Romans 15

Tajik NT 1999

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1Ва мо, ки тавоно ҳастем, бояд сустиҳои нотавононро бардорем ва дар пайи хушнудии худ набошем:

2ҳар яке аз мо бигзор дар пайи хушнудии ёри худ бошад дар он чи ба фоидаи вай ва барои ободии вай аст.

3Зеро Масеҳ низ дар пайи хушнудии Худ набуд, балки чунон ки навишта шудааст: “Бадгӯиҳои бадгӯёни Ту бар Ман афтодаанд”.

4Зеро ҳар он чи пештар навишта шудааст, барои омӯхтани мо пештар навишта шудааст, то аз Китоб сабр ва тасаллӣ пайдо карда, умед дошта бошем.

5Ва Худои сабру тасаллӣ бигзор ба шумо ато кунад, ки бо ҳамдигар мувофиқи Масеҳ Исо ҳамфикр бошед,

6то якдилона, бо як забон Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро ҳамду сано гӯед.

7Пас якдигарро қабул кунед, чунон ки Масеҳ низ шуморо барои ҷалоли Худо қабул кардааст.

8Ва ман мегӯям, ки Масеҳ Исо ба хотири ростии Худо барои аҳли хатна хизматгузор шуд, то ваъдаҳои ба падарон додашударо тасдиқ кунад,

9ва барои он ки халқҳо Худоро ба хотири марҳамати Ӯ ҳамду сано гӯянд, чунон ки навишта шудааст: “Бинобар ин Туро дар миёни халқҳо сипос хоҳам гуфт Ва номи Туро хоҳам сароид”.

10Ва боз гуфта шудааст: “Эй халқҳо, бо қавми Ӯ шод бошед”.

11Ва боз: “Худовандро ситоиш кунед, эй ҳамаи халқҳо, Ва Ӯро сипос гӯед, эй ҳамаи қавмҳо”.

12Ишаъё низ мегӯяд: “Решаи Ишой хоҳад омад, Ва Ӯ барои ҳукмронӣ кардани халқҳо хоҳад бархест; Халқҳо ба Ӯ умед хоҳанд баст”.

13Пас, Худои умед бигзор шуморо дар имон аз ҳар гуна шодӣ ва осоиш пур кунад, то бо қуввати Рӯҳулқудс умедатон афзун гардад.

14Худи ман ҳам, эй бародарон, дар бораи шумо дилпур ҳастам, ки шумо низ пур аз некӯӣ ва саршор аз ҳар гуна дониш мебошед ва дигаронро насиҳат карда метавонед.

15Лекин ман каме ҷуръат намуда, ба шумо, эй бародарон, навиштам, то баъзе чизҳоро хотиррасон кунам, мувофиқи файзе ки Худо ба ман додааст,

16то ки барои халқҳо ходими Исои Масеҳ бошам ва коҳинии Инҷили Худоро ба ҷо оварам, то ҳадияи халқҳо аз Рӯҳулқудс муқаддас гардида, ба Худо писанд афтад.

17Пас ман метавонам дар Масеҳ Исо пеши Худо фахр намоям;

18зеро ҷуръат намекунам чизе гӯям, ғайр аз он чи Масеҳ ба воситаи ман барои фармонбардор кардани халқҳо бо сухан ва амал,

19бо қуввати аломатҳову муъҷизаҳо, бо қуввати Рӯҳи Худо ба ҷо овардааст, ба тавре ки ман аз Уршалим ва атрофаш то Илурикӯн Инҷили Масеҳро паҳн кардаам.

20Дар айни ҳол ман саъю кӯшиш намудаам на дар он ҷойҳое ки номи Масеҳ машҳур аст, башорат диҳам, то бар бунёде ки дигарон ниҳоданд, бино накунам,

21балки, чунон ки навишта шудааст: “Онҳое ки аз Ӯ бехабар буданд, хоҳанд дид, Онҳое ки нашунида буданд, хоҳанд фаҳмид”.

22Ба ҳамин сабаб борҳо аз омадан назди шумо боздошта шудаам.

23Лекин акнун, ки маро дар ин кишварҳо дигар коре нест, ва чандин сол боз орзумандам назди шумо биёям,

24ҳамин ки ба сафари Испания равам, назди шумо меоям. Зеро умедворам, ки ҳангоми гузашта рафтанам шуморо бинам, ва шумо маро, пас аз он ки аз дидоратон андаке сер шавам, ба он ҷо гусел намоед.

25Аммо акнун ба Уршалим меравам, то ба муқаддасон хизмат кунам,

26зеро ба аҳли Мақдуния ва Охоия писанд омад, ки барои камбағалони муқаддасони Уршалим ёрии молӣ фиристанд.

27Инро писандиданд, ва ба онҳо ӯҳдадор ҳам ҳастанд; зеро, модоме ки халқҳо ба онҳо дар чизҳои рӯҳонӣ шарик шудаанд, бояд ҳамчунин ба онҳо дар чизҳои ҷисмонӣ хизмат кунанд.

28Пас ин корро анҷом дода ва ин самарро барои онҳо мӯҳр зада, ман бо роҳи кишвари шумо ба Испания меравам.

29Ва дилпур ҳастам, ки чун назди шумо биёям, бо баракати пурраи Инҷили Масеҳ меоям.

30Пас, эй бародарон, ба хотири Худованди мо Исои Масеҳ ва ба хотири муҳаббати Рӯҳ аз шумо илтимос дорам, ки ҳамроҳи ман дар дуоҳо барои ман назди Худо ҷидду ҷаҳд намоед,

31то аз беимонони Яҳудия раҳо шавам, ва хизмати ман барои Уршалим ба муқаддасон хуш ояд,

32ва ман, бо хости Худо, бо шодмонӣ назди шумо биёям ва бо шумо ором ёбам.

33Ва Худои осоиш бо ҳамаи шумо бод. Омин.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →