bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Exodus 32
Exodus 32
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 33 →
1
Nalika bangsa kuwi ngerti, yèn Moses nganti suwé ora mudun sangka gunung, terus pada nglumpuk ing ngarepé Harun, tembungé: “Mila, kula sampéyan gawèkké allah, sing bakal nuntun ing ngarep kita; awit Moses, sing wis nuntun mlaku kita metu sangka negara Egipte kuwi, kita pada ora ngerti kedadiané.”
2
Tembungé Harun marang wong-wong mau: “Kowé pada nyepotana anting-anting emas ing kupingé bojomu, lan anakmu lanang lan wadon, terus gawénen mréné kabèh.”
3
Ing kono wong okèh terus pada nyepoti anting-antingé emas ing kupingé bojoné lan anak-anaké, lan dikèkké marang Harun.
4
Sakwisé Harun nampani kuwi mau kabèh, terus dilebur dadi retya sapi tyitakan. Ing kono semauré wong okèh: “Hé Israèl! Kuwi allahmu sing wis nuntun mlakumu metu sangka negara Egipte.”
5
Kadung Harun weruh, terus nggawé mesbèh ing ngarepé retya sapi kuwi, Harun terus mbengok: “Sésuk riyaya kanggo GUSTI!”
6
Esuké terus pada tangi lan masrahaké kurban obongan lan kurban keslametan, sakwisé mengkono wong-wong mau terus pada mangan lan ngombé, terus ngadek lan sukak-sukak.
7
GUSTI terus ngetokké tembung marang Moses: “Kowé lungaa, muduna, awit bangsamu sing wis kok tuntun mlakuné metu sangka negara Egipte kuwi wis nandangi duraka.
8
Gelis tenan enggoné nyimpang sangka dalan sing wis Tak duduhké; wis pada gawé retya sapi emas tyitakan, lan kuwi terus pada disembah lan dipasrahi kurban, karo ngomong: Hé Israèl, iki allahmu sing wis nuntun mlakumu metu sangka negara Egipte.”
9
Uga menèh tembungé GUSTI marang Moses: “Aku wis weruh bangsa iki, bangsa sing atiné wangkot.
10
Awit kuwi kowé aja ngalangi Aku, nesu-Ku sing mulat-mulat bakal matèni bangsa kuwi, nanging kowé bakal tak dadèkké bangsa sing gedé.”
11
Nanging Moses terus ngupaya nentremaké atiné GUSTI, Gusti Allahé, tembungé: “Duh GUSTI, kenèng apa nesuné Gusti nganti mulat-mulat marang umaté Gusti, sing wis Gusti tuntun metu sangka negara Egipte karo pangwasa sing gedé lan tangan sing rosa?
12
Kenèng apa wong Egipte nganti pada bakal nduwé omongan: Enggoné nuntun wong kuwi arep digawé sangsara lan arep dipatèni ing gunung lan bakal dientèkké sangka bumi? Gusti mbok gelem nyirep murupé nesuné Gusti, lan gelem nggetuni bab tyilaka sing bakal Gusti tibakké marang umaté Panjenengan.
13
Gusti mbok gelem éling marang abdi Panjenengan, Abraham, Isak lan Israèl, sing wis Panjenengan ngekèki perjanjian karo sumpah kanggo Gusti déwé lan pada Panjenengan omongi: Turunanmu bakal tangkar tumangkar nganti kaya lintang ing langit, lan negara sing wis Tak janjèkké kuwi kabèh bakal Tak wènèhké marang turunanmu, supaya dadi duwèké ing sak lawasé.”
14
Ing kono GUSTI melas atiné ing bab tyilaka sing wis dirantyam bakal ditibakké marang umaté.
15
Moses terus mundur, medun sangka gunung karo nggawa watu gèpèng pernatan loro, watu gèpèng sing pada ditulisi sisih loro pisan, ing ngarep.
16
Watu gèpèng loro mau gawèané Gusti Allah, tulisané ya tulisané Gusti Allah déwé, diukir ing blèbèkan watu mau.
17
Bareng Yosua krungu surak-suraké wong-wong okèh, terus ngomong marang Moses: Ing tarup krungu swara suraké perang!
18
Nanging tembung Moses: “Kuwi duduk swarané suraké kemenangan lan ya duduk swarané tangis awit kalah, aku krungu swarané kidung saur-sauran.”
19
Kadung wis tyedak ing tarup, lan weruh retya sapi lan wong-wong pada jejogètan, Moses terus nesu banget, nganti blèbèkan watu loro mau dibanting, nganti sigar ing sikilé gunung.
20
Retya sapi gawéané wong-wong mau terus dijikuk karo Moses, diobong lan diejur-ejur nganti dadi lembut banget, terus disawurké ing banyu lan wong-wong Israèl pada dikongkon ngombé banyu kuwi.
21
Moses terus ngomong marang Harun: “Bangsa iki nindakké apa marang kowé, kowé nganti nekakké dosa sing semono gedéné marang wong-wong iki?”
22
Nanging semauré Harun: “Aja nganti nesu bendara kula, sampéyan ngerti déwé yen bangsa kuwi wis dikwasani ing duraka,
23
tyeritané marang kula ngéné: Kula mbok sampéyan gawèkké allah sing bakal nuntun ana ngarep kula, awit Moses sing wis nuntun mlaku kula metu sangka negara Egipte, kula ora ngerti kedadiané.
24
Kula terus nyauri ngéné: Sapa sing nduwé emas dityopotana! Wong-wong iki terus masrahaké emasé marang kula, terus kula lebokké ing geni, sing metu retya sapi kuwi.”
25
Kadung Moses weruh yèn bangsa kuwi kaya jaran sing mbedal sangka kandangé, awit Harun sing ngetyulké, nganti dadi geguyonan para mungsuhé.
26
Moses terus ngadek mapan ing gapura tarup lan ngomong: “Sapa-sapa milih marang GUSTI, maju mréné!” Ing kono turunané Lévi pada maju kabèh marang ing ngarepé Moses.
27
Terus pada diomongi: Tembungé GUSTI, Gusti Allahé Israèl mengkéné: “Kabèh pada ngetokké pedangmu, tarupé pada dljahana sangka gapura siji terus tekan ing gapura sijiné, lan saben wong matènana seduluré, kantya lan tanggané!”
28
Wong turunané Lévi terus pada nglakoni apa préntahé Moses, nganti ing dina kuwi tunggalé umat sing pada mati ana wong 3000.
29
Sakwisé mengkono Moses terus ngomong: “Wiwit saiki kowé pada masrahna awakmu marang GUSTI, siji-sijiné pada masrahna nyawané anaké lanang lan seduluré, nganti kowé pada dikèki berkah ing dina iki.”
30
Esuké Moses ngomong marang bangsa kuwi: “Kowé wis pada nglakoni dosa gedé, nanging saiki aku tak munggah ngadep marang ing ngarepé GUSTI, mbok menawa aku bisa nganakké rukunan awit sangka dosamu kuwi.”
31
Moses terus teka ing ngarepé GUSTI lan ngomong: “Bangsa kuwi wis nandangi dosa gedé, wis pada nggawé allah emas disembah.
32
Nanging saiki Gusti mbok gelem ngapura dosané, yèn ora, jeneng kula waé mbok Gusti ilangi sangka kitab layangé Gusti.”
33
Tembung GUSTI marang Moses: “Wong sing gawé dosa marang Aku, kuwi sing Tak ilangi jenengé sangka kitab-Ku.
34
Nanging saiki wis, kowé lungaa, bangsa kuwi gawanen menyang panggonan sing wis Tak omongké marang kowé, lan mulékat-Ku sing bakal mlaku ing ngarepmu; nanging ing dina pewales-Ku, Aku bakal ngekèki wales kanggo dosané marang wong-wong kuwi.”
35
Mengkono GUSTI enggoné nekaké bebendu marang bangsa kuwi, awit wis pada ngongkon gawé sapi emas, sing terus digawé karo Harun mau.
← Chapter 31
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 33 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40