1 Corinthians 10

Tajik NT 1999

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Намехоҳам, эй бародарон, ки шумо бехабар бошед аз он ки падарони мо ҳама дар зери абр буданд, ва ҳама аз баҳр гузаштанд;

2ва ҳама дар абр ва дар баҳр ба Мусо таъмид ёфтанд;

3ва ҳама аз як хӯроки рӯҳонӣ мехӯрданд, ва ҳама аз як нӯшокии рӯҳонӣ менӯшиданд;

4зеро аз кӯҳпораи рӯҳоние менӯшиданд, ки аз пасашон меомад; ва он кӯҳпора Масеҳ буд.

5Лекин аз аксари онҳо Худо хушнуд набуд; зеро онҳо дар биёбон ба ҳалокат расиданд.

6Ва инҳо барои мо намунае буданд, то мо бадиро орзу накунем, чунон ки онҳо орзу мекарданд.

7Ҳамчунин, монанди баъзеи онҳо, бутпараст набошед, чунон ки навишта шудааст: “Қавм ба хӯрдану нӯшидан нишастанд, ва барои рақсу бозӣ бархестанд”.

8Фосиқӣ накунем, чунон ки баъзеи онҳо фосиқӣ карданд, ва дар як рӯз бисту се ҳазор нафарашон ба ҳалокат расиданд.

9Масеҳро наозмоем, чунон ки баъзеи онҳо озмуданд ва аз морҳо нобуд шуданд.

10Шикоят накунед, чунон ки баъзеи онҳо шикоят карданд ва аз дасти ҳалоккунанда нобуд шуданд.

11Ҳамаи ин ба онҳо чун намунае рӯй дод, ва барои огоҳии мо навишта шуд, ки охири давраҳо насиби мо гардидааст.

12Бинобар ин ҳар ки гумон мекунад, ки рост истодааст, эҳтиёт кунад, ки наафтад.

13Озмоише ки ба сари шумо омадааст, ғайр аз озмоиши одии инсонӣ чизи дигаре нест; ва Худо бовафо аст, ва Ӯ намегузорад, ки шумо берун аз қуввати худ озмуда шавед, балки дар баробари озмоиш сабукӣ ҳам медиҳад, то тоб оварда тавонед.

14Хуллас, эй азизонам, аз бутпарастӣ гурезед.

15Ба касони бохирад сухан мегӯям; дар бораи он чи мегӯям, худатон ҳукм кунед.

16Oё косаи баракат, ки онро баракат медиҳем, шарик шудан ба хуни Масеҳ нест? Оё ноне ки пора мекунем, шарик шудан ба бадани Масеҳ нест?

17Чунон ки нон яктост, мо низ, ки бисёрем, як тан ҳастем, зеро ҳамаамон аз як нон ҳиссае мегирем.

18Ба Исроил аз рӯи ҷисм нигоҳ кунед: оё онҳое ки қурбониҳоро мехӯранд, шарики қурбонгоҳ нестанд?

19Пас чӣ гӯям? Оё бут ё қурбонии бут чизе ҳаст?

20Не, балки он чи халқҳо қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо; лекин ман намехоҳам шумо бо девҳо шарик бошед.

21Шумо наметавонед ҳам косаи Худовандро нӯшед, ҳам косаи девҳоро; наметавонед ҳам аз дастархони Худованд ҳиссае гиред, ҳам аз дастархони девҳо.

22Оё мехоҳем рашки Худовандро барангезем? Оё аз Ӯ пурзӯртарем?

23Ҳама чиз барои ман равост, лекин на ҳар чиз фоиданок аст; ҳама чиз барои ман равост, лекин на ҳар чиз обод мекунад.

24Ҳеҷ кас дар пайи фоидаи худ набошад, балки фоидаи дигарон.

25Ҳар он чи дар бозор фурӯхта мешавад, хӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед;

26зеро “замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они Худованд аст”.

27Агар касе аз беимонон шуморо даъват намояд ва шумо рафтан хоҳед, — аз ҳар чизе ки пешатон мемонанд, хӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед.

28Лекин агар касе ба шумо гӯяд, ки “ин қурбонии бут аст”, ба хотири касе ки хабар дод, ва ба хотири виҷдон нахӯред; зеро “замин ва ҳар чи дар он аст, аз они Худованд аст”.

29Аммо на дар бораи виҷдони худ, балки виҷдони он каси дигар мегӯям; зеро чаро виҷдони каси дигар бар озодии ман доварӣ кунад?

30Агар ман бо шукргузорӣ мехӯрда бошам, чаро бар ман барои он чизе ки барояш шукргузорӣ мекунам, бадгӯӣ кунанд?

31Хуллас, хоҳ мехӯред, хоҳ менӯшед, ё кори дигаре мекунед, ҳамааашро барои ҷалоли Худо ба ҷо оваред.

32На яҳудиёнро ранҷонед, на юнониёнро, на ҷамоати Худоро,

33чунон ки ман низ аз ҳар ҷиҳат дили ҳамаро меёбам, ва дар пайи фоидаи худ не, балки фоидаи касони бисёр ҳастам, то онҳо наҷот ёбанд.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →