Mark 4

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Û wî li qeraxa golê, dîsa dest bi hînkirinê kir. Û li dora wî ajaweyek ewqas mezin civiya ku, ew li lotkeya di golê de yî siwar bû û rûnişt û hemû ajaweyî li qeraxa golê, li reşayiyê bûn.

2Û wî gellek tişt bi wekokan hînî wan dikir û di hînkirina xwe de ji wan re got:

3Guhdarî bikin! A vay, cotkar derket ku tovê biçîne.

4Û wusa bû ku, gava wî tov direşand, hinek ketin qeraxa rêgehê û civîkan hatin û ew xwarin.

5Û hinek ketin nava baxiran, cîhê ku axa wê kêm bû û ji ber ku axa wan ne kûr bû, hema şiv dan.

6Lê belê dema roj hilat, qemirî û bona ku reha wê tunebû, hişk bû.

7Û hinek ketin nav histiriyan; histirî mezin bûn û wê xeniqandin û wê berê neda.

8Û hinek ketin axa qenc, mezin û zêde bûn û ber dan û hinekan sîh, hinekan şêst û hinekan jî sed qat ber dan.

9Û wî ji wan re got: Yên ku guhê wanî bibihîze hene, bila bibihîze!

10Dema ew bi tenê ma, tevî Donzdehan yên ku li hawirdora wî bûn, ji bo wekokan jê pirsîn.

11Wî jî ji wan re got: Razên Serweriya Xwedê ji we re hatine dayîn, lê belê ji kesên li derve ne re, her tişt bi wekokan tê gotin;

12da ku: Yên dinêrin bila binihêrin û nebînin û yên dibihîzin bila bibihîzin û fêhm nekin, nebe ku vegerin û ji wan re bête bexşandin.

13Û wî ji wan re got: Ma hûn van wekokan fêhm nakin? Wê çaxê hûn ê hemû wekokan çawa fêhm bikin?

14Cotkar gotinê diçîne.

15Li cîhê gotin tête çandin, yên ku li qeraxa rê ew in; dema ku dibihîzin, Îblîs tê û gotina di dilê wan de hatiye çandin radihêje, dibe.

16Û bi vî awayî yên ku li ser baxiran hatine çandin ew in; gava gotinê dibihîzin hema bi dilşayî wê qebûl dikin,

17lê belê ji ber ku rehê wan tune, tenê demekê kurt dimînin. Yên ûsa dema ku ji bo gotinê tengasî û zilmê bibînin, hema diçerixin û dikevin.

18Û yên ku di nav stiriyan de hatine çandin ew in ku; gotinê dibihîzin,

19lê belê xema vê dinyayê û xapînokiya dewlemendiyê û hewesên wekî din dikevin navê û gotinê dixeniqînin û ew bê ber dimîne.

20Û yên ku li axa qenc ve hatine çandin ew in ku; gotinê dibihîzin, qebûl dikin û hinek sîh, hinek şêst û hinek jî sed qatî ber didin.

21Û wî ji wan re got: Ma qendîlê bona xistina bin olçeka zadê, an jî bin livînan tînin? Ma ne ji bo danîna ser şimadankê ye?

22Ji ber ku ger ne bona kişfbûnê be, tu tiştê veşartî nîne û ger ne bona derkeve ronahiyê be, tiştekî veşartî nîne.

23Yê ku guhên wî ji bo bihîstinê hene, bila bibihîze!

24Û wî ji wan re got: Bala xwe bidin tiştên ku hûn dibihîzin. Hûn bi kîjan olçekê bipîvin, bi wê olçekê dê ji we re bê pîvandin û ji we re dê bi ser de bê zêdekirin.

25Lewma yê kî hebe; dê ji wî re bête dayîn; lê belê yê kî tune be; yê ku pê re ye jî, dê jê bête stendin.

26Û wî got: Serweriya Xwedê, mîna zilamê ku tovê direşîne axê ye.

27Dibe şev, radize; dibe roj radibe. Bi xwe ew nizane, lê belê tov şivê dide û pêş ve diçe.

28Ax bi xwe zad dide; pêşiyê şivê, dawiyê simil, dawiya dawîn jî hebên ku simil tijî dikin dide.

29Dema zad digihêjin, zilam hema oraxê lê dixe. Ji ber ku dema çinandina zad hatiye.

30Û wî got: Em Serweriya Xwedê mîna çi bişibînin, an jî em bi wekokek çawa li ber we daynin?

31Mîna hebek xerdelê ye ku, dema tête çandin, her çiqas li rûyê erdê, di nava hemû tovan de ya herî biçûk be jî,

32paşî çandinê digihêje û hemû nebatan hîn jî mezintir dibe; guliyê mezin berdide; ûsa ku, civîkên li ezmîn dikarin di bin siya wê de bi cîh bin.

33Û wî gotinê bi gellek wekokên mîna vêya bi axaftinekî gel jê fêhm bike, dianî ziman.

34Û bêyî wekokan ji wan re nedigot; lê belê dema ku bi şagirtên xwe re tenê dima, her tiştî ji wan re eşkere dikir.

35Wê rojê, dema bû êvar, wî ji wan re got: Em derbasî aliyê din bibin!

36Wan jî ajawe berdan û wî bi lotka ku ew tê de ye birin; bi wî re lotkên din jî hebûn.

37Û bahozeke mezin teqiya û şepêl ûsa êrîşî lotkê dikirin ku, êdî lotke tijî dibû.

38Ew jî, li aliyê paşê lotkê bû û li ser balîfekê radiket. Wan, wî hişyar kirin û jê re gotin: Mamoste, ma xema te bi helaqbûna me nîne?

39Ew jî rabû, bi bahozê ve xeyidî, ji golê re got: Hiş be, bisekine! Ba daket û benderayeke mezin çêbû.

40Û wî ji wan re got: Ma çima hûn ûsa tirsonek in? Ma hîn baweriya we nîne?

41Ew jî bi tirsekî mezin tirsiyan û ji hev û din re gotin: Ma ev kî ye ku, him bahoz û him jî gol jê re îtaet dikin?

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →