2 Kings 20

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1នៅគ្រានោះ ស្តេចហេ‌សេគា មានជំងឺជាទម្ងន់ ហៀបនឹងស្លាប់។ ណាពីអេសាយ ជាកូនរបស់លោកអម៉ូស មកជួបស្តេចជម្រាបថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា សូមស្តេចផ្តែ‌ផ្តាំរាជវង្សានុ‌វង្សឲ្យហើយទៅ ដ្បិតស្តេចមិនរស់រានតទៅទៀតទេ ស្តេចជិតស្លាប់ហើយ»។

2ស្តេចហេ‌សេគាបែរមុខទៅរកជញ្ជាំងទូរអា‌អង្វរ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដូចតទៅ៖

3«ឱ! អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់អើយ សូមកុំភ្លេចឡើយថា ខ្ញុំបានដើរតាមមាគ៌ារបស់ទ្រង់ ដោយចិត្តស្មោះ‌ស្ម័គ្រ និងចិត្តទៀងត្រង់ ខ្ញុំប្រព្រឹត្តតែអំពើដែលទ្រង់គាប់ចិត្តប៉ុណ្ណោះ!»។ ស្តេចហេ‌សេគាបង្ហូរទឹកភ្នែកយ៉ាងខ្លាំង។

4ពេលនោះណាពីអេសាយ មិនទាន់ចេញផុតពីធ្លាធំនៃរាជវាំងផង ស្រាប់តែ អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលមកកាន់គាត់ដូចតទៅ៖

5«ចូរវិលទៅជម្រាបស្តេចហេ‌សេគា ជាអ្នកដឹកនាំប្រជា‌រាស្ត្ររបស់យើងថា: អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់របស់ស្តេចទតដែលជាអយ្យ‌កោរបស់ស្តេច ទ្រង់មានបន្ទូលដូចតទៅ: “យើងឮពាក្យអង្វររបស់អ្នក ហើយយើងក៏បានឃើញទឹកភ្នែករបស់អ្នកដែរ។ យើងនឹងប្រោសអ្នកឲ្យបានជា ហើយនៅថ្ងៃទីបីអ្នកនឹងឡើងទៅកាន់ដំណាក់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ។

6យើងនឹងបន្ថែមអាយុឲ្យអ្នកដប់ប្រាំឆ្នាំទៀត។ យើងនឹងរំដោះអ្នក ព្រមទាំងរំដោះក្រុងយេរូ‌សាឡឹមនេះ ឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្តេចស្រុកអាស្ស៊ី‌រី។ យើងក៏នឹងការ‌ពារក្រុងនេះដោយយល់ដល់នាមរបស់យើង និងយល់ដល់ទត ជាអ្នកបម្រើយើង”»។

7ណាពីអេសាយបង្គាប់ទៅអ្នកបម្រើថា៖ «ចូរយកម្សៅឧទុម្ពរមួយកញ្ចប់លាបលើដំបៅ នោះស្តេចហេ‌សេគានឹងបានរស់រានមិនខាន»។

8ពេលនោះស្តេចហេ‌សេគា សួរណាពីអេសាយថា៖ «តើមានទីសំគាល់អ្វី ដែលនាំឲ្យយើងដឹងថា យើងនឹងបានជាសះ‌ស្បើយ ហើយឡើងទៅដំណាក់របស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា នៅថ្ងៃទីបី?»។

9ណាពីអេសាយជម្រាបស្តេចថា៖ «នេះជាទីសំគាល់ដែល អុលឡោះ‌តាអាឡា ប្រទានមកស្តេច ដើម្បីឲ្យស្តេចជ្រាបថា អុលឡោះ‌តាអាឡា នឹងសម្រេចតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ តើស្រមោលថ្ងៃដែលជះទៅលើរង្វាស់ម៉ោង នឹងដើរទៅមុខដប់កាំ ឬថយក្រោយដប់កាំ?»។

10ស្តេចហេ‌សេគាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្រមោលដើរទៅមុខដប់កាំជាការងាយស្រួលទេ។ ដូច្នេះសូមឲ្យស្រមោលដើរថយក្រោយដប់កាំវិញ»។

11ពេលនោះ ណាពីអេសាយទូរអា‌អង្វរ អុលឡោះ‌តាអាឡា ទ្រង់ក៏ធ្វើឲ្យស្រមោលដែលជះទៅលើរង្វាស់ម៉ោងរបស់ស្តេចអហាស ដើរថយក្រោយដប់កាំ។

