Romans 2

Tajik NT 1999

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1Бинобар ин ту, эй одами ҳукмкунанда, ҳар кӣ бошӣ, узре надорӣ, чунки бо он чи дигареро ҳукм мекунӣ, худатро маҳкум менамоӣ, зеро ту, ки ҳукм мекунӣ, худи ҳамон корҳоро мекунӣ.

2Лекин мо медонем, ки доварии Худо бар кунандагони чунин корҳо барҳақ аст.

3Наход ки ту, эй одамизод, гумон мекунӣ, ки бо ҳукм кардани кунандагони чунин корҳо аз доварии Худо халос мешавӣ, дар ҳоле ки худат ҳамон корҳоро мекунӣ?

4Ё ту фаровонии меҳрубонӣ, тоқат ва пурсабрии Ӯро хор мешуморӣ, бехабар аз он ки меҳрубонии Худо туро ба тавба роҳнамоӣ мекунад?

5Аммо, аз боиси саркашӣ ва дили тавбанопазири худ, ту ғазабро барои худ дар рӯзи ғазаб ва ошкоршавӣ ва доварии одилонаи Худо зиёд мегардонӣ,

6ки Ӯ ба ҳар кас мувофиқи корҳояш сазо медиҳад:

7ба онҳое ки доим кори нек карда, ҷалол, иззат ва бефаноӣ меҷӯянд, ҳаёти абадӣ медиҳад;

8вале онҳоеро, ки худхоҳ буда, ба ростӣ итоат намекунанд, ва ба норостӣ итоат мекунанд, ба хашму ғазаб гирифтор мекунад.

9Мусибату тангӣ ояд бар ҷони ҳар одаме ки кори бад мекунад: ҳам, аввалан, бар яҳудӣ ва ҳам бар юнонӣ!

10Лекин ҷалол, иззат ва осоиш ояд ба ҳар касе ки кори нек мекунад: ҳам, аввалан, ба яҳудӣ ва ҳам ба юнонӣ!

11Зеро ки Худо рӯйбинӣ надорад.

12Онҳое ки бе шариат буда, гуноҳ кардаанд, берун аз шариат низ ҳалок мешаванд; вале онҳое ки зери шариат буда, гуноҳ кардаанд, ба воситаи шариат маҳкум мешаванд,

13чунки на шунавандагони шариат пеши Худо росткоранд, балки иҷрокунандагони шариат сафед карда мешаванд.

14Зеро, вақте халқҳое ки шариат надоранд, табиатан фармудаҳои шариатро ба ҷо меоваранд, шариат надошта бошанд ҳам, худашон барои худ шариат ҳастанд;

15рафторашон нишон медиҳад, ки амали шариат дар дилашон навишта шудааст; виҷдон ва фикрҳояшон низ, ки якдигарро гоҳе айбдор ва гоҳе сафед мекунанд, дар ин бора гувоҳӣ медиҳанд, —

16дар ҳамон рӯзе ки Худо, мувофиқи Инҷили ман, сирри одамонро ба воситаи Исои Масеҳ доварӣ мекунад.

17Инак, ту яҳудӣ ном дорӣ, ва ба шариат такя мекунӣ, ва аз шинохтани Худо фахр мекунӣ,

18ва хости Ӯро медонӣ, ва азбаски шариатро омӯхтаӣ, фарқи неку бадро мефаҳмӣ;

19ва дилпур ҳастӣ, ки ту роҳнамои кӯрон, нуре барои бошандагони торикӣ,

20тарбиятгари нодонон ва муаллими кӯдакон ҳастӣ, ва дар шариат намунаи дониш ва ростиро дорӣ.

21Пас, ту, ки дигаронро таълим медиҳӣ, оё худатро таълим намедиҳӣ?

22Ту, ки бар зидди дуздӣ мавъиза мекунӣ, оё худат дуздӣ мекунӣ? Ту, ки мегӯӣ, зино набояд кард, оё худат зино мекунӣ? Ту, ки аз бутҳо нафрат дорӣ, оё ибодатхонаҳоро ғорат мекунӣ?

23Ту, ки бо шариат фахр мекунӣ, оё шариатро вайрон карда, ба Худо беҳурматӣ мекунӣ?

24Зеро ба воситаи шумо, чунон ки навишта шудааст, дар миёни халқҳо номи Худоро хор медоранд.

25Хатна фоиданок аст, ба шарте ки шариатро риоя кунӣ; аммо агар шариатро вайрон кунӣ, хатнаи ту бехатнагӣ шуд.

26Пас, агар бехатнае фармудаҳои шариатро риоя кунад, оё бехатнагии вай хатна шумурда намешавад?

27Ва бехатнаи табиӣ, ки шариатро ба ҷо меоварад, оё туро ҳукм намекунад, ки дорои Китоб ва хатна ҳастию шариатро вайрон мекунӣ?

28Зеро яҳудӣ на он кас аст, ки зоҳиран чунин бошад, ва хатна на он чиз аст, ки бар ҷисм намоён бошад,

29балки яҳудӣ он кас аст, ки дар ботин чунин бошад, ва хатна он чиз аст, ки дар дил мувофиқи рӯҳ, на мувофиқи ҳарф, ҷо дошта бошад; ва ситоиши чунин одам на аз ҷониби одамон, балки аз ҷониби Худост.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →