Luke 7 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

6Дык Езус пайшоў за імі. А калі ўжо быў недалёка ад дому, паслаў сотнік сяброў сказаць: “Госпадзе, не турбуйся, бо я ня варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой.

7Таму што і самога сябе ўважаю за нявартага прыйсьці да Цябе; але скажы слова і паздаравее слуга мой.

8Бо і я — чалавек, маючы ўладу, маю пад сабой жаўнераў. Кажу гэтаму: “Ідзі”, і ён ідзе, а іншаму: “Прыйдзі”, і ён прыходзіць, і слузе свайму: “Рабі гэта”, і ён робіць”.

9Езус, пачуўшы гэта, зьдзівіўся дзеля яго ды, зьвярнуўшыся да ідучых за Ім грамадой, сказаў: “Кажу вам, не знайшоў я такой веры ў Ізраэлю!”

10І тыя (пасланьнікі), вярнуўшыся дамоў, знайшлі слугу здаровым.

11Выпала, што пасьля ішоў (Езус) у горад, які называецца Наім, і з Ім ішлі вучні Ягоныя ды вялікі натоўп людзей.

12А калі падыходзіў да брамы горада, якраз выносілі памёршага адзінага сына маці, каторая была ўдавой, ды мноства людзей з горада ішло з ёю.

13Калі ўбачыў яе Госпад, пашкадаваў яе ды сказаў ёй: “Ня плач!”

14Падыйшоў і дакрануўся насілкаў; а тыя, што несьлі, затрымаліся. І сказаў: “Юнача, кажу табе, устань!”

15І сеў памёршы, і пачаў гаварыць. І аддаў яго ягонай маці.

16Дык усіх ахапіў страх, і славілі Бога, кажучы: “Вялікі прарок паўстаў сярод нас”, ды: “Бог наведаў народ свой”.

17І разьнеслася слова гэтае па ўсёй Юдэі і па ўсёй вакалічнай краіне.

18І паведамілі Яну яго вучні пра ўсё гэтае.

19Дык Ян паклікаў двух сваіх вучняў і паслаў іх да Госпада запытацца: “Ці Ты — Той, каторы мае прыйсьці, ці маем чакаць другога?”

20Як толькі яны прыйшлі да Езуса, сказалі: “Ян Хрысьціцель паслаў нас да Цябе, кажучы: “Ці Ты — Той, каторы мае прыйсьці, ці маем чакаць другога?”

21У той час Езус аздаравіў многіх ад хваробаў, і цярпеньняў, і ад ліхіх духаў ды многім сьляпым вярнуў зрок.

22І ў адказ сказаў ім Езус: “Ідзіце і абвясьціце Яну, што вы бачылі і чулі: сьляпыя бачаць, кульгавыя ходзяць, пракажаныя ачышчаюцца, глухія чуюць, памёршыя ўваскрасаюць, убогім весьціцца Эвангельле,

23і шчасьлівыя тыя, што з Мяне ня згоршацца”.

24І калі адыйшліся пасланыя Янам, пачаў Езус гаварыць пра Яна да народу: “Што вы выйшлі глядзець у пустыню? Ці трысьціну, хістаную ветрам?

25Ды што выйшлі пабачыць? Мо чалавека, адзетага ў мяккае адзеньне? Вось тыя, што ў багатых адзеньнях ды ў раскошы жывуць, у дамах каралеўскіх знаходзяцца.

26Ды што вы выйшлі пабачыць? Прарока? Так, кажу вам, і больш за прарока.

27Ён той, аб кім напісана: “Вось жа пасылаю анёла Майго перад воблікам Тваім. Ён прыгатуе дарогу Тваю перад Табою”.

28Бо кажу вам: Між народжаных жанчынамі няма большага за Яна (Хрысьціцеля). Але найменшы ў Каралеўстве Божым большы за яго.

29І ўвесь народ, які яго чуў, і мытнікі славілі Бога, хрысьцячыся хростам Янавым.

30Фарысэі ж і законаведы ўзгардзілі намерам Божым што да сябе і не прынялі хросту ад яго.

31З кім мог бы параўнаць Я гэтае пакаленьне людзей і да каго яны падобны?

32Яны падобны да хлапчанят, седзячых на рынку, якія кажуць адны да другіх: “Сьпявалі мы вам, а вы ня танчылі, галасілі мы, а вы ня плакалі”.

33Прыйшоў Ян Хрысьціцель, і хлеба ня еў, і віна ня піў, і вы кажаце: “Дэмана мае”.

34Прыйшоў Сын Чалавечы, які есьць і п’е, і вы кажаце: “Вось чалавек, абжора і п’яніца, прыяцель мытнікаў і грэшнікаў”.

35І апраўдана мудрасьць усімі яе сынамі”.

36Адзін фарысэй запрасіў Езуса да сябе на пасілак; і Ён, увайшоўшы ў дом фарысэя, сеў за стол.

37І вось адна жанчына, каторая была ў горадзе грэшніцай, як даведалася, што Ён сядзіць пры стале ў доме фарысэя, прынесла алябастравую пасудзіну алейку,

38ды, стануўшы ззаду каля ног Яго, пачала сьлязьмі абліваць ногі Ягоныя і абціраць валасамі сваёй галавы, ды цалавала ногі Ягоныя і намашчала іх алейкам.

39Бачачы гэта, фарысэй, што запрасіў Яго, падумаў у душы сваёй: “Каб Ён быў прарокам, ведаў бы, што гэта за жанчына, якая датыкаецца да Яго, бо яна — грэшніца”.

40І адказаў яму Езус: “Сымон, маю табе нешта сказаць”. А ён кажа: “Вучыцелю, кажы”.

41“Нейкі пазычацель меў двух даўжнікоў: адзін быў яму пяцьсот дынараў вінаваты, а другі — пяцьдзесят.

42Калі ня мелі з чаго аддаць, дараваў ім абодвум. Дык каторы з іх больш удзячны?”

43Сымон у адказ сказаў: “Думаю, што той, катораму болей дараваў”. А Езус сказаў яму: “Добра ты рассудзіў”.

44І, павярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: “Бачыш гэтую жанчыну? Увайшоў Я ў дом твой, і ты не падаў Мне вады на ногі, а яна сьлязьмі абмыла ногі Мае і валасамі сваімі абцёрла.

45Ты Мне пацалунку ня даў, а яна, як толькі ўвайшла, не перастае цалаваць ногі Мае.

46Не намасьціў ты галавы Маёй, а яна ногі Мае намасьціла алейкам.

47Дзеля таго кажу табе: Адпушчаюцца многія грахі ёй, бо многа ўзьлюбіла. А каму менш адпушчаецца, той менш і любіць”.

48Сказаў затым ёй: “Адпушчаюцца табе грахі”.

49Дык супачываўшыя разам з Ім сталі гаварыць між сабой: “Хто Ён, што нават грахі адпушчае?”

50Затым сказаў Езус жанчыне: “Вера твая збавіла цябе. Ідзі ў супакоі”. Сьледам за Езусам