12នៅគ្រាដដែលនោះស្តេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូន គឺស្តេចម្រដាក់-បាឡា‌ដានជាបុត្ររបស់ស្តេចបាឡា‌ដាន បានផ្ញើសារ និងទ្រព្យមកជូនស្តេចហេ‌សេគា ដ្បិតស្តេចជ្រាបដំណឹងថា ស្តេចហេ‌សេគាមានជំងឺ។

13ស្តេចហេ‌សេគាទទួលរាជទូតស្រុកបាប៊ី‌ឡូនឲ្យចូលសវនា‌ការ ហើយនាំពួកគេទៅទស្សនាកន្លែងដែលស្តេចតម្កល់វត្ថុដ៏មានតម្លៃ ធ្វើពីមាស និងប្រាក់ ព្រមទាំងគ្រឿងក្រអូប ប្រេងដ៏មានតម្លៃ គ្រឿងសព្វា‌វុធផ្សេងៗ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងឃ្លាំងរាជ្យទ្រព្យ។ ស្តេចហេ‌សេគាបង្ហាញអ្វីៗទាំងអស់ ដែលមាននៅក្នុងរាជវាំង និងក្នុងនគរ ឲ្យរាជទូតរបស់ស្តេចបាប៊ី‌ឡូនឃើញ ឥតមានចន្លោះអ្វីសោះឡើយ។

14បន្ទាប់មក ណាពីអេសាយចូលមកជួបស្តេចហេ‌សេគាសួរថា៖ «អ្នកទាំងនោះមកពីណា? តើគេជម្រាបស្តេចដូចម្តេចខ្លះ?»។ ស្តេចហេ‌សេគាប្រាប់ថា៖ «ពួកគេមកពីស្រុកឆ្ងាយដើម្បីមកជួបយើង គឺមកពីស្រុកបាប៊ី‌ឡូន»។

15ណាពីអេសាយសួរស្តេចហេ‌សេគាទៀតថា៖ «តើពួកគេបានឃើញអ្វីខ្លះនៅក្នុងបរមរាជវាំង?»។ ស្តេចហេ‌សេគាតបវិញថា៖ «ពួកគេបានឃើញអ្វីៗទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងវាំងរបស់យើង ដ្បិតយើងបានបង្ហាញភោគទ្រព្យទាំងអស់ ឲ្យពួកគេឃើញ ឥតមានលាក់‌លៀមអ្វីឡើយ»។

16ពេលនោះ ណាពីអេសាយជម្រាបស្តេចហេ‌សេគាថា៖ «សូមស្តេចស្តាប់បន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដូចតទៅ:

17អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា នៅគ្រាខាងមុខ រាជ្យទ្រព្យទាំងអស់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងវាំងរបស់ស្តេច និងភោគសម្បត្តិដែលអយ្យ‌កោរបស់ស្តេចបានសន្សំទុក នឹងត្រូវគេដឹកជញ្ជូនយកទៅស្រុកបាប៊ី‌ឡូន ឥតមានសេស‌សល់អ្វីឡើយ។

18គេក៏នាំរាជវង្សានុ‌វង្សរបស់ស្តេចយកទៅធ្វើជាមហាតលឹក នៅក្នុងវាំងរបស់ស្តេចស្រុកបាប៊ី‌ឡូនដែរ»។

19ស្តេចហេ‌សេគាបានតបទៅណាពីអេសាយវិញថា៖ «បន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដែលលោកថ្លែងនេះ ល្អហើយ»។ ស្តេចមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «ក្នុងពេលដែលយើងនៅមានជីវិតនោះនៅតែមានសន្តិ‌ភាព និងសុខ‌សាន្ត‌ត្រាណ មែនទេ?»។

20កិច្ច‌ការផ្សេងៗទៀតរបស់ស្តេចហេ‌សេគា និងវីរភាពដ៏អង់‌អាចទាំងប៉ុន្មាន ហើយការជីកស្រះ និងប្រឡាយ ដើម្បីបង្ហូរទឹកចូលក្នុងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម សុទ្ធតែមានកត់‌ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ស្តេចស្រុកយូដា។

21កាលស្តេចហេ‌សេគាស្លាប់ ស្តេចម៉ាណា‌សេ ជាកូនបានឡើងស្នងរាជ្យ។

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →