Romans 3

Welsh 1894 (Cyfieithiad Briscoe 1853-94 (Test. Newydd a rhannau o'r Hen Dest.))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Pa beth, gan hyny, yw rhagoriaeth yr Iwddew? Neu pa beth yw budd yr amdorriad?

2Llawer ym mhob modd. Yn gyntaf, oblegid yr ymddiriedwyd oraclau Duw iddynt: canys pa beth os di-ffydd oedd rhai? A fydd eu hanghrediniaeth yn gwneuthur ffyddlondeb Duw yn ddirym?

3Na atto Duw; ond bydded Duw yn eirwir, a phob dyn yn gelwyddwr,

4fel yr ysgrifenwyd, “Fel y’th gyfiawnhaer yn Dy eiriau, Ac y gorfyddech pan y’th fernir.”

5Ond os ein hanghyfiawnder a ganmol gyfiawnder Duw, pa beth a ddywedwn? Ai anghyfiawn yw Duw, yr Hwn sydd yn dwyn arnom ddigofaint? (Yn ol dyn yr wyf yn dywedyd;)

6Na atto Duw; canys yna, pa fodd y barna Duw y byd?

7Ond os gwirionedd Duw, trwy fy nghelwydd i, a fu helaethach i’w ogoniant Ef, paham yr wyf finnau hefyd mwyach yn cael fy marnu fel pechadur,

8ac na (fel y’n ceblir, ac y dywaid rhai ein bod yn dywedyd,) wnawn y pethau drwg fel y delo y pethau da, y rhai y mae eu condemniad yn gyfiawn.

9Pa beth, gan hyny? A ydym ni yn fwy rhagorol? Ddim o gwbl; canys cyhuddasom o’r blaen yr Iwddewon a’r Groegwyr hefyd o fod,

10bawb o honynt, tan bechod; fel yr ysgrifenwyd, “Nid oes neb cyfiawn, nid hyd yn oed un;

11Nid oes neb y sy’n deall; Nid oes neb y sy’n ceisio Duw.

12Yr oll a wyrasant, ynghyd yr aethant yn anfuddiol, Nid oes neb yn gwneuthur daioni; nid oes hyd yn oed un.

13Bedd agored yw eu gwddf; A’u tafodau y gwnaethant ddichell, Gwenwyn aspiaid sydd dan eu gwefusau.

14Y rhai y mae eu genau yn llawn melldith a chwerwedd.

15Buan yw eu traed i dywallt gwaed;

16Distryw ac adfyd sydd yn eu ffyrdd;

17A ffordd tangnefedd nid adwaenant.

18Nid oes ofn Duw ger bron eu llygaid,”

19Ond gwyddom am gynnifer bethau ag y mae’r Gyfraith yn eu dywedyd, mai wrth y rhai tan y Gyfraith y’u dywaid, fel y bo pob genau wedi ei gau, ac yr elo yr holl fyd dan farn Duw;

20canys trwy weithredoedd y Gyfraith ni chyfiawnheir un cnawd ger Ei fron Ef, canys trwy’ r Gyfraith y mae adnabod pechod.

21Ond yn awr, yn wahan oddiwrth y Gyfraith, y mae cyfiawnder Duw wedi ei amlygu a thystiolaeth iddo gan y Gyfraith a’r Prophwydi;

22sef, cyfiawnder Duw trwy ffydd yn Iesu Grist, i bawb y sy’n credu;

23canys nid oes gwahaniaeth, canys pawb a bechasant,

24ac ydynt ar ol am ogoniant Duw, yn cael eu cyfiawnhau yn rhad gan Ei ras Ef trwy’r prynedigaeth sydd yn Nghrist Iesu,

25yr Hwn a osododd Duw yn iawn trwy ffydd, trwy Ei waed Ef, i ddangos Ei gyfiawnder Ef, o achos maddeuant y pechodau a wnaethid o’r blaen, yn nioddefgarwch Duw;

26i ddangos, meddaf, Ei gyfiawnder Ef y pryd hwn, fel y bo Efe yn gyfiawn ac yn cyfiawnhau yr hwn sydd a chanddo ffydd yn yr Iesu.

27Pa le, gan hyny, y mae’r ymffrost? Cauwyd allan. Trwy ba gyfraith? Ai cyfraith gweithredoedd? Nage; eithr trwy gyfraith ffydd. Cyfrifwn,

28gan hyny, y cyfiawnheir dyn trwy ffydd, yn wahan oddiwrth weithredoedd y Gyfraith.

29Ai i’r Iwddewon yn unig y mae Efe yn Dduw? Nage; ond i’r cenhedloedd hefyd;

30ïe, i’r cenhedloedd hefyd, gan mai un yw Duw, yr Hwn a gyfiawnha yr amdorriad trwy ffydd, ac y diamdorriad trwy ffydd.

31Ai dirymu’r Gyfraith yr ydym trwy ffydd? Na atto Duw; eithr sefydlu’r Gyfraith yr ydym.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →