bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
2 Samuel 1
2 Samuel 1
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 2 →
1
ครั้นซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว, ดาวิดก็กลับมาจากการฆ่าฟันพวกอะมาเล็คได้ทรงพักอยู่ณเมืองซิคลัฆสองวัน.
2
ในวันที่สามมีชายผู้หนึ่งมาจากกองทัพซาอูล, สรวมเสื้อผ้าฉีกขาดและมีผงคลีดินบนศีรษะ, เข้ามาเฝ้าดาวิดแล้วกราบบังคมท่านถึงพื้นดิน.
3
ดาวิดจึงตรัสถามว่า, มาแต่ไหน? เขาทูลตอบว่า, ข้าพเจ้าหนีมาจากกองทัพยิศราเอล.
4
ดาวิดจึงตรัสถามว่า, เกิดเหตุอย่างไรบ้าง? จงเล่าให้เราฟังเถิด. เขาทูลว่า, พลทหารหนีข้าศึกล้มตายเป็นอันมากทั้งซาอูลและโยนาธานราชโอรสก็สิ้นพระชนม์ด้วย.
5
ดาวิดรับสั่งถามชายหนุ่มผู้ทูลนั้นว่า, ทำไมเจ้าจึงรู้ว่าซาอูลกับโยนาธานราชโอรสสิ้นพระชนม์เล่า?
6
ชายหนุ่มที่นำความมานั้นทูลว่า, เผอิญข้าพเจ้าอยู่ที่ภูเขาฆีละโบอะ, ได้เห็นซาอูลเอนทับหอกของพระองค์, รถรบกับทหารม้าก็รีบไล่ติดตามพระองค์มา.
7
ครั้นทรงเหลียวหลังมาทอดพระเนตรเห็นข้าพเจ้าก็ทรงเรียกฝ่ายข้าพเจ้าทูลตอบ. พระองค์ทรงตรัสถามว่า, เจ้าคือใคร?
8
ข้าพเจ้าทูลตอบว่า, เป็นชนชาวอะมาเล็ค, พระองค์มีพระราชโองการสั่งข้าพเจ้าว่า,
9
จงมายืนฟันเราเสียใกล้ๆเถิด, ด้วยความทุกข์ทรมานได้ครอบงำเราไว้, เพราะจิตต์ใจของเรายังแข็งแรงอยู่.
10
ข้าพเจ้าจึงเข้ามายืนปลงพระชนม์พระองค์ใกล้ๆ, ด้วยทราบอยู่ว่าถ้าล้มแล้ว, จะดำรงพระชนม์ต่อไปหามิได้. ข้าพเจ้าจึงได้ถอดมงกุฎจากพระเศียรและพาหุรัดจากพระกร, นำมาถวายท่าน
11
ดาวิดจึงจับเสื้อของท่านฉีกออก, ทั้งบรรดาพรรคพวกของท่านก็ทำเหมือนกัน.
12
เขาพากันไว้ทุกข์และร้องไห้และอดอาหารวันยังค่ำ, เพื่อซาอูลและโยนาธานราชโอรสและพลไพร่ของพระยะโฮวาคือวงศ์ยิศราเอล, เพราะเหตุถูกกระบี่ตาย.
13
ฝ่ายดาวิดรับสั่งถามชายหนุ่มผู้นำความนั้นว่า, เจ้ามาจากไหน? เขาทูลว่า, ข้าพเจ้าเป็นบุตรชนชาติอะมาเล็คแขกเมือง.
14
ดาวิดรับสั่งถามว่า, ทำไมเล่าเจ้าจึงไม่กลัวที่เอื้อมมือปลงพระชนม์ผู้ชะโลมของพระยะโฮวา?
15
ดาวิดรับสั่งให้คนหนึ่งมาตรัสว่า, จงเข้าไปประหารคนนี้เสีย. ผู้นั้นจึงฟันเขาถึงแก่ความตาย.
16
ดาวิดรับสั่งว่า, ให้โลหิตของเจ้าตกบนศีรษะของตนเอง, เพราะปากของเจ้าเป็นพะยานฟ้องตัวเองว่า, ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ชะโลมของพระยะโฮวาเสียแล้ว
17
ดาวิดทรงร้องเพลงทุกข์ด้วยบทเพลงนี้ถึงซาอูลและโยนาธานราชโอรส.
18
ท่านจึงมีรับสั่งให้สอนชนตระกูลยูดาให้รู้บทเพลงธนูตามที่มีปรากฏอยู่ในหนังสือ “ยาซาร์:”
19
โอ้พวกยิศราเอล, ผู้ทรงรูปโฉมถูกแทงตายบนภูเขาสูงของท่านทั้งหลาย, โอ้โอ๋ผู้มีกำลังพินาศเสียแล้ว.
20
อย่าแจ้งความณเมืองฆัธ, อย่าประกาศที่ถนนเมืองอัศคาโลน, หากบุตรหญิงของชาติพะลิศตีมจะชื่นชม, หากบุตรสาวของพวกไม่ถือศีลสุนัดจะสมโภชการชะนะ.
21
โอ้หมู่เขาฆีละโบอะ, อย่าให้น้ำค้างหรือฝนตกบนเจ้า, อย่าให้ทุ่งนามีผลอุดมสำหรับถวาย, เพราะที่นั่นโล่ห์ของทหารอันมีกำลังก็เป็นการอัปยศต้องทิ้งเสีย, คือโล่ห์ของซาอูลที่ปราศจากน้ำมันชะโลม.
22
ธนูของโยนาธานไม่ถอยกลับ, และกระบี่ของซาอูลไม่คืนมาเปล่าๆ, จากโลหิตผู้ถูกแทง, จากเนื้อผู้มีกำลัง.
23
ขณะซาอูลและโยนาธานยังทรงพระชนม์อยู่เป็นที่น่ารักและชื่นชม, และขณะสิ้นพระชนม์ก็ไม่แยกกัน, ท่านทั้งสองก็ว่องไวยิ่งกว่านกอินทรีย์, มีกำลังยิ่งกว่าสิงห์โต.
24
โอ้บุตรของพวกยิศราเอล, จงร้องไห้ครวญครางถึงซาอูล, ผู้ประดับพวกเจ้าอย่างโอ่โถงด้วยผ้าสีแดง, ผู้ประดับเครื่องทองคำทับเสื้อผ้าท่านทั้งหลาย.
25
โอ้โอ๋ผู้มีกำลังสิ้นพระชนม์ลงอย่างไรท่ามกลางการศึก! โอ้โยนาธานก็ถูกแทงบนที่สูงของเจ้า.
26
ข้าพเจ้ามีความลำพึงถึงโยนาธานพระเชษฐาที่รัก, ท่านมีคุณต่อข้าพเจ้าอย่างยิ่ง, ความรักของท่านต่อข้าพเจ้าเกินขนาด, แม้ว่าความรักของสตรีก็สู้ไม่ได้.
27
โอ้โอ๋ผู้มีกำลังยังต้องพินาศ, และเครื่องรบก็ต้องเสียหายไป!
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 2 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24