Romans 9

Tajik NT 1999

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ намегӯям, виҷдонам дар Рӯҳулқудс б ман шаҳодат медиҳад,

2ки ғуссаи бузургест барои ман, ва сӯзи дили ман поён надорад.

3Зеро мехостам ба хотири бародаронам, ки аз ҷиҳати ҷисм хешони мананд, худам аз Масеҳ маҳрум шавам.

4Онҳо исроилиёнанд; писархондагӣ ва ҷалол, аҳдҳо ва шариат, ибодат ва ваъдаҳо аз они онҳост;

5ва падарон аз онҳоянд, ва Масеҳ аз ҷиҳати ҷисм аз онҳост, ки Ӯ бар ҳама то абад Худои муборак аст, мин.

6Аммо чунин нест, ки каломи Худо нопойдор шуда бошад. Зеро на ҳама исроилиянд, ки аз Исроил бошанд,

7ва на ҳама фарзандони Иброҳиманд, ки наслаш ҳастанд; балки “насли ту аз Исҳоқ хонда мешавад”.

8Яъне на фарзандони ҷисм фарзандони Худо ҳастанд, балки фарзандони ваъда насл ҳисоб меёбанд.

9Зеро каломи ваъда чунин аст: “Дар ҳамин вақт меоям, ва Соро писардор мешавад”.

10Ва на танҳо ин, балки Ривқо низ аз яке, яъне аз падарамон Исҳоқ ҳомила буд.

11Зеро пеш аз таваллуди кӯдакон, ки ҳанӯз ҳеҷ кори неке ё баде накарда буданд, барои он ки нақшаи Худо дар интихобашон на аз корҳо, балки аз Даъваткунанда устувор монад,

12ба вай гуфта шуд: “Калонӣ бандаи хурдӣ мешавад”.

13Чунон ки навишта шудааст: “Яъқубро дӯст доштам, аммо Эсавро бад дидам”.

14Пас чӣ гӯем? Магар назди Худо беинсофӣ ҳаст? Ҳеҷ гоҳ.

15Зеро Ӯ ба Мусо мегӯяд: “Ҳар киро марҳамат кардан хоҳам, марҳамат мекунам, ва ба ҳар кӣ меҳрубонӣ кардан хоҳам, меҳрубонӣ мекунам”.

16Пас, гап на дар он кас аст, ки майл дорад ва саъю кӯшиш мекунад, балки дар Худост, ки марҳамат мекунад.

17Зеро Китоб ба фиръавн мегӯяд: “Барои он туро ба по гузоштаам, ки қуввати Худро дар ту нишон диҳам ва номи Ман дар тамоми рӯи замин шӯҳрат ёбад”.

18Пас, Ӯ ба ҳар кӣ хоҳад, марҳамат мекунад, ва ҳар киро хоҳад, сангдил мегардонад.

19Пас ба ман мегӯӣ: “Чаро Ӯ боз сарзаниш мекунад? Зеро кист, ки ба хости Ӯ муқобилат карда тавонад?”

20Аммо ту кистӣ, эй одамизод, ки бо Худо баҳс мекунӣ? Оё сохташуда ба созанда мегӯяд: “Чаро маро чунин сохтӣ? ”

21Оё кӯзагар бар гил ихтиёр надорад, ки аз ҳамон як хамира зарфе иззатнок ва зарфе беиззат созад?

22Пас, чӣ ҷои баҳс аст, ки агар Худо, бо мақсади нишон додани ғазаби Худ ва ошкор сохтани тавоноии Худ, зарфҳои ғазабро, ки барои ҳалокат муҳайё шудаанд, бо пурсабрии бузурге бардошт карда бошад,

23то фаровонии ҷалоли Худро бар зарфҳои марҳамат, ки Ӯ пешакӣ онҳоро барои ҷалол омода кардааст, ошкор созад.

24Ва он зарфҳои марҳамат моем, ки Ӯ моро на танҳо аз байни яҳудиён, балки аз байни халқҳо низ даъват намудааст,

25чунон ки дар китоби Ҳушаъ низ мегӯяд: «Онҳоеро, ки қавми Ман нестанд, қавми Худ хоҳам хонд, ва онро, ки маҳбуба нест, маҳбуба хоҳам хонд;

26ва дар он ҷое ки ба онҳо гуфта шудааст: “Шумо қавми Ман нестед”, онҳо писарони Худои зинда номида хоҳанд шуд».

27Ва Ишаъё дар бораи Исроил нидо мекунад: “Шумораи банӣ-Исроил чун реги баҳр бошад ҳам, бақияе наҷот хоҳад ёфт;

28зеро Худованд коре ба анҷом мерасонад ва ба зудӣ аз рӯи адолат ҳал мекунад, кори қатъие бар замин мекунад”.

29Ва чунон ки Ишаъё пешгӯӣ кардааст: “Агар Худованди лашкарҳо барои мо насле боқӣ намегузошт, мо чун Садӯм мешудем ва ба Амуро монандӣ медоштем”.

30Пас чӣ гӯем? Халқҳое ки дар пайи росткорӣ набуданд, росткорӣ ба даст оварданд: росткорие ки аз имон аст;

31аммо Исроил, ки дар пайи шариати росткорӣ буд, ба шариати росткорӣ нарасид.

32Чаро? Чунки на аз роҳи имон, балки бо корҳои шариат дар пайи он буданд. Зеро онҳо ба санги пешпое пешпо хӯрданд,

33чунон ки навишта шудааст: “Инак, дар Сион санги пешпо ва харсанги монеа мегузорам, ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, шарманда намешавад”.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →