Mark 12

Welsh 1945 (Cyfieithiad Urdd y Graddedigion 1921-45 (T.N., Hosea ac Amos))

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1A dechreuodd lefaru wrthynt ar ddamhegion. “Fe blannodd dyn winllan; a chaeodd o’i hamgylch, a chloddiodd gain dan y gwinwryf, ac adeiladodd dŵr; a gosododd hi i lafurwyr, ac aeth oddi cartref.

2Ac anfonodd at y llafurwyr, pan ddaeth yr amser, was, i gymryd gan y llafurwyr o ffrwyth y winllan;

3a’i ddal a wnaethant, a’i guro, a’i anfon ymaith yn waglaw.

4A thrachefn anfonodd atynt was arall; a hwnnw a archollasant yn ei ben, ac a amharchasant.

5Ac un arall a anfonodd; a hwnnw a laddasant; ac felly lawer eraill — curo rhai a lladd y lleill.

6Un eto oedd ganddo, mab annwyl; anfonodd ef yn olaf atynt, gan ddywedyd, ‘Parchant fy mab.’

7Ond y llafurwyr hynny a ddywedodd wrth ei gilydd, ‘Hwn yw’r etifedd; dowch, lladdwn ef, a ni fydd piau’r etifeddiaeth.’

8A’i ddal a wnaethant, a’i ladd, a’i fwrw tu allan i’r winllan.

9Beth a wna perchen y winllan? Fe ddaw, ac fe ddifetha’r llafurwyr, a rhydd y winllan i eraill.

10Oni ddarllenasoch hyd yn oed yr ysgrythyr hon? — Y maen a wrthododd yr adeiladwyr, hwn a ddaeth yn ben y gongl:

11Oddiwrth yr Arglwydd y daeth hyn, ac y mae’n rhyfedd yn ein golwg ni.”

12A cheisient gael gafael arno; ond ofnasant y dyrfa; canys deallasant mai gyda golwg arnynt hwy y dywedasai’r ddameg. A gadasant iddo, ac aethant ymaith.

13Ac anfonant ato rai o’r Phariseaid ac o’r Herodianiaid, i’w ddal ar air.

14Ac wedi dyfod, dywedant wrtho, “Athro, gwyddom dy fod yn ddidwyll, ac na waeth gennyt am neb; canys nid edrychi ar wyneb dynion, eithr mewn didwylledd y dysgi ffordd Duw: a ddylid rhoi treth i Gesar ai peidio? A rown hi, ai nis rhown?”

15Gwelodd yntau eu rhagrith, a dywedodd wrthynt, “Pam y temtiwch fi? Dygwch imi swllt; gedwch imi weled.”

16Dygasant hwythau un. Ac eb ef wrthynt, “Pwy bïau’r ddelw hon a’r argraff?” Dywedasant hwythau wrtho, “Cesar.”

17A’r Iesu a ddywedodd wrthynt, “Pethau Cesar rhowch i Gesar, a phethau Duw i Dduw.” A rhyfeddent ato.

18A daw Sadwceaid ato, rhai a ddywed nad oes atgyfodiad; a gofynnent iddo gan ddywedyd,

19“Athro, fe sgrifennodd Moses i ni, o bydd marw brawd neb, a gadael gwraig, a heb adael plentyn, cymered ei frawd y wraig, a choded had i’w frawd.

20Saith o frodyr a fu; a’r cyntaf a gymerth wraig, a phan fu farw ni adawodd had;

21a’r ail a’i cymerth hi, ac a fu farw heb adael had; a’r trydydd yr un modd;

22a’r saith ni adawsant had. Yn olaf oll bu’r wraig hefyd farw.

23Yn yr atgyfodiad, pan atgyfodant, i ba un ohonynt y bydd hi’n wraig? canys y saith a’i cafodd hi’n wraig.”

24Meddai’r Iesu wrthynt, “Onid oherwydd hyn y cyfeiliornwch, na wyddoch na’r ysgrythyrau, na gallu Duw?

25Canys pan gyfodant o feirw, ni phriodant ac nis prïodir, eithr y maent fel angylion yn y nefoedd.

26Ond am y meirw, eu bod yn cyfodi, oni ddarllenasoch yn llyfr Moses, yn hanes y Berth, pa fodd y llefarodd Duw wrtho gan ddywedyd, Myfi yw Duw Abraham, a Duw Isaac, a Duw Iacob?

27Nid yw ef Dduw rhai meirw ond rhai byw. Mawr y cyfeiliornwch.”

28A daeth ato un o’r ysgrifenyddion a’u clywsai hwynt yn dadleu, ac yn gwybod mai da’r atebasai hwynt gofynnodd iddo, “Pa un yw’r gorchymyn cyntaf oll?”

29Atebodd yr Iesu, “Y cyntaf yw, Clyw, Israel, yr Arglwydd ein Duw, un Arglwydd ydyw;

30a châr yr Arglwydd dy Dduw â’th holl galon, ac â’th holl enaid, ac â’th holl feddwl, ac â’th holl nerth.

31Yr ail yw hwn, Câr dy gymydog fel ti dy hun. Gorchymyn arall mwy na’r rhai hyn nid oes.”

32A dywedodd yr ysgrifennydd wrtho, “Da, Athro; gwir y dywedaist mai Un ydyw, ac nid oes arall namyn ef;

33a bod ei garu â’r holl galon, ac â’r holl ddeall, ac â’r holl nerth, a charu’r cymydog fel ei hun, yn fwy na’r holl boeth-offrymau ac aberthau.”

34A’r Iesu’n gweled mai synhwyrol yr atebodd, a ddywedodd wrtho, “Nid wyt ti bell oddiwrth deyrnas Dduw.” Ac ni feiddiai neb mwyach ei holi.

35Ac atebodd yr Iesu, ac meddai, wrth ddysgu yn y deml, “Pa fodd y dywed yr ysgrifenyddion fod y Crist yn fab Dafydd?

36Dafydd ei hun a ddywedodd trwy’r Ysbryd Glân, Dywedodd yr Arglwydd wrth fy Arglwydd, Eistedd ar fy neheulaw, hyd oni osodwyf dy elynion dan dy draed.

37Dafydd ei hun a’i geilw ef yn Arglwydd, ac o ba le y mae’n fab iddo?” A’r lliaws mawr oedd hoff ganddynt wrando arno.

38Ac yn ei ddysgeidiaeth fe ddywedai, “Ymogelwch rhag yr ysgrifenyddion, sy’n chwenychu rhodio mewn gwisgoedd llaes, a chael cyfarchiadau yn y marchnadoedd,

39a’r prif gadeiriau yn y synagogau, a’r prif eisteddleoedd yn y gwleddau;

40y rhai sy’n difa cartrefi gwragedd gweddwon, ac mewn rhith yn hir weddïo; fe dderbyn y rhai hyn drymach dedfryd.”

41Ac wedi eistedd gyferbyn â’r drysorfa fe sylwai pa fodd y bwriai’r dorf bres i’r drysorfa; a llawer o gyfoethogion a fwriai lawer;

42a daeth rhyw weddw dlawd, a bwriodd ddwy hatling, hynny yw ffyrling.

43A galwodd ei ddisgyblion ato, a dywedodd wrthynt, “Yn wir, meddaf i chwi, y weddw dlawd hon, mwy a fwriodd na phawb o’r rhai sy’n bwrw i’r drysorfa;

44canys hwy oll, o’u gweddill y bwriasant; ond hon, o’i hangen y bwriodd yr hyn oll a feddai, ei holl fywoliaeth.”

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →