Romans 12

Tajik NT 1999

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Пас шуморо, эй бародарон, дар партави марҳамати Худо даъват менамоям, ки баданҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед: ибодати оқилонаи шумо ҳамин аст;

2ва худро ба ин дунё ҳамшакл насозед, балки бо нав шудани фикратон дигаргун шавед, то дарёбед, ки хости нек, писандида ва комили Худо чист.

3Зеро бо файзе ки ба ман дода шудааст, ба ҳар яки шумо мегӯям: дар ҳаққи худ бештар аз он чи шоён аст, фикр накунед, балки хоксорона, ба андозаи имоне ки Худо ба ҳар кас насиб кардааст, фикр кунед.

4Зеро, чунон ки дар як бадан узвҳои бисёре дорем, лекин на ҳамаи узвҳо ҳамон як корро ба ҷо меоваранд,

5ҳамчунин мо, ки бисёрем, як бадан дар Масеҳ ҳастем, аммо ҳар яке ба танҳоӣ узвҳои якдигарем;

6ва мувофиқи файзе ки ба мо дода шудааст, атоҳои гуногун дорем; агар атои касе пайғамбарӣ бошад, ба андозаи имон ба кор барад;

7агар хизмат бошад, хизмат кунад; агар касе муаллим бошад, таълим диҳад;

8агар насиҳатгӯй бошад, насиҳат диҳад; агар бахшанда бошад, бо саховат чунин кунад; агар сардор бошад, бо ҷидду ҷаҳд сардорӣ кунад; агар меҳрубон бошад, хурсандона чунин кунад.

9Муҳаббат бе дурӯягӣ бошад; аз бадӣ нафрат кунед, ба некӣ часпед;

10якдигарро бо муҳаббати бародарӣ дӯст доред; ҳар яке дигареро бештар аз худ эҳтиром кунед.

11Ғайрати шумо суст нашавад, рӯҳи пурҳарорат дошта бошед; Худовандро бандагӣ намоед.

12Дар умед шодмон бошед; дар азоб пуртоқат бошед; ҳамеша дуо гӯед.

13Дар рафъи эҳтиёҷоти муқаддасон иштирок кунед; дар меҳмоннавозӣ кӯшиш кунед.

14Баракат хоҳед барои онҳое ки шуморо таъқиб мекунанд; баракат хоҳед, вале лаънат нагӯед.

15Бо шодикунандагон шодӣ кунед ва бо гирякунандагон гиря кунед.

16Бо якдигар ҳамфикр бошед; ҳавобаландӣ накунед, балки фурӯтан бошед; худро доно мапиндоред.

17Ба ҳеҷ кас дар ивази бадӣ бадӣ накунед; пеши ҳамаи одамон дар пайи некӣ бошед.

18Ба қадри имкон, то ҳадде ки ба шумо вобаста аст, бо ҳамаи одамон дар осоиш зиндагӣ кунед.

19Эй азизон, қасоси худро нагиред, балки ба ғазаби Худо вогузор кунед; зеро навишта шудааст: “Қасос аз ҷониби Ман аст, Ман сазо медиҳам, мегӯяд Худованд”.

20“Пас, агар душманат гурусна бошад, ба ӯ хӯрок деҳ; агар ташна бошад, ба ӯ об деҳ; зеро бо чунин рафторат бар сари ӯ оташпораҳо фурӯ мерезӣ”.

21Ба бадӣ мағлуб нашав, балки бадиро бо некӣ мағлуб кун.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →