak rupané mujijat, sing bakal Tak tibakké ing tengahé. Sakwisé mengkono terus bakal nglilani kowé lunga.
21
Lan wong Egipte bakal Tak dadèkké melas marang bangsa iki, terus yèn kowé pada lunga, mesti disangoni.
22
Malah saben wong wadon njaluka barang dandanan slaka lan emas, uga sandangan marang wong wadon tanggané lan sing tunggal sak omah, kuwi terus kowé enggokna anakmu lanang lan wadon, mengkono enggonmu bakal ngrampas wong Egipte.”
← Chapter 2
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 4 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40