Romans 4

Tajik NT 1999

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Пас, чӣ гӯем, ки падари мо Иброҳим аз ҷиҳати ҷисм чӣ чизе пайдо кард?

2Агар Иброҳим бо корҳо сафед шуда бошад, метавонист фахр кунад, аммо пеши Худо чунин нест.

3Зеро Китоб чӣ мегӯяд: “Ва Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ росткорӣ ҳисобида шуд”.

4Барои касе ки кор мекунад, муздаш на аз рӯи файз, балки аз рӯи ӯҳдадорӣ ҳисоб карда мешавад;

5лекин барои касе ки кор намекунад, балки имон меоварад ба Он ки худонотарсонро сафед мекунад, имонаш росткорӣ ҳисобида мешавад.

6Чунон ки Довуд низ одамеро хушбахт меномад, ки Худо ба вай росткориро новобаста ба корҳояш ба ҳисоб мегирад:

7“Хушо касоне ки хатоҳошон бахшида шудаанд ва гуноҳҳошон пӯшонда шудаанд;

8хушо касе ки Худованд гуноҳи вайро ба ҳисоб намеоварад”.

9Оё ин хушбахтӣ барои аҳли хатна аст ё барои бехатнагон низ? Зеро гуфтем, ки барои Иброҳим имонаш росткорӣ ҳисобида шуд.

10Кай ҳисобида шуд? Пас аз хатна ё пеш аз хатна? Пас аз хатна не, балки пеш аз хатна буд.

11Ва аломати хатнаро ӯ, ҳамчун мӯҳри росткорӣ мувофиқи имоне ки дар ҳолати бехатнагии худ дошт, пайдо кард, бинобар ин ӯ падари ҳамаи имондорони бехатна шуд, то барои онҳо низ росткорӣ ҳисобида шавад;

12ва ҳамчунин падари аҳли хатна шуд, ки онҳо на танҳо аз аҳли хатнаанд, балки низ имонеро, ки Иброҳим дар ҳолати бехатнагӣ дошт, пайравӣ мекунанд.

13Зеро ба Иброҳим, ё ба наслаш, ваъдаи он ки ӯ вориси ҷаҳон мешавад, ба воситаи шариат не, балки ба воситаи росткории имон дода шудааст.

14Зеро агар аҳли шариат ворис бошанд, дар он ҳол имон ҳеҷ асту ваъда пуч;

15чунки шариат сабаби ғазаб мешавад, зеро дар ҷое ки шариат нест, вайронкунии он ҳам нест.

16Бинобар ин мувофиқи имон аст, то аз рӯи файз бошад, то ки ваъда ба тамоми насл таъмин шавад, на танҳо ба аҳли шариат, балки низ ба аҳли имони Иброҳим, ки ӯ падари ҳамаи мост,

17чунон ки навишта шудааст: “Ман туро падари халқҳои бисёр гардондам”, пеши Худое ки Иброҳим ба Ӯ имон овард, пеши Худое ки мурдагонро зинда мекунад ва номавҷудро ҳамчун мавҷуд мехонад.

18Дар ҳоле ки ҳеҷ умеде набуд, Иброҳим умедвор шуда, имон овард, то падари халқҳои бисёр шавад, аз рӯи он чи гуфта шудааст: “Насли ту чунин мешавад”.

19Ва дар имон суст нашуда, ба он нигоҳ накард, ки бадани ӯ дар синни қариб садсолагӣ аллакай мурдааст, ва бачадони Соро низ мурдааст;

20ва ба ваъдаи Худо аз беимонӣ шубҳа накард, балки дар имонаш устувор истода, Худоро ҳамду сано хонд,

21ва боварии комил дошт, ки Ӯ ба иҷрои ваъдаи Худ низ қодир аст.

22Аз ҳамин сабаб барои ӯ росткорӣ ҳисобида шуд.

23Аммо на танҳо дар ҳаққи ӯ навишта шудааст, ки барои ӯ ҳисобида шуд,

24балки дар ҳаққи мо низ: барои мо низ ҳисобида мешавад, ки имон дорем ба Он ки Худованди мо Исоро аз мурдагон бархезонд,

25ки Ӯ ба сабаби хатоҳои мо таслим гардид ва барои сафед кардани мо бархезонда шуд.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →