Luke 2

Nepali 2008 - (सरल नेपाली पवित्र बाइबल)

1त्‍यस बेला रोमी महाराजा अगस्‍टसले ‘राज्‍यभरिका सबै मानिसहरूको नाउँ लेखेर दर्ता गर्नुपर्छ’ भन्‍ने हुकुम दिए।

2यसरी दर्ता गर्नुपर्छ भनेर हुकुम आएको योचाहिँ पहिलोपल्‍ट थियो। त्‍यति बेला कुरेनियस् सिरिया इलाकाका बडा-हाकिम थिए।

3महाराजाको हुकुमअनुसार सबै आ-आफ्‍ना गाउँ वा सहरमा नाउँ दर्ता गराउन गएँ।

4त्‍यति बेला योसेफचाहिँ गालील क्षेत्रको नासरत भन्‍ने सहरमा बस्‍थे। तर उनको सहर भने आफ्‍ना पुर्खा राजा दाऊदको सहर बेथलेहेम थियो किनभने उनी दाऊद कुलका सन्‍तान थिए। यसैकारण उनी आफ्‍नो नाउँ लेखाउन बेथलेहेम गए।

5योसेफसँग मरियमको विवाह गर्ने कुरा पक्‍का भइसकेकोले उनले तिनलाई पनि सँगै लगे। त्‍यतिखेर मरियम गर्भवती थिइन्।

6तिनीहरू बेथलेहेममा हुँदा नै मरियमको सुत्‍केरी हुने बेला भयो

7र तिनले आफ्‍नो जेठो छोरा जन्‍माइन् र थाङ्नाले बेरेर गोठमा रहेको डुँडमा सुताइन् किनभने उनीहरूले पाटी-पौवामा बस्‍न कहीँ पनि ठाउँ पाएनन्।

8बेथलेहेम सहरको नजिकै चउरमा गोठालाहरूले भेडा कुर्दै रात बिताइरहेका थिए।

9प्रभुका स्‍वर्गदूत तिनीहरूको सामुन्‍ने देखा परे र प्रभु परमेश्‍वरको उज्‍यालो तिनीहरूको चारैतिर चम्‍कियो। यो देखेर गोठालाहरू डरले थरथर काम्‍न लागे।

10तर स्‍वर्गदूतले तिनीहरूलाई भने, “नडराओ! किनभने म सबै मानिसहरूलाई आनन्‍द दिने सुसमाचार लिएर तिमीहरूको सामुन्‍ने आएको छु।

11सुन, दाऊद जन्‍मिएको सहरमा आज मुक्ति दिनुहुने राजा ख्रीष्‍ट जन्‍मिनुभएको छ। उहाँ नै प्रभु हुनुहुन्‍छ।

12तिमीहरूले बालकलाई थाङ्नाले बेरेर डुँडमा सुताइराखेको भेट्टाउनेछौ र यसैबाट तिमीहरूले उहाँलाई चिन्‍नेछौ।”

13त्‍यति नै खेर अरू धेरै स्‍वर्गदूतहरू त्‍यहाँ देखा परे अनि परमेश्‍वरको प्रशंसा गर्दै यस्‍तो गीत गाउन लागे,

14“सबैभन्दा माथि स्‍वर्गमा बास गर्नुहुने परमेश्‍वरको जयजयकार होस्, अनि पृथ्‍वीमा जुन मानिसहरूसँग उहाँ खुसी हुनुहुन्‍छ, तिनीहरूलाई शान्‍ति भइरहोस्।”

15स्‍वर्गदूतहरू स्‍वर्गतिर फर्केपछि गोठालाहरूले आपसमा भने, “लौ, प्रभु परमेश्‍वरले हामीलाई भन्‍नुभएको कुरा बेथलेहेममा हेर्न जाऔं” र

16तिनीहरू दगुरेर गए। त्‍यहाँ तिनीहरूले मरियम, योसेफ र डुँडमा सुताइराखेको बालकलाई देखे।

17गोठालाहरूले बालकको बारेमा स्‍वर्गदूतले भनेका कुरा सबैलाई सुनाइदिए।

18यी कुराहरू सुन्‍ने जति सबै छक्‍क परे।

19तर मरियमले चाहिँ यी सबै कुरा गहिरोसँग विचार गरेर मनैमा राखिन्।

20भेडा गोठालाहरूले स्‍वर्गदूतले भनेजस्‍तै सुन्‍न र देख्‍न पाएकोले परमेश्‍वरको महिमा र प्रशंसा गर्दै फर्केर गए।

21आठौँ दिनमा बालकलाई इस्राएली व्यवस्थाअनुसार गरिने खतना गर्दा उहाँको नाउँ येशू राखियो, जुन नाउँचाहिँ उहाँ आमाको कोखमा रहनुभन्दा पहिले नै स्‍वर्गदूतले राख्‍नू भनेका थिए।

22मोशाले दिएको व्यवस्थाअनुसार जब उहाँहरूको चोखिने समय पूरा भयो, उहाँका आमा-बुबाले उहाँलाई यरूशलेमको मन्‍दिरमा परमेश्‍वरको सामु ल्‍याए

23किनभने प्रभु परमेश्‍वरको व्यवस्थामा लेखिएको छ, “प्रत्येक जेठा छोरा परमेश्‍वरको निम्‍ति पवित्र कहलाइनेछ।”

24साथै प्रभु परमेश्‍वरको व्यवस्थाले भनेजस्‍तै ढुकुर वा परेवाको एक जोर बचेरा पनि बलि चढाउनुपर्थ्‍यो।

25त्‍यस बेला शिमियोन भन्‍ने मानिस यरूशलेममा बस्‍थे। उनी धार्मिक मानिस थिए र परमेश्‍वरको भक्ति गर्थे। उनले इस्राएलीहरूलाई बचाउने मानिसको बाटो हेरिरहेका थिए र पवित्र आत्‍मा उनीसँग हुनुहुन्‍थ्‍यो।

26‘प्रभु परमेश्‍वरले पठाउनुहुने मुक्तिदाता ख्रीष्‍टलाई नदेखी तिमी मर्दैनौ’ भनेर पवित्र आत्‍माले उनलाई अघिबाटै थाहा दिनुभएको थियो।

27पवित्र आत्‍माबाट अगुवाइ पाएर शिमियोन मन्‍दिरमा गए। त्‍यतिखेर नै व्यवस्था पूरा गर्न मरियम र योसेफ पनि येशूलाई लिएर मन्‍दिरमा आइपुगे।

28शिमियोनले बालकलाई अँगालोमा लिएर परमेश्‍वरको प्रशंसा गर्दै भने,

29“हे प्रभु, तपाईंले आफ्‍नो प्रतिज्ञा पूरा गर्नुभएको छ, अब आफ्‍नो दासलाई शान्‍तिसँग बिदा दिनुहोस्

30किनभने तपाईंले पठाउनुभएको मुक्तिदातालाई मैले आफ्‍नै आँखाले देख्‍न पाएँ।

31तपाईंले उहाँलाई सबै जातिका मानिसहरूले देखून् भनेर पठाउनुभएको हो,

32उहाँ नै अरू जातिका मानिसहरूलाई तपाईंको बाटो देखाउने ज्‍योति हुनुहुन्‍छ र उहाँ नै तपाईंका इस्राएलीहरूको महिमा गराउनुहुने हुनुहुन्‍छ।”

33बालकको बारेमा शिमियोनले भनेका कुरा सुनेर उहाँका आमा र बुबा छक्‍क परे।

34शिमियोनले उहाँहरूलाई आशीर्वाद दिएर बालककी आमा मरियमलाई भने, “सुन, इस्राएलमा धेरैको उद्धार वा नाश होस् भनेर परमेश्‍वरले तिम्रा बालकलाई नै छान्‍नुभएको छ। उहाँ परमेश्‍वरले देखाउनुहुने चिन्‍ह हुनुहुन्‍छ, जसलाई धेरैले विरोध गरेर आफ्‍ना हृदयका विचारहरू प्रकट गर्नेछन्

35अनि तिम्रो हृदय भने तिखो तरवारले घोचेजस्‍तै दु:खले भरिएर छियाछिया हुनेछ।”

36मन्‍दिरमा हन्‍ना भन्‍ने एक जना बुढी अगमवादिनी थिइन्। उनी आशेर कुलका फनुएलकी छोरी थिइन्। विवाह भएको सात वर्षपछि नै उनी विधवा भएकी थिइन्

37र अब उनी चौरासी वर्ष जति भएकी थिइन्। तिनले मन्दिर छोड्दैनथिइनन, उपवास र प्रार्थनासाथ रातदिन तिनी परमेश्‍वरलाई पुज्थिन्‌।

38उनले पनि मरियम र योसेफको छेउमा आएर परमेश्‍वरलाई धन्‍यवाद चढाइन् र यरूशलेमको छुट्‍काराको बाटो हेर्नेहरूलाई येशूको बारेमा बताइन्।

39प्रभु परमेश्‍वरको व्यवस्थाले भनेअनुसार गर्नुपर्ने जति सबै काम गरिसकेर योसेफ र मरियम बालक येशूलाई लिएर आफ्‍नै सहर नासरतमा फर्के।

40बालक येशू बढ्दै बल, बुद्धि र ज्ञानले भरिंदै जानुभयो र परमेश्‍वरको आशीर्वाद उहाँमाथि रहेको थियो।

41येशूका आमा-बुबा वर्षेनी मुक्ति-दिवस भनिने चाड मनाउन यरूशलेममा जाने गर्थे।

42येशू बाह्र वर्षको हुनुहुँदा उनीहरूले येशूलाई सँगै लिएर चाड मनाउन गए।

43चाड मानिसकेपछि उनीहरू घर फर्के। येशूचाहिँ यरूशलेममा नै बस्‍नुभयो। तर उहाँका आमा-बुबालाई यो कुरा थाहै भएन।

44येशू अरू साथीहरूसँगै हुनुहुन्‍छ भन्‍ने सम्‍झेर उनीहरू दिनभरि हिँडे। साँझ परेपछि साथी-सङ्गीको बीचमा उहाँलाई खोज्‍न लागे।

45छोरालाई कहीँ पनि नपाउँदा उनीहरू येशूलाई खोज्‍न यरूशलेमतिर फर्के।

46खोज्‍दाखोज्‍दै तीन दिन बितेपछि बल्‍ल उनीहरूले छोरालाई मन्‍दिरमा भेट्टाए। उहाँ धर्म-गुरुहरूसँग बसेर तिनीहरूको कुरा सुन्‍दै र प्रश्‍न गर्दै हुनुहुन्‍थ्‍यो।

47उहाँको ज्ञान-बुद्धि र उत्तर देखेर सबै छक्‍क परे।

48त्‍यसरी छोरालाई त्‍यहाँ देख्‍दा उहाँका आमा-बुबाले अचम्‍म पनि माने। मरियमले सोधिन्, “बाबु, तिमीले यो के गरेको? हेर, तिम्रा बुबा र म आत्तिएर तिमीलाई खोजिरहेका थियौं!”

49“तपाईंहरूले मलाई किन खोज्‍नुभएको? म आफ्‍ना पिताको घरमा रहनुपर्छ भन्‍ने कुरा के तपाईंहरूलाई थाहा थिएन?” येशूले जवाफ दिनुभयो।

50तर उहाँले भन्‍नुभएका कुरा मरियम र योसेफले बुझ्‍नै सकेनन्।

51त्‍यसपछि येशू आमा-बुबासँग नासरतमा फर्किनुभयो र उनीहरूको आज्ञा मानेर बस्‍नुभयो। उहाँकी आमा मरियमले चाहिँ यी सबै कुराहरू नबिर्सीकन मनैमा राखिन्।

52येशू भने परमेश्‍वर र मानिस दुवैको अनुग्रह पाएर शरीर र बुद्धिमा बढ्दै-बढ्दै जानुभयो।

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →