1 Corinthians 4

Tajik NT 1999

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Пас, ҳар кас бояд моро ходимони Масеҳ ва вакилони сирҳои Худо ҳисоб кунад;

2ва аз вакилон талаб карда мешавад, ки ҳар яке боваринок бошад.

3Барои ман хеле кам аҳамият дорад, ки шумо, ё одамони дигар, дар ҳаққи ман ҳукм мекунед; худи ман ҳам ҳукме дар ҳаққи худ намекунам.

4Зеро дар худ айбе намебинам, лекин бо ин сафед нестам; ҳукмкунандаи ман Худованд аст.

5Бинобар ин ба чизе пеш аз вақт, яъне то даме ки Худованд биёяд, ҳукм накунед, ки маҳз Ӯ чизҳои дар торикӣ пинҳонро равшан ва ниятҳои дилҳоро ошкор мекунад, ва он гоҳ ҳар кас аз ҷониби Худо таҳсин меёбад.

6Ва инро, эй бародарон, ман ба хотири шумо ба худам ва ба Апуллус нисбат додам, то шумо аз мо ёд гиред, ки дар фикр аз он чи навишта шудааст, берун наравед, ва ҳеҷ як аз шумо бо яке ба муқобили дигаре наболад.

7Зеро кист, ки туро бартарӣ додааст? Ва чӣ дорӣ, ки ба ту дода нашуда бошад? Ва агар ба ту дода шудааст, чаро фахр мекунӣ, ки гӯё ба ту дода нашуда бошад?

8Шумо аллакай сер шудаед, аллакай сарватманд шудаед ва бе мо подшоҳӣ мекунед. Кошки подшоҳӣ мекардед, то мо низ бо шумо подшоҳӣ кунем!

9Зеро гумон мекунам, ки Худо мо, расулонро монанди касони охири саф, ки ба марг маҳкум шудаанд, намоён кардааст, чунки мо барои ҷаҳон, ҳам барои фариштаҳо ва ҳам барои одамон, тамошогоҳе шудаем.

10Мо ба хотири Масеҳ нодон ҳастем, лекин шумо дар Масеҳ доно ҳастед; мо нотавонем, лекин шумо тавоно; шумо муҳтарам, лекин мо хор.

11То ҳамин соат гурусна ва ташнаем, бараҳнаем, лату кӯб мешавем, овора ҳастем,

12ва заҳмат кашида, бо дастҳои худ кор мекунем. Дашном шунида, баракат мехоҳем; таъқиб шуда, тоқат мекунем;

13гирифтори тӯҳмат шуда, бо меҳрубонӣ ҷавоб медиҳем; мо то ҳамин вақт чун хасрӯбаи ҷаҳон ва ахлоти ҳама шудаем.

14Ин суханонро на аз барои он навиштаам, ки шуморо хиҷил кунам, балки шуморо чун фарзандони азизи худ насиҳат медиҳам.

15Зеро, агарчи шумо даҳ ҳазор муаллим дар Масеҳ доред, лекин падарони бисёр надоред: ман шуморо дар Масеҳ Исо ба воситаи Инҷил ба дунё овардаам.

16Бинобар ин аз шумо илтимос мекунам: ба ман тақлид намоед.

17Барои ҳамин ман Тимотиюсро назди шумо фиристодам, ки ӯ фарзанди азиз ва бовариноки ман дар Худованд аст; ва ӯ роҳҳои маро дар Масеҳ ба ёди шумо меоварад, чунон ки ман дар ҳама ҷо дар ҳар ҷамоат таълим медиҳам.

18Баъзе касон ҳавобаланд шудаанд, ба гумони он ки ман назди шумо намеоям;

19аммо ба қарибӣ, агар Худованд хоҳад, назди шумо меоям, ва на сухани ҳавобаландонро, балки қуввати онҳоро мефаҳмам,

20зеро Подшоҳии Худо на дар сухан, балки дар қувват аст.

21Чӣ мехоҳед? Оё бо калтак назди шумо биёям, ё бо муҳаббат ва рӯҳи мулоимат?

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →