1 Corinthians 1

Tajik NT 1999

Jump to: Chapter 2 →

1Павлус, ки бо хости Худо расули даъватшудаи Исои Масеҳ аст, ва бародар Сӯстинис,

2ба ҷамоати Худо, ки дар Қуринтус аст, ба муқаддасони даъватшуда, ки дар Масеҳ Исо муқаддас гардидаанд, бо ҳамаи онҳое ки дар ҳар ҷо номи Худованди мо Исои Масеҳро мехонанд, ки Ӯ Худованди онҳо ва Худованди мост,

3файз ва осоиш аз ҷониби Падари мо Худо ва Худованд Исои Масеҳ бар шумо бод.

4Худои худро ҳамеша барои шумо шукр мегӯям, барои файзи Худо, ки ба шумо дар Масеҳ Исо ато шудааст,

5чунки дар Ӯ шумо аз ҳар чиз: аз ҳар сухан ва аз ҳар дониш бой шудаед,

6зеро шаҳодати Масеҳ дар шумо устувор гардидааст,

7ба тавре ки шумо аз ҳеҷ ато норасоӣ надоред, модоме ки мунтазири ошкор шудани Худованди мо Исои Масеҳ мебошед,

8ки Ӯ низ шуморо то ба охир устувор мекунад, то дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед.

9Бовафо аст Худое ки шуморо ба мушоракати Писари Худ Исои Масеҳи Худованди мо даъват намудааст. Ҷудоиҳо ва ҳикмати одамон

10Аз шумо, эй бародарон, ба номи Худованди мо Исои Масеҳ илтимос мекунам, ки ҳамаатон айни як суханро гӯед, ва дар байни шумо ҷудоие набошад, балки шумо дар як рӯҳ ва дар як фикр муттаҳид бошед.

11Зеро аз аҳли хонаи Хлӯӣ ба ман дар бораи шумо, эй бародаронам, маълум шудааст, ки дар байнатон ҷанҷол ҳаст.

12Ман онро дар назар дорам, ки ҳар яке аз шумо мегӯяд: “Ман аз они Павлус ҳастам”; “Ман аз они Апуллус”; “Ман аз они Кифо”; “Ман аз они Масеҳ”.

13Оё Масеҳ ҷудо шудааст? Оё Павлус барои шумо ба салиб кашида шудааст? Ё ки шумо ба номи Павлус таъмид ёфтаед?

14Худоро шукр мегӯям, ки ман ҳеҷ яке аз шуморо, ғайр аз Криспус ва Ғоюс, таъмид надодаам,

15то касе нагӯяд, ки ман ӯро ба номи худ таъмид додаам.

16Ман ҳамчунин аҳли хонаи Истефанусро таъмид додаам; ғайр аз инҳо дар ёд надорам, ки каси дигареро таъмид дода бошам.

17Зеро Масеҳ маро нафиристодааст, ки таъмид диҳам, балки башорат диҳам, на дар ҳикмати суханварӣ, то салиби Масеҳ бетаъсир нашавад.

18Зеро паёми салиб барои гирифторони ҳалокат беақлӣ аст, вале барои мо, ки дар роҳи наҷот ҳастем, қуввати Худост.

19Зеро навишта шудааст: “Ҳикмати хирадмандонро ҳеҷ мегардонам Ва фаҳми бофаҳмонро нопадид мекунам”.

20Куҷост хирадманд? Куҷост китобдон? Куҷост файласуфи ин давра? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро ба беақлӣ табдил надодааст?

21Зеро, дар ҳикмати Худо, модоме ки ҷаҳон бо ҳикмати худ Худоро нашинохт, Худо чунин писандид, ки ба воситаи беақлии мавъиза имондоронро наҷот диҳад,

22зеро яҳудиён муъҷизаҳо металабанд, ва юнониён ҳикмат меҷӯянд;

23лекин мо Масеҳро, ки ба салиб кашида шудааст, мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён сабаби норозигӣ ва барои юнониён беақлӣ аст.

24Аммо барои худи даъватшудагон, чи яҳудиён, чи юнониён, Масеҳро мавъиза мекунем, ки Ӯ қуввати Худо ва ҳикмати Худост;

25чунки беақлии Худо аз ҳикмати одамон пурҳикматтар аст, ва нотавонии Худо аз қуввати одамон тавонотар аст.

26Зеро, эй бародарон, нигаред, ки шумо, ҳангоме ки даъват шудед, чӣ будед: бисёре аз ҷиҳати ҷисм хирадманд нестед, бисёре тавоно нестед, бисёре ашрофзода нестед;

27лекин Худо нодонони ҷаҳонро интихоб кард, то хирадмандонро шарманда кунад, ва нотавонони ҷаҳонро интихоб кард, то тавонгаронро шарманда кунад;

28ва Худо он чиро, ки барои ҷаҳон паст ва ҳақир ва ҳеҷ аст, интихоб кард, то он чиро, ки ҳаст, ҳеҷ гардонад, —

29то ҳеҷ ҷисме дар пеши Худо фахр накунад.

30Ва аз Ӯ шумо дар Исои Масеҳ ҳастед, ки барои мо ҳикмате аз ҷониби Худо, яъне росткорӣ ва муқаддасшавӣ ва раҳоӣ шудааст,

31то, чунон ки навишта шудааст, “фахркунанда бигзор ба Худованд фахр кунад”.

Jump to: Chapter 2 →