Luke 16

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1І далей навучаў вучняў сваіх: “Быў адзін багаты чалавек, які меў аканома, і зьняславілі таго перад гаспадаром, што ён марнуе яго даброцьці.

2Дык пазваўшы яго, сказаў яму (гаспадар): “Што я чую пра цябе? Разлічыся з гаспадараваньня твайго, бо ўжо больш ня будзеш гаспадараваць”.

3Падумаў сабе аканом: “Што мне рабіць, калі гаспадар мой адбярэ ад мяне гаспадараваньне? Капаць ня здолею, а жабраваць стыдаюся.

4Ведаю, што мне рабіць, каб, калі буду ўсунуты ад гаспадараваньня, прынялі мяне ў дамы свае”.

5Склікаўшы тады паасобку даўжнікоў гаспадара свайго, сказаў перашаму: “Колькі вінаваты ты гаспадару майму?”

6Той адказаў: “Сто бочак алею”. Дык сказаў яму: “Вазьмі запіс твой, сядзь і хуценька напішы пяцьдзесят”.

7Затым пытае другога: “А ты колькі вінаваты?” Той адказаў: “Сто мер пшаніцы”. Дык сказаў яму: “Вазьмі запіс твой ды напішы восемдзесят”.

8Дык пахваліў гаспадар аканома нягоднага, што здагадліва зрабіў. Бо сыны гэтага веку разумнейшыя ў родзе сваім, чым сыны сьвятла.

9І Я вам кажу: Здабывайце сабе сяброў мамонай нягоднай, каб, калі яе ня стане, прынялі вас у вечныя сялібы.

10Хто верны ў малым, і ў вялікім будзе верны. А хто ў малым нягодны, і ў вялікім нягодны будзе.

11Дык калі вы не былі вернымі ў нягоднай мамоне, хто вам даверыць сапраўднае (дабро)?

12І калі вы ў чужым не былі вернымі, дык хто вам дасьць вашае?

13Ніводзін слуга ня можа двум панам служыць, бо або аднаго будзе ненавідзіць, а другога будзе любіць, або да аднаго прытуліцца, а другім пагардзіць. Ня можаце Богу служыць і мамоне”.

14А гэтага ўсяго слухалі фарысэі, якія былі хцівымі, і насьмяхаліся з Яго.

15Дык (Езус) сказаў ім: “Вы ўважаецеся за справядлівых перад людзьмі, але Бог ведае сэрцы вашыя. Бо што ў людзей высокароднае, тое ў Бога агіднае.

16Закон і Прарокі былі да Яна. Адгэтуль жа весьціцца Каралеўства Божае, і кожны сілаю ўваходзіць у яго.

17Лягчэй небу і зямлі прамінуць, чым адна крэска ў Законе счэзьне.

18Кожны, хто кідае жонку сваю і бярэ іншую, чужаложыць; і хто кінутую мужам узяў, чужаложыць.

19Жыў адзін багаты чалавек. Ён адзяваўся ў пурпур і вісон ды штодзённа раскошна баляваў.

20І жыў нейкі жабрак імем Лазар. Ён ляжаў увесь у скулах каля яго брамы

21і прагнуў заспакоіць голад крошкамі, спадаючымі са стала багацея, але ніхто яму не даваў, толькі сабакі прыходзілі і лізалі скулы ягоныя.

22І сталася, што жабрак памёр, і анёлы занесьлі яго на ўлоньне Абрагама. Памёр таксама багацей і быў пахаваны.

23І ў пекле, церпячы мукі, падняў свае вочы і ўбачыў здалёк Абрагама і на ўлоньні яго Лазара.

24І закрычаў: “Ойча Абрагаме, зжалься нада мной і пашлі Лазара, хай умочыць у вадзе канец пальца свайго і змочыць язык мой, бо мучуся ў полымі”.

25Сказаў яму Абрагам: “Сыне, прыпомні, што ты за жыцьця свайго карыстаўся даброцьцямі тваімі, а Лазар благацьцём. Ён цяпер тут цешыцца, а ты мучышся.

26Прытым паміж намі і вамі зьзяе прорва, каб тыя, што хочуць ад нас да вас перайсьці, не маглі, ані адтуль да нас перабрацца”.

27Дык кажа: “Малю цябе, ойча, каб паслаў яго ў дом бацькі майго, —

28бо маю пяць братоў — каб перасьцярог іх, каб і яны не папалі ў гэтае месца мучэньняў”.

29Кажа яму Абрагам: “Маюць Майсея і Прарокаў; хай слухаюць іх”.

30Але ён кажа: “Не, ойча Абрагаме, але каб хто з памёршых пайшоў да іх, навернуцца”.

31Але (Абрагам) сказаў яму: “Калі ня слухаюць Майсея і Прарокаў, дык каб і хто з памёршых паўстаў, не павераць”.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →