Luke 11 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

1І сталася, калі на адным месцы Езус маліўся, як скончыў, папрасіў Яго адзін з вучняў Ягоных: “Госпадзе, навучы нас маліцца, як і Ян навучыў сваіх вучняў”.

8Кажу вам: Калі не падымецца і ня дасьць яму хлеба дзеля таго, што ёсьць яго прыяцелем, дык дзеля яго дакучлівасьці ўстане і дасьць, колькі яму трэба.

9Дык і Я вам кажу: прасіце і будзе вам дадзена; шукайце і знойдзеце; стукайце і будзе вам адчынена.

10Бо кожны, хто просіць, атрымлівае, і хто шукае, знаходзіць; і стукаючаму будзе адчынена.

11А хто з вас бацька, калі сын папросіць хлеба, ці дасьць яму камень? Або калі папросіць рыбу, ці ж замест рыбы дасьць яму зьмяю?

12Або калі папросіць яйка, ці ж дасьць яму скарпіёна?

13Таму, калі вы, будучы благімі, умеееце даваць дзецям вашым добрыя дары, дык многа больш Айцец ваш нябесны дасьць просячым Яго Духа Сьвятога”.

14І раз выгнаў Ён дэмана, які быў нямы. І калі дэман выйшаў, нямы пачаў гаварыць, дык грамады дзівіліся.

15А некаторыя з людзей казалі: “Моцай Бэльзэбуля, князя дэманаў, Ён выганяе дэманаў”.

16А іншыя, спакушаючы Яго, патрабавалі ад Яго знаку з неба.

17Але Ён, ведаючы іх думкі, казаў ім: “Кожнае каралеўства, разьдзіранае нязгодай, будзе зьнішчана, і дом на дом упадзе.

18А калі і шатан разьдзяліўся сам у сабе, дык як утрымаецца каралеўства яго? Бо вы кажаце, што Я моцай Бэльзэбуля выганяю дэманаў.

19А калі Я праз Бэльзэбуля выганяю дэманаў, дык сыны вашыя праз каго выганяюць? Таму яны будуць суддзямі вашымі.

20Але калі Я пальцам Божым выганяю дэманаў, значыць прыйшло да вас Каралеўства Божае.

21Калі ўзброены асілак сьцеражэ дом свой, дык у бясьпецы тое, што ён мае.

22А калі дужэйшы ад яго прыйдзе і пераможа яго, дык забярэ ўсю яго зброю, на якую спадзяваўся, і дабытак яго раздасьць.

23Хто не са Мною, той супраць Мяне, і хто не зьбірае са Мною, той раскідае.

24Калі нячысты дух пакіне чалавека, бадзяецца па бязводных мясьцінах, шукаючы супачынку, і, не знаходзячы яго, кажа: “Вярнуся ў дом свой, з якога выйшаў”.

25І, вярнуўшыся, знаходзіць яго вымеценым і прыбраным.

26Тады ідзе і бярэ з сабой сем іншых духаў, горшых за сябе, ды, увайшоўшы, абжываюцца там. І робяцца пазнейшыя справы тога чалавека горшымі за папярэднія”.

27І сталася, калі гэта навучаў, адна жанчына з натоўпу моцным голасам сказала Яму: “Шчасьлівае ўлоньне, каторае насіла Цябе, ды грудзі, якія Ты ссаў”.

28А Езус сказаў: “Тым болей шчасьлівыя тыя, што слухаюць Слова Божае ды захоўваюць яго”.

29А калі сабраліся грамады, пачаў казаць: “Род гэты ёсьць родам нягодным; шукае знаку, і знак ня будзе дадзены яму, толькі знак Ёны прарока.

30Бо як Ёна быў знакам для Нінівійцаў, так Сын Чалавечы будзе знакам для роду гэтага.

31Каралева з поўдня ў дзень суду ўваскрэсьне разам з людзьмі гэтага пакаленьня ды асудзіць іх. Яна бо прыбыла з канца зямлі паслухаць мудрасьці Салямона, а вось тут большы, чым Салямон.

32Нінівійцы стануць на судзе з гэтым вось пакаленьнем і асудзяць яго, бо яны на прызыў Ёны навярнуліся, а вось тут большы, чым Ёна.

33Ніхто не запальвае сьвечкі і ня ставіць у сховішча або пад пасудзіну, але на сьвечніку, каб бачылі сьвятло яе ўсе ўваходзячыя.

34Сьвечка цела твайго — вока тваё. Калі вока тваё будзе чыстае, дык і ўсё цела тваё будзе сьветлае. А калі вока тваё будзе нягодным, дык і ўсё цела тваё цёмным будзе.

35Дык глядзі, каб сьвятло, якое ў табе, ня сталася цемрай.

36Калі тады ўсё цела тваё сьветлым будзе, ня маючы ані часткі зацемненай, дык усё будзе сьвяціцца, быццам бляск маланкі асьвяціў цябе”.

37У час размовы адзін фарысэй запрасіў Езуса на абед да сябе; і, увайшоўшы, Ён заняў сваё месца.

38Але фарысэй дзівіўся, бачучы, што Езус не памыў рук прад ядой.

39І сказаў Госпад яму: “Цяпер вы, фарысэі, абмываеце звонку чашу і місу, але нутро вашае поўнае сквапнасьці і беззаконьня.

40Неразумныя! Ці ж Той, хто стварыў зьнешняе, не стварыў таксама нутра?

41Лепш давайце людзям міласьціну з таго, што ў нутры, і ўсё будзе вам чыстым.

42Але гора вам, фарысэі, што даецё дзесяціну з мяты, і руты, і з усякай гародніны, а не зважаеце на справядлівасьць і любоў Бога. Трэба і гэта споўніць, і таго не забываць.

43Гора вам, фарысэі, што любіце першыя месцы ў сынагозе і прывітаньні на рынку.

44Гора вам, бо вы як магілы забытыя, па каторых людзі ходзяць, ня ведаючы аб гэтым.

45Адзін з законаведаў у адказ сказаў Езусу: “Вучыцель, так гаворачы, Ты і нас зьневажаеш”.

46Ён жа працягваў: “Гора вам, законаведы, бо вы накладаеце на людзей цяжары невыносныя, а самі гэтых цяжараў і адным пальцам не кранаеце.

47Гора вам, што будуеце магілы прарокам, каторых вашыя бацькі пазабівалі.

48Сапраўды, вы паказваеце, што згаджаецеся з учынкамі бацькоў вашых, бо яны іх пазабівалі, а вы ім ставіце (магілы).

49Дзеля таго і мудрасьць Божая кажа: Пашлю да іх прарокаў і апосталаў, і з іх адных заб’юць, а другіх перасьледаваць будуць,

50каб спагнана была з гэтага роду кроў усіх прарокаў, пралітая ад стварэньня сьвету,

51пачынаючы ад крыві Абля аж да крыві Захарыі, забітага між аўтаром і сьвятыняй. Гэтак кажу вам: Будзе спагнана з роду гэтага.

52Гора вам, законаведы, што вы ўзялі ключ разуменьня, і самі не ўвайшлі, і тым, што ўваходзілі, перашкодзілі”.

53А калі выйшаў адтуль, фарысэі і кніжнікі пачалі чапляцца да Яго і закідваць пытаньнямі,

54цікуючы на Яго і стараючыся падлавіць на слове, каб абвінаваціць Яго.