1 Corinthians 12

Tajik NT 1999

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Аммо дар хусуси чизҳои рӯҳонӣ, эй бародарон, намехоҳам бехабар монед.

2Медонед, ки шумо, вақте ки /аз ҷумлаи/ халқҳо будед, назди бутҳои безабон тавре мерафтед, ки гӯё шуморо кашида мебурданд.

3Бинобар ин шуморо огоҳ менамоям, ки ҳеҷ кас, ки дар Рӯҳи Худо сухан мегӯяд, наметавонад лаънат бар Исо гӯяд, ва ҳеҷ кас наметавонад Исоро Худованд хонад, магар дар Рӯҳулқудс.

4Атоҳо гуногунанд, лекин Рӯҳ ҳамон як аст;

5ва хизматҳо гуногунанд, аммо Худованд ҳамон як аст;

6ва амалҳо гуногунанд, аммо Худо ҳамон як аст, ки ҳама чизро дар ҳама ба амал меоварад.

7Лекин ба ҳар кас зоҳир шудани Рӯҳ барои манфиати ҳамагон бахшида мешавад:

8зеро ба яке ба воситаи Рӯҳ каломи ҳикмат бахшида мешавад, ба дигаре каломи дониш, мувофиқи ҳамон Рӯҳ;

9ба яке имон, дар ҳамон Рӯҳ; ба дигаре атоҳои шифо додан, дар ҳамон Рӯҳ;

10ба дигаре муъҷизанамоӣ, ба дигаре пайғамбарӣ, ба дигаре фарқ кардани рӯҳҳо; ба яке забонҳои гуногун ва ба дигаре тарҷумаи забонҳо.

11Ҳамаи инро ҳамон як Рӯҳ ба амал меоварад, ки шахсан ба ҳар кас мувофиқи хости Худ тақсим мекунад.

12Зеро, чунон ки бадан як аст, лекин узвҳои бисёр дорад, ва ҳамаи узвҳои як бадан, агарчи бисёранд, як тан мебошанд, ончунон Масеҳ низ.

13Зеро ҳамаи мо, хоҳ яҳудиён, хоҳ юнониён, хоҳ ғуломон, хоҳ озодон, дар як Рӯҳ ба як бадан таъмид ёфтаем, ва ҳама ба як Рӯҳ нӯшонида шудаем.

14Зеро бадан на аз як узв, балки аз узвҳои бисёр иборат аст.

15Агар по гӯяд: “Азбаски даст нестам, аз бадан намебошам”, оё ба ин сабаб аз бадан нест?

16Ва агар гӯш гӯяд: “Азбаски чашм нестам, аз бадан намебошам”, оё ба ин сабаб аз бадан нест?

17Агар тамоми бадан чашм бошад, шунавоӣ куҷост? Агар ҳамааш шунавоӣ бошад, бӯидан куҷост?

18Аммо акнун Худо ба узвҳо, ба ҳар яке аз онҳо, дар бадан, мувофиқи хости Худ ҷой додааст.

19Ва агар ҳама як узв мебуданд, бадан куҷост?

20Ва инак узвҳо бисёранд, лекин бадан як аст.

21Чашм наметавонад ба даст гӯяд: “Ба ман даркор нестӣ”; ё сар низ ба пойҳо гӯяд: “Ба ман даркор нестед”.

22Баръакс, он узвҳои бадан, ки ба назар заифтар менамоянд, заруранд,

23ва узвҳоеро, ки эҳтиромашон дар бадан ба назари мо камтар аст, бештар ҳурмат мекунем; ва узвҳои бадсурати мо зеботар пӯшонда мешаванд;

24вале узвҳои хушсурати мо ба ин эҳтиёҷ надоранд. Лекин Худо баданро тавре ба соз овардааст, ки ба узви номукаммалтар ҳурмати бештаре додааст,

25то дар бадан носозӣ пайдо нашавад, балки узвҳо ба якдигар як хел ғамхорӣ кунанд.

26Ва агар як узв дардманд шавад, ҳамаи узвҳо бо он ҳамдард мешаванд; ва агар як узв сазовори таҳсин гардад, бо он ҳамаи узвҳо хурсанд мешаванд.

27Шумо бадани Масеҳ ҳастед, вале ҷудо-ҷудо узвҳои Ӯ мебошед.

28Ва Худо баъзеро дар ҷамоат аввалан расул, дуюм пайғамбар, сеюм муаллим таъйин кардааст; сипас қувваҳои муъҷизакор, ҳамчунин атоҳои шифо додан, мадад расондан, идора кардан ва забонҳои гуногунро бахшидааст.

29Оё ҳама расуланд? Оё ҳама пайғамбаранд? Оё ҳама муаллиманд? Оё ҳама муъҷизакоранд?

30Оё ҳама атоҳои шифодиҳӣ доранд? Оё ҳама бо забонҳо сухан мегӯянд? Оё ҳама тарҷума мекунанд?

31Хоҳони атоҳои беҳтар бошед, ва ман ба шумо роҳи боз ҳам хубтарро нишон медиҳам.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →