Luke 15

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1Прыходзілі да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі слухаць Яго.

2І наракалі фарысэі і кніжнікі, кажучы: “Ён прыймае грэшнікаў і есьць з імі”.

3Сказаў ім тады Езус гэткую прыповесьць:

4“Ці ёсьць між вамі нехта, хто мае сто авец, і калі б згубіў адну з іх, ці не пакіне дзевяноста дзевяць у пустыні і ці не ідзе за тою, што згублена, пакуль яе ня знойдзе?

5І калі яе знойдзе, кладзе сабе на плечы і цешыцца.

6І, вярнуўшыся дамоў, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: “Цешцеся разам са мной, бо я адшукаў авечку маю, якая была згубіўшыся”.

7Кажу вам, што большая будзе радасьць у небе з аднаго грэшніка, які навяртаецца, чым з дзевяноста дзевяці справядлівых, не патрабуючых навярненьня.

8Або якая жанчына, маючы дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці ня паліць сьвечкі і ці не мяце падлогі ды не шукае рупліва, аж пакуль ня знойдзе?

9А калі знойдзе, склікае сябровак і суседак, кажучы ім: “Цешцеся са мною, бо я знайшла драхму, якую была згубіўшы”.

10Так кажу вам: Будзе радасьць сярод анёлаў Божых дзеля аднаго грэшніка, каторы навяртаецца.

11І казаў далей: “Адзін чалавек меў двух сыноў.

12І маладзейшы з іх сказаў бацьку: “Айцец, дай мне частку маёмасьці, што мне належыцца”. І (бацька) разьдзяліў паміж іх маёмасьць.

13Небавам маладзейшы сын, забраўшы ўсё сваё, выбраўся ў далёкую краіну і пралайдачыў там сваю маёмасьць, жывучы распусна.

14І калі змарнаваў усё, настаў вялікі голад у той старане, ды і сам ён пачаў галадаць.

15Дык пайшоў і прыстаў да аднаго жыхара тае краіны, і той паслаў яго ў сваё паселішча пасьвіць сьвіні.

16І ён рады быў напоўніць жывот свой стручкамі, якія елі сьвіні, але ніхто яму не даваў.

17Разважыўшы гэта, сказаў: “Колькі парабкаў у бацькі майго ўдосталь маюць хлеба, а я тут з голаду паміраю.

18Устану і вярнуся да бацькі майго ды скажу яму: “Айцец, саграшыў я перад небам і перад табой,

19і ўжо ня варты называцца тваім сынам; вазьмі мяне адным з парабкаў сваіх”.

20І, устаўшы, пайшоў да бацькі свайго. А калі ён быў яшчэ далёка, бацька ягоны ўбачыў яго, і зьлітаваўся, і, пераняўшы яго, кінуўся яму на шыю, і цалаваў яго.

21Сын жа сказаў яму: “Айцец, я саграшыў перад небам і перад табой; і ўжо ня варты называцца сынам тваім”.

22А бацька загадаў слугам сваім: “Хутка прынясіце найлепшую адзежу і адзеньце яго, і дайце яму такжа персьцень на палец яго і сандалы яму на ногі,

23і выбярыце кормнае цялё і забіце. Будзем есьці і весяліцца,

24бо сын мой гэты быў памёршы і аджыў, быў прапаўшы і знайшоўся”. І пачалі весяліцца.

25А старэйшы сын яго быў на полі і, калі вяртаўся і падыйшоў пад дом, пачуў музыку і скокі.

26І паклікаў аднаго слугу ды спытаўся, што гэта здарылася.

27А той кажа яму: “Брат твой вярнуўся, дык бацька твой забіў кормнае цялё, бо вярнуўся ён здаровы”.

28Абурыўся ён тады і не хацеў заходзіць. А бацька яго выйшаў і пачаў яго ўпрашаць.

29А ён у адказ сказаў бацьку свайму: “Я столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, а ты мне ніколі ня даў казьляці, каб я пабаляваў з сябрамі сваімі.

30А як паявіўся гэты сын твой, што пралайдачыў з распусьніцамі сваю маёмасьць, дык забіў ты яму тлустае цялё”.

31Бацька сказаў яму: “Сыне, ты заўсёды са мной, і ўсё, што маё — тваё.

32Трэба ж аднак радавацца і банкетаваць, бо брат твой быў памёршы і аджыў, быў прапаўшы і знайшоўся”.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →