John 10

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто не ўваходзіць у аўчарню праз дзьверы, але інакш, той злодзей і разбойнік.

2А хто ўваходзіць праз дзьверы, той пастыр авец.

3Яму прыдзьвернік адчыняе, і авечкі слухаюць Яго голасу, і свае авечкі кліча ён па імю ды выводзіць іх.

4А калі выпусьціць свае авечкі, ідзе перад імі наперадзе, а авечкі ідуць за ім, бо ведаюць яго голас.

5Але за чужым яны ня пойдуць, але ўцякаюць ад яго, бо голасу чужых ня ведаюць”.

6Такую прыповесьць сказаў ім Езус, але яны не зразумелі таго, што ім гаварыў.

7Дык сказаў ім Езус паўторна: “Сапраўды, сапраўды кажу вам: Я — дзьверы для авец.

8Усе, колькі іх не прыйшло перада Мною, — злодзеі яны і разбойнікі, але авечкі не паслухалі іх.

9Я — дзьверы. Калі хто праз Мяне ўвойдзе, будзе збаўлены; і ўвойдзе, і выйдзе, ды знойдзе пашу.

10Злодзей не прыходзіць інакш, каб толькі красьці, забіваць і губіць. Я ж прыйшоў, каб мелі жыцьцё і мелі ўдосталь.

11Я — пастыр добры. Добры пастыр жыцьцё аддае за свае авечкі.

12Але найміт ды той, хто ня пастыр, да каго не належаць авечкі, калі бачыць надбягаючага ваўка, кідае авечкі ды ўцякае, а воўк хапае і разганяе авечкі.

13Найміт жа ўцякае, бо ён — найміт, і ня рупіцца пра авечкі.

14Я — добры пастыр і ведаю свае, і яны Мяне ведаюць,

15як ведае Мяне Айцец, а Я ведаю Айца; і жыцьцё Маё адддаю за авечкі.

16Ды і іншыя маю, якія ня з гэтай аўчарні, і тыя мушу прывесьці, і будуць яны слухаць голасу Майго, і станецца адно стада і адзін пастыр.

17Таму любіць Мяне Айцец, што Я жыцьцё Маё аддаю, каб зноў яго атрымаць.

18Ніхто Мне яго не адбірае, але Я са сваёй волі аддаю яго. Маю моц ахвяраваць яго і маю моц яго атрымаць. Такі загад атрымаў Я ад Айца Майго”.

19Дзеля таго ўзьнікла зноў спрэчка між Юдэямі дзеля гэтых словаў.

20Затым многія з іх гаварылі: “Чарта мае і шалее! Пашто Яго слухаць?”

21Іншыя ж казалі: “Гэта ня словы апанаванага ліхім. Ці ж дэман можа сьляпым адкрываць вочы?”

22Выпала тады ў Ерузаліме ўрачыстасьць Пасьвячэньня Сьвятыні, а была зіма.

23І хадзіў Езус па сьвятыні ў прысенках Салямона.

24Тады абступілі Яго Юдэі і казалі Яму: “Дакуль будзеш трымаць нас у няпэўнасьці? Калі Ты — Хрыстос, скажы нам яўна”.

25Адказаў ім Езус: “Кажу ж вам, а вы ня верыце. Учынкі Мае, каторыя выконваю ў імя Айца Майго, сьведчаць пра Мяне.

26Але вы ня верыце, бо вы не з Маіх авец.

27Авечкі Мае слухаюць голасу Майго, і Я ведаю іх, і яны ідуць за Мной.

28І Я даю ім жыцьцё вечнае, і не прападуць да веку, і ніхто ня вырве іх з рукі Айца.

29Айцец Мой, які даў Мне іх, большы за ўсё, і ніхто ня можа вырваць з рук Айца Майго.

30Я і Айцец — адно”.

31Дык Юдэі хапілі каменьні, каб Яго ўкаменаваць.

32Сказаў ім Езус: “Многа добрых учынкаў выявіў Я вам ад Айца; дык за які з гэтых учынкаў хочаце ўкаменаваць Мяне?”

33Адказалі Яму Юдэі: “Не камянуем Цябе за добры ўчынак, але за блюзьнерства, за тое, што Ты, будучы чалавекам, робіш сябе Богам”.

34Адказаў ім Езус: “Ці ж у законе вашым не напісана: “Я сказаў: вы — багі”?

35Калі назваў багамі тых, для якіх было прызначана слова Божае, а Пісаньне памыліцца ня можа,

36аб Тым, каго Айцец усьвяціў і паслаў у сьвет, вы кажаце, што блюзьніць, бо сказаў: Я — Сын Божы.

37Калі Я не раблю ўчынкаў Айца Майго, ня верце Мне.

38Але калі раблю, дык калі вы Мне верыць ня хочаце, верце ўчынкам, каб спазналі і ведалі, што Айцец — у-ва Мне, а Я — у Айцу”.

39Стараліся затым Яго ўзяць, але Езус ухіліўся ад іхніх рук.

40І пайшоў зноў за Ярдан, у месца, дзе раней хрысьціў Ян, ды там прабываў.

41І многія прыходзілі да Яго і казалі: “Ян, што праўда, ніводнага знаку не ўчыніў. Але ўсё, што Ян аб Ім сказаў, было праўдай”.

42І многія там уверылі ў Яго.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →