Mark 9

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Û wî ji wan re got: Bi rastî ez ji we re dibêjim: Di nava kesên li vir disekinin de, hin kes hene, berî ku bi qudret hatina Serweriya Xwedê nebînin, dê mirinê qet tam nekin!

2Paşî şeş rojan Îsa, Pêtrûs û Aqûp û Yûhena girt cem xwe û ji yên din cihê derxist çiyayekî bilind. Û li ber wan xuyabûniya wî hat guhertin.

3Kincên wî rewnaq û pirr spî bûn; li rûyê erdê tu kesên kincan dişon nikarîbû ew wusa spî bikira.

4Û di wê demê de Êlyas û Mûsa ji wan re xuya bûn û ew bi Îsa re diaxifîn.

5Û Pêtrûs bersiv da Îsa û jê re got: Rebbî, hebûna me ya vir çi qenc bû! Em sê çardaxan ava bikin; yek ji te re û yek ji Mûsa re û yek jî ji Êlyas re!

6Ji ber ku wî nizanîbû dê çi bibêje; ji ber ku zehf tirsiyabûn.

7Di vê demê de ewrek hat û wan xist bin siya xwe û dengek ji ewr hat: Lawê minî xoşewîst ev e; wî guhdarî bikin! got.

8Ji nişka ve li dora xwe nihêrtin, lê xeynî Îsa êdî tu kesekî li cem xwe nedîtin.

9Dema ku ji çiya dadiketin, wî emir li wan kir ku tiştên dîtine, heta ku Lawê Mirov ji nav miriyan ranebe, ji kesekî re nebêjin.

10Wan jî vê gotinê di nav hev de veşartin û gelo ji nav miriyan vejîn çî ye, ji hev û din dipirsiyan.

11Û wan ji wî pirsîn û gotin: Çima alimên zagonê dibêjin, dê pêşiyê Êlyas bê?

12Wî jî ji wan re got: Ma bi gotina; bi rastî pêşiyê Êlyas tê û her tiştî datîne cîhê wê û dê gellek tiştan bikişîne û biçûk bête dîtin, çawa di derheqê Lawê Mirov de hatiye nivîsandin?

13Lê belê ez ji we re dibêjim: Him Êlyas hat û him jî mîna tiştên ku di derheqê wî de hatiye nivîsîn, çi ku wan xwest bi wî kirin.

14Dema ew hatin cem şagirtan, dîtin ku ajaweyek mezin li dora wan civiyaye û hinek alimên zagonê bi wan re ketine guftegoyê.

15Û dema ku hemûya ajaweyê wî dîtin, gellek ecêb man û bi lez çûn cem û silavê dan wî.

16Û wî ji alimên zagonê pirsî: Ma hûn bi wan re ketine guftegoya çi?

17Û yekî ji gel bersiva wî da û got: Mamoste, min lawê xwe ji te re anî, yê ku ruhekî wî yê bêziman heye;

18ruh wî li her ku derê bigire, wî li erdê dixe, ew ji devê xwe kefê davêje û diranê xwe diqîrçîne û hişk dibe. Ji şagirtên te re gotim, ruh derxinin; lê belê wan nikaribûn!

19Wî jî bersiv da wan û got: Ya nifşeya bê bawerî! Ez ê heta kengê bi we re bimînim? Heta kengê ez ê li we sebir bikim? Wî bînin cem min!

20Û ew ji wî re anîn û gava ku ruh wî dît, hema lawik bi quwet lerizand û ew ket erdê, ji devê xwe kefan weşand û hol bû.

21Îsa ji bavê wî re pirsî: Ji kengê ve ev hal hatiye serê wî? Wî jî got: Ji zaroktiyê ve.

22Û ji bona ku wî bikuje, pirr caran ew him avêt nava agir û him jî nava avê; lê belê ger tiştekî ji destê te bê, dilovanî û alîkariyê ji me re bike!

23Îsa ji wî re got: Ger ji destê min bê? Ji bo yê bawer bike her tişt dibe!

24Bavê lawik hema qêriya û bi hêstirên çavan got: Ez bawer dikim, ya Xudan, alîkariyê ji bêbaweriya min re bike!

25Îsa jî gava ku dît gel bi lezîn tê, ruhê xerab azirand û jê re got: Ez emir didim te, ruhê lal û kerr, ji wî derkeve û êdî carek din nekeve wî!

26Ruh jî qêriya, wî bi hêz lerizand û derket; lawik bû mîna miriyan; ûsa ku, gellekan digotin: Ew mir!

27Lê belê Îsa bi destê wî girt, rakir û lawik rabû.

28Piştî ku Îsa ket malê, şagirtên wî bi xisûsiyetê jê pirsîn: Çima me nikarîbû ku wî derxînin?

29Ji wan re got: Yên bi vî cûreyî ji dua û rojiyê pê ve bi tiştekî din nayên qewirandin.

30Ew ji wir çûn û ji nav Celîlê re derbas bûn û Îsa nedixwest ku kes bi vêya bizane.

31Ji ber ku wî ders dida şagirtên xwe û ji wan re digot: Dê Lawê Mirov bidin destê mirovan û dê wî bikujin û sê rojî li pey kuştina xwe, ew dê biveje.

32Lê belê wan vê gotinê fêhm nekirin û ditirsiyan ku ji wî bipirsin.

33Û ew hat Kefernahûmê û gava ku li malê bû, ji wan re pirsî: Guftegoya di rê de di nava we de bû, çi bû?

34Lê ew bêdeng man; ji ber ku di rê de, di nava xwe de guftegoya, kî herî mezin e, kiribûn.

35Piştî ku ew rûnişt, bangî Donzdehan kir û ji wan re got: Ger kesek bixwaze bibe yê yekemîn, dê ew ê bibe yê dawîn û xizmetkarê her kesî.

36Û wî zarokek girt û di nav wan de da sekinandin; dawiyê wî himbêz kir û ji wan re got:

37Her kesê ku zaroyekê wiha bi navê min qebûl bike, ew min qebûl dike û her kesê ku min qebûl dike, ne min, lê yê ku ez şandime qebûl dike.

38Yûhena ji wî re got: Mamoste, me yekî bi navê te cinan diqewirand dîtin û em ji wî re bûn asteng, ji ber ku ew li pey me nedihat.

39Lê belê Îsa got: Ji wî re nebin asteng; ji ber kesek tune ye ku bi navê min kerametekê bike û hema ji bo min xerabî bibêje.

40Ji ber yê ku ne li dijî me be, ji aliyê me ye.

41Ji ber ku bi rastî ez ji we re dibêjim: Bona ku hûn yên Mesîh in, her kesê ku qedehek av bi we de, ew ê xelata xwe qet winda nake.

42Lê belê her kî ku yekî ji van biçûkên baweriyê bi min tînin, tilpekî bike, ji wî re çêtir e ku kevirekî mezin yê aşê bi histuyê wî ve daliqînin û wî bavêjin behrê.

43Ger destê te, te têxe gunehê, wî jêke, ji bo te bêdest gihaştina jiyanê, bi hebûna du destî çûna dojehê û agirê ku qet venamire qenctir e.

44Li wê derê kurmê wê namire û agir jî venamire.

45Ger lingê te, te têxe gunehê, wî jêke! Ji bo te bi lingekî ketina jiyanê, bi du lingî avêtina dojehê qenctir e.

46Li wê derê kurmê wê namire û agir jî venamire.

47Ger çavê te, te têxe gunehê, wî derxîne! Ji bo te bi çavekî çûna te yî Serweriya Xwedê, bi du çavî ve avêtina te yî dojehê çêtir e.

48Li wê derê kurmê wê namire û agir jî venamire.

49Ji ber ku, mîna her qurban bi xwê ve tête xwê kirin, dê her kes bi agir ve bête xwê kirin.

50Xwê qenc e; lê belê ger xwê xwêybûna xwe winda bike, hûn ê bi çi tamê bidin wê? Bila di we de xwê hebe û pev re li ser xweşiyê bin!

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →