John 4

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Калі затым Езус даведаўся, што фарысэі чулі, што Езус здабывае больш вучняў ды хрысьціць, чым Ян, —

2хоць сам Езус не хрысьціў, але вучні Ягоныя, —

3дык пакінуў Юдэю і вярнуўся ізноў у Галілею.

4А выпала Яму ісьці праз Самарыю.

5Прыбыў затым у Самаранскі горад Сіхар, непадалёк паселішча, якое даў Якуб Язэпу, свайму сыну.

6Ды была там студня Якуба. І Езус, змучаны дарогай, сядзеў пры студні. Было каля шостай гадзіны.

7У той час прыйшла жанчына Самаранка браць ваду. Кажа ёй Езус: “Дай мне напіцца”;

8бо вучні Яго пайшлі ў горад купіць харчоў.

9Кажа тады Яму жанчына Самаранка: “Як жа Ты, Юдэй, можаш прасіць вады ў мяне, Самаранкі?” Бо Юдэі ня маюць зносінаў з Самаранамі.

10Адказаў ёй Езус: “Калі б ты ведала дар Божы ды хто ёсьць Той, хто цябе просіць: “Дай мне піць”, напэўна прасіла б Яго, і Ён даў бы табе жывой вады”.

11Кажа Яму жанчына: “Госпадзе, ня маеш нават чым набраць вады, а студня глыбокая; адкуль тады возьмеш жывой вады?

12Ці ж ты большы за бацьку нашага Якуба, які нам даў гэтую студню, з якой сам піў і сыны яго, і статак?”

13У адказ сказаў ёй Езус: “Кожны, хто п’е гэту ваду, зноў смагнуць будзе,

14а хто нап’ецца вады, якую Я яму дам, ніколі ня будзе чуць смагі, але вада, якую Я яму дам, станецца ў ім жаралом, што бруіцца ў жыцьцё вечнае”.

15Кажа Яму жанчына: “Госпадзе, дай мне гэтае вады, каб я не адчувала смагі, ды не прыходзіла сюды за вадой”.

16Кажа ёй Езус: “Ідзі, пазаві мужа свайго і прывядзі сюды”.

17Адказала жанчына: “Я ня маю мужа”. Сказаў ёй Езус: “Добра сказала: “Ня маю мужа”,

18бо мела ты пяць мужоў, а гэты, каторага цяпер маеш, ня ёсьць тваім мужам; гэта ты праўду сказала”.

19Кажа Яму жанчына: “Госпадзе, бачу, што Ты — прарок.

20Бацькі нашы на гэтай гары пакланяліся Богу, а вы кажаце, што ў Ерузаліме ёсьць месца, дзе належыцца славіць Яго”.

21Сказаў ёй Езус: “Жанчына, павер Мне, што набліжаецца час, калі ані на гэтай гары, ані ў Ерузаліме, ня будзеце пакланяцца Айцу.

22Вы пакланяецеся тому, чаго ня ведаеце, а мы пакланяемся тому, што ведаем, бо з Юдэяў збаўленьне.

23Але надыходзіць час, ды ўжо надыйшоў, што праўдзівыя спахвальнікі будуць пакланяцца Айцу ў Духу і ў праўдзе. Бо і Айцец шукае такіх спахвальнікаў.

24Бог ёсьць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны аддаваць Яму спахвалу ў Духу і ў праўдзе”.

25Кажа Яму жанчына: “Ведаю, што прыйдзе Мэсія, — значыць Хрыстос, — калі Ён прыйдзе, усё нам аб’явіць”.

26Кажа ёй Езус: “Гэта Я, які з табою размаўляю”.

27Небавам прыйшлі вучні Яго і дзівіліся, што Ён размаўляе з жанчынаю. Але ніводзін з іх не спытаўся: “Пра што пытаеш, або пра што з ёй гаворыш?”.

28Жанчына ж пакінула збанок свой і пайшла ў горад, і расказала жыхарам ягоным:

29“Ідзіце і пабачце чалавека, які мне сказаў усё, што я толькі рабіла. Ці гэта не Хрыстос?”

30Дык выйшлі з горада і пайшлі да Яго.

31Тым часам вучні прасілі Яго: “Раббі, еш”.

32Але Ён сказаў ім: “Я Маю ежу, пра каторую вы ня ведаеце”.

33Казалі тады вучні між сабой: “Няўжо нехта прынёс Яму есьці?”

34Сказаў ім Езус: “Мая ежа — спаўняць волю Таго, хто паслаў Мяне, і скончыцьць справу Ягоную.

35Ці ж вы ня кажаце: “Яшчэ чатыры месяцы і пачнецца жніво”? Дык кажу вам: Падыміце вочы вашыя і прыгледзьцеся ваколіцам, як ужо бялеюць на жніво.

36Той, хто жне, атрымоўвае заплату і сабірае плён на жыцьцё вечнае, каб і сейбіт, і жнец разам радаваліся.

37Тут спраўджваецца слова: Адзін сее, а хто іншы зьбірае.

38Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не трудзіліся; іншыя працавалі, а вы карыстаецеся трудом іхнім”.

39І многа Самранаў з горада таго ўверыла ў Яго дзеля словаў жанчыны, якая сьведчыла: “Ён мне сказаў усё, што я толькі рабіла”.

40Дык калі да Яго прыйшлі Самаране, прасілі Яго, каб там пабыў; дык застаўся там два дні.

41Ды многа болей уверыла ў Яго дзеля словаў Ягоных.

42Жанчыне ж казалі: “Ужо не дзеля твайго расказу верым, але дзеля таго, што чулі і пераканаліся, што Ён — праўдзівы Збаўца сьвету”.

43А па двух днях пайшоў адтуль і направіўся ў Галілею;

44хоць сам Езус сьведчыў, што прарок ня мае пашаны ў сваёй бацькаўшчыне.

45Калі затым прыйшоў у Галілею, Галілейцы прынялі Яго, бо бачылі ўсё, што ўчыніў у Ерузаліме ў час сьвятаў, бо і яны былі на сьвяце.

46Езус ізноў прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе перамяніў ваду ў віно. І быў там нейкі ўрадовец, каторага сын хварэў у Кафарнаўме.

47Ён, калі пачуў, што Езус з Юдэі прыйшоў у Галілею, пайшоў да Яго і прасіў Яго, каб прыйшоў і аздаравіў сына яго, які быў пры сьмерці.

48Сказаў яму Езус: “Калі ня ўбачыце знакаў і цудаў, ня ўверыце”.

49Кажа Яму ўрадовец: “Госпадзе, прыйдзі перш, чым сын мой памрэ”.

50Кажа яму Езус: “Ідзі, сын твой жывы”. Паверыў той чалавек слову, якое яму сказаў Езус, і пайшоў.

51А калі быў яшчэ ў дарозе, слугі яго выйшлі на спатканьне і сказалі яму, што сын яго жыве.

52Спытаўся іх тады пра пару, у якую яму палягчэла. Дык сказалі: “Учора а сёмай гадзіне спынілася гарачка”.

53Дык даведаўся бацька, што гэта быў час, у які сказаў яму Езус: “Сын твой жыве”. Дык уверыў ён ды ўвесь дом ягоны.

54Гэта ўжо другі знак, які ўчыніў Езус, калі вярнуўся з Юдэі ў Галілею.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →