Romans 13

Tajik NT 1999

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1Ҳар шахс бояд ба ҳокимиятҳои боло фармонбардор бошад; зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, ки аз Худо набошад, ва ҳокимиятҳои мавҷуда аз ҷониби Худо барпо шудаанд.

2Бинобар ин ҳар кӣ ба ҳокимият муқобилат кунад, бар зидди тартиби Худо исён кардааст; ва исёнгарон гирифтори маҳкумият мешаванд.

3Зеро ҳокимон на барои некӯкорон, балки барои бадкорон хавфноканд. Оё мехоҳӣ аз ҳокимият тарсе надошта бошӣ? Корҳои нек кун, ва аз он таҳсин мешунавӣ;

4чунки вай хизматгузори Худост ба фоидаи ту. Аммо агар корҳои бад кунӣ, битарс; зеро вай шамшерро беҳуда бардошта нагаштааст; вай хизматгузори Худост ва бо ғазаб аз бадкорон қасос мегирад.

5Бинобар ин на танҳо аз тарси ҷазо, балки низ аз рӯи виҷдон фармонбардор будан даркор аст.

6Ба ҳамин сабаб шумо андоз ҳам медиҳед; зеро онҳо ходимони Худо ҳастанд, ки доим бо ин кор машғуланд.

7Пас, ба ҳар кас он чиро, ки ҳаққи ӯст, диҳед: андозро — ба касе ки андоз меситонад; боҷро — ба касе ки боҷ мегирад; тарсро — ба касе ки сазовори тарс аст; иззатро — ба касе ки шоистаи иззат аст.

8Аз касе чизе қарздор нашавед, ғайр аз қарзи муҳаббат ба якдигар; зеро ҳар кӣ каси дигарро дӯст медорад, шариатро ба ҷо овардааст.

9Зеро /фармудаҳои/ “зино накун”, “накуш”, “дуздӣ накун”, “тамаъ накун” ва ҳар фармудаи дигар дар ин калом ҷамъбаст шудааст: “Ёратро монанди худат дӯст дор”.

10Муҳаббат ба ёр бадӣ намекунад; пас, муҳаббат иҷрои пурраи шариат аст.

11Дар айни ҳол вақтро медонем, ки аллакай соати аз хоб бедор шуданамон расидааст; зеро акнун наҷоти мо назар ба он вақте ки имон овардем, наздиктар аст.

12Шаб гузашту рӯз наздик омад, пас, биёед, амалҳои торикиро бадар кунем ва аслиҳаи нурро дар бар кунем.

13Монанди он ки рӯзона бошад, боодобона рафтор кунем: на бо базмҳо ва мастигарӣ, на бо шаҳватпарастӣ ва бадахлоқӣ, на бо ҷанҷол ва ҳасад;

14балки Худованд Исои Масеҳро дар бар кунед ва дар бораи ҳавасҳои ҷисм ғамхорӣ накунед.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →