1 Corinthians 11

Tajik NT 1999

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1Ба ман тақлид кунед, чунон ки ман ба Масеҳ тақлид мекунам.

2Шуморо, эй бародарон, барои он таҳсин менамоям, ки дар ҳар хусус маро дар хотир доред ва ривоятҳоро, ончунон ки ба шумо супурдаам, нигоҳ медоред.

3Ҳамчунин мехоҳам донед, ки сари ҳар мард Масеҳ аст, сари зан мард аст, ва сари Масеҳ Худост.

4Ҳар марде ки сари пӯшида дуо гӯяд ё пайғамбарӣ кунад, сари худро расво мекунад;

5ва ҳар зане ки сари нопӯшида дуо гӯяд ё пайғамбарӣ кунад, сари худро расво мекунад, зеро ин монанди он аст, ки сараш тарошида бошад;

6зеро агар зан сари худро напӯшонад, бигзор мӯяшро низ қайчӣ кунад; ва агар барои зан қайчӣ кардан ё тарошидани мӯяш шармовар бошад, бигзор сари худро пӯшонад.

7Хуллас, мард набояд сари худро пӯшонад, чунки ӯ сурат ва ҷалоли Худост; аммо зан ҷалоли мард аст.

8Зеро на мард аз зан аст, балки зан аз мард;

9ва на мард барои зан офарида шудааст, балки зан барои мард.

10Бинобар ин зан бояд бар сараш /нишонаи/ ихтиёрро ба хотири фариштаҳо дошта бошад.

11Лекин дар Худованд на мард бе зан аст, на зан бе мард.

12Зеро чунон ки зан аз мард аст, ончунон мард низ ба воситаи зан аст; ва ҳамаи ин аз Худост.

13Худатон фикр кунед, оё аз рӯи одоб аст, ки зан сари нопӯшида ба Худо дуо гӯяд?

14Оё худи табиат шуморо таълим намедиҳад, ки агар мард мӯи дароз дошта бошад, ин барои ӯ нанг аст,

15аммо агар зан мӯи дароз дошта бошад, барои вай ҷалол аст, чунки мӯй /ба вай/ ба ҷои ҳиҷоб дода шудааст?

16Ва агар касе мунозира карданӣ бошад, мо ва ҷамоатҳои Худо чунин одат надорем.

17Лекин ин дастурро дода, шуморо таҳсин намекунам, зеро ҷамъомадҳои шумо на беҳтар, балки бадтар мешаванд.

18Зеро, аввалан, шунидам, ки ҳангоме дар ҷамоат ҷамъ мешавед, дар миёни шумо ҷудоиҳо рӯй медиҳанд, ки ба ин то андозае бовар мекунам.

19Зеро ночор дар миёни шумо гуногунии ақидаҳо +ҳизбҳо низ бояд бошад, то корозмудагон дар миёни шумо аён шаванд.

20Сипас дар як ҷо ҷамъ шуданатон барои хӯрдани хӯроки шоми Худованд нест;

21зеро ҳар кас хӯроки худро пештар гирифта мехӯрад, ва яке гурусна мемонад, дигаре маст мешавад.

22Магар шумо хона надоред, ки дар он хӯред ва нӯшед? Ё ҷамоати Худоро хор мешуморед ва нодоронро хиҷолат медиҳед? Ба шумо чӣ гӯям? Оё барои ин шуморо таҳсин кунам? Таҳсин намекунам.

23Зеро ман аз Худованд чунин қабул кардам ва ба шумо низ супурдам, ки Худованд Исо дар он шабе ки ӯро таслим карданд, нонро гирифт

24ва шукргузорӣ намуда, пора кард ва гуфт: “Гиред, хӯред, ин бадани Ман аст, ки барои шумо пора карда мешавад; инро барои ёдоварии Ман ба ҷо оваред”.

25Ҳамчунин косаро пас аз хӯроки шом гирифта, гуфт: “Ин коса аҳди нав аст дар хуни Ман; инро, ҳар боре ки менӯшед, барои ёдоварии Ман ба ҷо оваред”.

26Зеро ҳар боре ки ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, марги Худовандро эълон мекунед, то даме ки Ӯ биёяд.

27Бинобар ин ҳар кӣ ба таври ношоиста ин нонро хӯрад ё косаи Худовандро нӯшад, нисбат ба бадани Худованд ва хуни Худованд айбдор мешавад.

28Пас, одамизод бояд худро санҷад, ва ҳамин гуна аз он нон хӯрад ва аз он коса нӯшад.

29Зеро, кас агар дар бораи бадани Худованд мулоҳиза накарда, ба таври ношоиста хӯрад ва нӯшад, вай ба маҳкумияти худ мехӯрад ва менӯшад.

30Ба ҳамин сабаб бисёре аз шумо беқувват ва бемор ҳастанд, ва бисёре ба хоби /марг/ рафтаанд.

31Зеро, агар худамонро доварӣ мекардем, ба доварӣ дучор намешудем.

32Модоме ки ба доварӣ дучор шудаем, аз ҷониби Худованд ҷазо мебинем, то бо аҳли ҷаҳон маҳкум нагардем.

33Бинобар ин, эй бародаронам, ҳангоме ки барои хӯрдан ҷамъ мешавед, мунтазири якдигар бошед.

34Ва агар касе гурусна бошад, дар хонааш хӯрад, то ки ҷамъ шуданатон сабаби маҳкумияти шумо нагардад. Чизҳои дигарро пас аз омаданам дуруст мекунам.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →