Luke 17

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1І сказаў Езус вучням сваім: “Немагчыма, каб не прыйшлі згаршэньні, але гора таму, праз каго яны прыходзяць.

2Лепш было б яму, каб павесіць яму камень млынавы на шыю ды ўкінуць яго ў мора, чым меў бы ён згоршыць аднаго з малых гэтых.

3Глядзіце! Калі брат твой саграшыў супраць цябе, упомні яго, і калі навернецца, даруй яму.

4І калі б сем разоў на дзень саграшыў адносна цябе і сем разоў зьвярнуўся да цябе, кажучы: “Каюся за гэта”, даруй яму”.

5І сказалі апосталы Госпаду: “Павяліч нам веру”.

6А Госпад сказаў: “Калі б вы мелі веру як зярнятка гарчыцы, дык сказалі б гэтаму дрэву: “Вырвіся з коранем і перасадзіся ў мора”, і яно паслухала б вас.

7А хто з вас, маючы слугу аратага або пастуха, калі ён вернецца з поля, скажа яму: “Хадзі, сядзь за стол”?

8І ці ня скажа: “Прыгатуй мне вячэру і падперажыся ды паслугуй мне, пакуль буду есьці і піць, а потым ты будзеш есьці і піць”?

9Ці ён дзякуе слузе таму, што ён зрабіў тое, што яму загадаў? Ня думаю.

10Так і вы, калі споўнілі ўсё, што вам загадана, кажыце: “Слугі мы не зарадныя; што павінны былі зрабіць, зрабілі”.

11І сталася, ідучы ў Ерузалім, праходзіў між Самарыяй і Галілеяй.

12І калі ўваходзіў у адно паселішча, перанялі Яго дзесяць чалавек пракажаных, якія сталі здалёк

13і крычалі ў голас: “Езусе, Вучыцелю, пашкадуй нас!”

14Езус, убачыўшы іх, сказаў: “Ідзіце, пакажыцеся вашым сьвятарам”. І сталася, што калі яны ішлі, ачысьціліся.

15Адзін жа з іх, як аглядзеўся, што стаў здаровы, вярнуўся, моцным голасам славячы Бога,

16і ўпаў на твар ля ног Езуса, дзякуючы Яму. А быў ён Самаранін.

17А Езус сказаў: “Ці ня дзесяць было ачышчаных? І дзе ж дзевяць?

18Не знайшоўшыся з іх ніхто, хто б вярнуўся і славіў Бога, акрамя гэтага чужынца?”

19І сказаў яму: “Устань, ідзі, бо вера твая выратавала цябе”.

20Запытаны фарысэямі, калі надыйдзе Каралеўства Божае, у адказ сказаў ім: “Каралеўства Божае ня прыйдзе відавочна.

21І ня скажуць: “ Вось тут” або: “Там”. Бо Каралеўства Божае ўнутры вас ёсьць”.

22І сказаў вучням сваім: “Прыйдуць дні, калі вы будзеце прагнуць бачыць хоць адзін дзень Сына Чалавечага і ня ўбачыце.

23І скажуць вам: “Вось тут” або: “Вось там”, але не ідзіце і не шукайце.

24Бо як маланка зазьзяе пад небам і асьвеціць тое, што пад небам, так і Сын Чалавечы у дзень свой.

25Але трэба, каб Ён перш многа перацярпеў ды быў адкінуты праз гэта пакаленьне.

26І як дзеялася ў дні Ноя, так будзе ў дні Сына Чалавечага:

27елі і пілі, жаніліся і замуж выдавалі аж да дня, калі Ной увайшоў у каўчэг, і прыйшоў патоп, і выгубіў усіх.

28Падобна, як рабілася ў дні Лёта: елі і пілі, куплялі і прадавалі, садзілі і будавалі;

29аж у дзень, калі Лёт выйшаў з Садомы, спаў з неба, як дождж, агонь ды серка і выгубіў усіх.

30Так будзе ў дзень, калі Сын Чалавечы аб’явіцца.

31У той дзень, хто будзе на даху, а прылады яго дома, хай не зыходзіць, каб іх забраць; і хто на полі, хай таксама не вяртаецца.

32Памятайце на жану Лёта.

33Калі б хто стараўся душу сваю зьберагчы, загубіць яе, а хто загубіць яе, той ажывіць яе.

34Кажу вам: У тую ноч будзе двух на адным ложку: адзін будзе ўзяты, а другі пакінуты;

35дзьве будуць малоць разам: адна будзе ўзята, а другая застанецца;

36двух будзе на полі: адзін будзе ўзяты, а другі застанецца”.

37Яны запыталіся ў Яго: “Дзе, Госпадзе?” А Ён адказаў ім: “Дзе будзе цела, там зьбяруцца і арлы”.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →