1 Corinthians 9

Tajik NT 1999

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Оё ман расул нестам? Оё ман озод нестам? Оё ман Худованди мо Исои Масеҳро надидаам? Оё шумо амали ман дар Худованд нестед?

2Агар барои дигарон расул набошам, барои шумо ҳастам, зеро мӯҳри расулии ман дар Худованд шумо ҳастед.

3Ҷавоби ман ба онҳое ки маро сарзаниш мекунанд, ҳамин аст.

4Оё мо ҳаққи хӯрдан ва нӯшидан надорем?

5Оё ҳақ надорем чун расулони дигар ва бародарони Худованд ва Кифо хоҳареро ба занӣ гирифта, ҳамроҳи худ барем?

6Оё танҳо ман ва Барнаббо ҳақ надорем кор накунем?

7Кист, ки ягон вақт хизмати сарбозиро бо харҷи худ ба ҷо оварда бошад? Кист, ки ток шинонда, аз ангураш намехӯрда бошад? Ё кист, ки рамаро чаронда, аз шири рама намехӯрда бошад?

8Оё инро фақат ба таври инсонӣ мегӯям? Оё шариат низ инро намегӯяд?

9Зеро дар Тавроти Мусо навишта шудааст: “Вақте ки барзагов хирман мекӯбад, даҳонашро набанд”. Оё Худо дар фикри барзаговон аст?

10Ё албатта барои мо гуфта шудааст? Оре, ин барои мо навишта шудааст, ки шудгоркунанда бояд бо умед шудгор кунад, ва хирманкӯб бо умеди гирифтани ҳиссаи худ хирман кӯбад.

11Модоме ки мо дар миёни шумо чизҳои рӯҳониро коштаем, оё ин як кори бузург аст, ки назди шумо чизҳои ҷисмониро дарав кунем?

12Агар дигарон назди шумо ҳақ дошта бошанд, оё ҳаққи мо зиёдтар нест? Лекин мо аз ин ҳақ истифода набурдем, балки ба ҳар чиз тоб меоварем, то ба Инҷили Масеҳ монеае нагузорем.

13Магар намедонед, ки онҳое ки дар ибодатгоҳ кор мекунанд, аз ибодатгоҳ мехӯранд? Ва онҳое ки хизмати қурбонгоҳро мекунанд, аз қурбонгоҳ ҳиссае мегиранд?

14Ҳамчунин Худованд фармудааст, ки онҳое ки Инҷилро мавъиза мекунанд, аз Инҷил зиндагӣ кунанд.

15Лекин ман аз инҳо ҳеҷ якеро истифода накардаам. Ва инро на аз барои он навиштаам, ки барои ман ҳамин тавр бошад; зеро барои ман мурдан беҳтар аст аз он ки касе ин фахри маро нест кунад.

16Зеро, агар башорат диҳам, ин барои ман сабаби фахр нест, чунки ин барои ман як кори зарурӣ аст: вой бар ман, агар башорат надиҳам!

17Зеро, агар инро ихтиёрӣ ба ҷо оварам, подош мегирам; лекин агар ғайриихтиёрӣ бошад, ин як вазифаи маъмуриест, ки бар ман гузошта шудааст.

18Пас подоши ман чист? Он аст, ки Инҷилро мавъиза намуда, дар бораи Масеҳ бемузд башорат медиҳам ва аз ҳаққи башоратдиҳандагии худ истифода намебарам.

19Зеро, агарчи аз ҳама озодам, худро ғуломи ҳама гардондам, то шумораи бештари одамонро ба Масеҳ ҷалб намоям.

20Барои яҳудиён чун яҳудӣ шудам, то яҳудиёнро ҷалб намоям; барои аҳли шариат чун аҳли шариат шудам, то аҳли шариатро ҷалб намоям;

21барои бешариатон чун бешариат шудам, — ҳарчанд ки пеши Худо бешариат нестам, балки аз аҳли шариати Масеҳам, — то бешариатонро ҷалб намоям.

22Барои нотавонон чун нотавон шудам, то ки нотавононро ҷалб намоям. Барои ҳама кас ҳама чиз шудам, то бо ҳар роҳ баъзе касонро наҷот диҳам.

23Инро барои Инҷил мекунам, то шарики он бошам.

24Оё намедонед, ки давандагони майдони мусобиқа ҳама медаванд, аммо танҳо як нафар мукофот мегирад? Чунон давед, ки соҳиби он гардед.

25Ҳамаи варзишгарон аз ҳар чиз худдорӣ мекунанд: онҳо барои гирифтани тоҷи нобудшаванда, лекин мо барои гирифтани тоҷи нобуднашаванда.

26Бинобар ин ман медавам на он тавре ки беҳуда бошад; мушт мезанам на он тавре ки фақат барои задани ҳаво бошад;

27балки бадани худро азоб медиҳам ва ғулом мегардонам, то ба дигарон мавъиза намуда, худам маҳрум набошам.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →