Mark 5

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Û ew hatin aliyê dinî golê, welatê Girasîniyan.

2Gava ku Îsa ji lotkê derket, zilamekî ruhê wî yê mindar heye, hema ji goran derket û çû pêrgîniya wî.

3Cîhê ku ew lê rûdinişt di nav goran de bû û tu kesî nikarîbû ku wî bi zincîran jî girê bide;

4ji ber ku pirr caran ew bi qeyd û zincîran ve hatibû girêdan, lê belê wî zincîran şikestandibû û qeydan perçe kiribû û tu kesî nikarîbû ku wî zeft bikira.

5Û ew her tim şev û roj li serê çiyan û di nava goristanê de diqêriya û xwe bi keviran birîndar dikir.

6Dema ku wî ji dûr ve Îsa dît, baz da û ji wî re secde kir

7û bi dengekî bilind qêriya û got: Ya Îsa, Lawê Xwedayê Bilind, ma te çi ji min e? Ez bi heqê Xwedê sondê didim te; ezabê li min meke!

8Ji ber ku wî jê re gotibû: Ya ruhê xerab; ji vî zilamî derkeve!

9Û jê pirsî: Navê te çî ye? Û wî bersiv da û got: Navê min Lejyon e, ji ber ku em gellek in!

10Û bona ku ew wan ji wê herêmê dernexe, ew pirr li ber wî geriya.

11Li wir, li qeraxa çiya, keriyek beraza ya mezin diçêriya.

12Û hemû cin li ber wî geriyan û gotin: Me bişîne van berazan, em têkevin wan!

13Îsa jî destûr da wan. Ruhên xerab jî derketin û ketin berazan û ew keriyê ku qasî du hezarî bû, ji kendala kûr, ber bi golê ve hate avêtin û di golê de fetisîn.

14Û şivanê berazan reviyan û li bajar û gundan, nûçeyê belav kirin. Û ew jî ji bo dîtina tiştên ku bûye hatin.

15Û ew hatin cem Îsa, dînê ku berê lejyonek cinan tê de bû, hiş li serî, kinc lêkirî û ew rûniştî dîtin û tirsiyan.

16Û yên ku bûyerê dîtibûn, têgihandina tiştên ku hatiye serê zilamê bi cin û di derheqê berazan de, ji gel re kirin.

17Û bona ku ew ji herêma wan here, dest pê kirin û li ber wî geriyan.

18Û dema ku ew ket lotkê, zilamê ku berê bindestiyê cinan bû, li ber wî geriya ku bi wî re bimîne.

19Lê belê Îsa nehişt û ji wî re got: Vegere mala xwe, cem yên xwe û hemû tiştên ku Xudan bo te kir û çawa merhametê li te kir, ji wan re bibêje!

20Ew jî çû, li herêma Dêkapolîsê, dest pê kir û Îsa bona wî her çi kiribû, belav kir û her kes ecêb dima.

21Dema ku Îsa bi lotkê dîsa derbasî aliyê din bû, ajaweyek mezin li dora wî civiya û ew jî li qeraxa golê bû.

22Û a vay, yekî ji serokên keniştê ku navê wî Yaîros bû hat, dema wî ew dît, xwe avêt lingên wî

23û ew pirr li ber wî geriya û got: Keçika min ya biçûk li ber mirinê ye; were û destê xwe deyne ser, da ku, ew baş bibe û bijî!

24Û ew jî bi wî re çû û ajaweyeke mezin li pey wî diçû û hawirdor lê teng dikirin.

25Û li wir, pîrekek donzdeh sal e ku xwîn jê diçe hebû

26û ji destê gellek hekîman zehf kişandibû, hemû hebûna xwe xerc kiribû û baş nebûbû; lê belê hîn jî xerabtir bûbû.

27Gava wê tiştên ku di derheqê Îsa de hatine gotin bihîst, di nava ajawê de ji paş ve hat û dest da kincên wî.

28Ji ber ku wê digot: Ger ez tenê destê xwe li kincên wî xim, ez ê xelas bibim!

29Û hema çavkaniya xwîna wê ziwa bû û pîrekê jî di kûrbûna bedena xwe de hês kir ku, ji wê keserê xelas bû.

30Îsa hema fêhm kir ku hêzek ji wî çû û di nava ajawê de vegeriya û got: Ma kî destê xwe li kincên min xist?

31Şagirtên wî jî, jê re gotin: Tu dibînî ku ajawe dor li te teng kiriye, dîsa jî tu dibêjî: Kî destê xwe li kincên min xist?

32Û ew bona ku kesê vêya kiriye bibîne, li dora xwe nihêrt.

33Pîrekê jî wergera di xwe de dizanîbû; bi tirs lerizî û hat, xwe avêt lingên wî û hemû rastiyê ji wî re got.

34Lê belê wî ji wê re got: Keça min, baweriya te, te xelas kir, bi xweşiyê here û ji êşa xwe qenc bibe!

35Hîn Îsa diaxifî, zilaman ji mala serokê keniştê ve hatin û gotin: Keça te mir, êdî tu çima Mamoste bêaram dikî?

36Lê belê gava Îsa, gotina ku hate gotin bihîst, ji serokê keniştê re got: Metirse, tenê bawer bike!

37Û wî nehişt ku xeynî Pêtrûs û Aqûp û birayê Aqûp Yûhena kes li pey wî herin.

38Û gava ku ew hate mala serokê keniştê, yên ku bi gale gal digirîn û diqêrin dîtin.

39Gava ew ket hundir, ji wan re got: Çima hûn dikin qêrîn û digirîn? Zarok nemiriye, lê radikeve!

40Lê ew jî, gellekî bi wî dikeniyan. Lê belê paşî ku wî bi xwe hemûyan derxistin derve, dayik û bavê zarokê û kesên bi wî re ne girt û çû ket cîhê ku zarok lê ye.

41Bi destê zarokê girt û jê re got: Talîta kûmî! ku wergera wê: Keçikê, ez ji te re dibêjim: Rabe! ye.

42Keçik jî hema rabû û geriya; ji ber ku ew donzdeh salî bû. Û ew gellek şaş û metal man.

43Û wî ji wan re, bila vêya kes nizanibe û baş li wan emir kir û got ku, bila tiştekî xwarinê bidin keçikê.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →