Mark 11

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Û dema ew nêzîkî Orşelîmê bûn û hatin herêma li qeraxa Çiyayê Zeytûnê Bêytfacê û Beytanyayê, wî du şagirtên xwe şand û ji wan re got:

2Herin gundê hemberî xwe. Dema ku hûn bikevinê, hûn ê dehşikekî hîn kesek lê siwar nebûye, girêdayî bibînin; wê vekin û ji min re bînin!

3Ger yek ji we re: Hûn çima vêya dikin? bibêje. Hûn jî bibêjin: Hewceyiya Xudan ji vêya re heye û dê wê hema şunda bişîne vira!

4Ew çûn û li ser rê, dehşika li ber deriyê xaniyekî girêdayî dîtin û ew vekirin.

5Hin kesên li wir gotin: Hûn çi dikin, ma hûn çima dehşikê vedikin?

6Şagirtan jî mîna ku Îsa gotibû, ji wan re gotin û wan kesan dev ji wan berdan.

7Û wan dehşikê ji Îsa re anîn û kincên xwe li ser raxistin û ew li ser siwar bû.

8Gellekan kincên xwe, hinekan jî guliyên ji zeviyan jê kiribûn raxistin ser rê.

9Kesên li pêşiyê diçûn û yên li paş ve dihatin diqêriyan û digotin: Hozanna! Yê di navê Xudan de tê pîroz e!

10Bila pîroz be Serweriya bapîrê me Dawid, ya ku di navê Xudan de tê! Li herî bilindahiyan Hozanna!

11Îsa ket Orşelîmê û çû Perestgehê. Û piştî ku her alî ji ber çavan ve derbas kir, ji ber ku wexta êvarê bû, bi Donzdehan ve çû Beytanyayê.

12Û dotira rojê, dema ku ji Beytanyayê derketin, ew birçî bû.

13Û dema ku wî darek hêjîra peldayî ji dûr ve dît, got dibe ku ez hêjîran li ser wê bibînim û çû wê derê. Û dema ku ew hate cem, ji bilî pelan tiştekî nedît; ji ber ku ne demsala hêjîran bû.

14Îsa bersiv da û ji wê re got: Bila êdî abadîn tu kes ji te mêwe nexwe! Şagirtên wî jî vêya bihîstin.

15Û ew hatin Orşelîmê; Îsa kete Perestgehê û destpêkir û firoşkar û girtiyarên ku di Perestgehê de bûn avête derve û maseyên perehurkêran û kursiyên kevokfiroşan gêr kirin.

16Û wî nehişt ku, tu kes firaqekî di nav Perestgehê de derbas bike.

17Û wî hîn kir û ji wan re got: Ma ji mala min re; dê mala duayê ji bo hemû netewan bê gotin, nehatiye nivîsîn? Lê belê we ew kiriye geha rêbiran!

18Serokên kahînan û alimên zagonê vêya bihîstin û bona kuştina wî li rêyekê geriyan; lê ji wî ditirsiyan; ji ber ku hemûya gel li ser hînkirina wî ecêb dima.

19Û dema ku bû êvar, ew ji bajêr derketin.

20Û serê sibê, dema ew ji cem ve derbas dibûn; dara hêjîrê ji rehê wê ve hişk bûyî dîtin.

21Û Pêtrûs di bîra xwe de anî û ji wî re got: Rebbî binihêre, dara hêjîrê ku te lê naletê anî, hişk bûye!

22Îsa jî bersiv da û ji wan re got: Bila baweriya we bi Xwedê hebe.

23Bi rastî ez ji we re dibêjim: Kî ji vî çiyayî re bêje: Rabe û xwe bavêje behrê û di dilê xwe de bê şuphe bawer bibe ku dê xwestina wî bibe, dê jê re bibe.

24Ji bo vêya ez ji we re dibêjim: Her tiştên ku we bi duê ve xwestiye, bawer bikin ku we wê stendiye û dê ji we re bibe!

25Û dema ku hûn radibin û dua dikin, ger giliyek we li dijî yekî hebe, wî bibexşînin ku, Bavê we yî li ezmanan jî bila sûcên we bibexşîne.

26Lê belê ger hûn nebexşînin, Bavê we yî li ezmanan jî sûcên we nabexşîne.

27Dîsa hatin Orşelîmê. Û dema Îsa di Perestgehê de digeriya serokên kahînan, alimên zagonê û kalepîran hatin cem wî û jê re gotin:

28Tu van tiştan bi kîjan rayedariyê dikî? An jî rayedariya kirina vana kî da te?

29Îsa jî ji wan re got: Ez ê jî tiştekî ji we bipirsim; bersivê bidin min, ez ê jî, ka van tiştan bi çi rayedariyê dikim ji we re bêjim.

30Ma vaftîza Yehya ji ezmanan bû, an ji mirovan bû? Bersivê bidin min!

31Ew jî di nava xwe de fikirîn û gotin: Ger em bêjin ji ezmanan e, ew ê bêje, wê çaxê çima hûn bi wî bawer nebûn?

32Lê belê ger em bêjin: Ji mirovan e – ji gel ve ditirsiyan; ji ber ku hemûyan Yehya, bi rastî peyxamber dihesiband.

33Û bersiva Îsa dan û jê re gotin: Em nizanin! Îsa jî ji wan re got: Ez jî ji we re nabêjim ku, ka ez van tiştan bi kîjan rayedariyê dikim!

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →