2 Samuel 13

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1ครั้นอยู่มาอับซาโลมราชบุตรดาวิดมีพระขนิษฐารูปงามองค์หนึ่งทรงนามว่าธามาร์, และอำโนนราชบุตรของดาวิดทรงรักนาง.

2และอำโนนไม่สะบายพระทัยด้วยธามาร์ขนิษฐาจนประชวร, เพราะท่านไม่รู้ที่จะทำประการใดแก่นางนั้น, ด้วยนางเป็นสาวพรหมจารี.

3แต่อำโนนมีมิตรสหายคนหนึ่งชื่อโยนาดาบ, เป็นราชบุตรซิมอาพระเชษฐาของดาวิด, โยนาดาบนั้นมีปัญญาฉลาดมาก.

4จึงทูลถามว่า, เหตุไรท่านผู้เป็นราชบุตรซูบไปทุกวัน? ท่านจะไม่บอกให้ข้าพเจ้าทราบหรือ? อำโนนทรงตอบว่า, เรารักธามาร์ขนิษฐาของอับซาโลมอนุชาของเรา.

5โยนาดาบทูลว่า, จงบรรทมบนพระแท่นทำเป็นประชวร, ครั้นราชบิดาเสด็จมาเยี่ยมจงกราบทูลว่า, ขอทรงโปรดอนุญาตให้ธามาร์ขนิษฐา, มาเตรียมอาหารต่อหน้าข้าพเจ้า, เพื่อข้าพเจ้าจะได้เห็นและจะได้รับจากมือของพระขนิษฐามาบริโภค.

6อำโนนจึงแกล้งทำเป็นประชวร, ครั้นกษัตริย์เสด็จมาเยี่ยม, อำโนนกราบทูลว่า, ขอทรงโปรดให้ธามาร์ขนิษฐามาทำขนมต่อหน้าข้าพเจ้าสักสองอันเพื่อข้าพเจ้าจะได้รับจากมือมาบริโภค

7ดาวิดทรงใช้คนไปยังวังของธามาร์สั่งว่า, จงไปยังวังของอำโนนพระเชษฐาเตรียมอาหารให้เขากินเถิด.

8ธามาร์ก็ไปยังวังของอำโนนพระเชษฐา, ถึงที่ซึ่งท่านบรรทมอยู่, แล้วทรงขยำแป้งทำขนมปิ้ง.

9และเทออกจากถาดต่อพระพักตรท่าน, แต่ท่านหาเสวยไม่. อำโนนรับสั่งว่า, จงให้คนทั้งหลายออกไปจากเราเถิด. เขาจึงพากันออกไปหมด.

10อำโนนรับสั่งแก่ธามาร์ว่า, จงเอาขนมเข้ามาห้องใน, เพื่อเราจะได้รับประทานจากมือของน้อง. ธามาร์ก็ส่งขนมซึ่งทำนั้นให้อำโนนพระเชษฐาที่ห้องใน.

11ครั้นนางเสด็จเข้ามาใกล้, จะส่งขนมให้เสวย, ท่านก็ทรงฉุดนางไว้แล้วตรัสว่า, น้องเอ๋ยจงเข้ามานอนกันเถิด.

12ธามาร์ทูลว่า, พี่อย่าทรงทำเลย, อย่าข่มเหงหม่อมฉัน, เพราะทำเช่นนี้ผิดประเวณีในพวกยิศราเอล: การชั่วโฉดเขลาเช่นนี้อย่าทรงทำเลย.

13หม่อมฉันจะได้ความละอายไปซ่อนไว้ที่ไหนเล่า? ส่วนท่านจะเป็นคนโฉดเขลาในพวกยิศราเอล. จงทูลขอกษัตริย์เถิด, ด้วยพระองค์จะทรงยกหม่อมฉันให้แก่ท่าน.

14ท่านไม่ทรงเชื่อฟัง: แต่ข่มขืนทำชำเราแก่พระขนิษฐาด้วยทรงพระกำลังมากกว่า

15ต่อมาอำโนนทรงเบื่อหน่ายนางนั้นยิ่งนัก, ความเบื่อหน่ายนั้นหนักกว่าความรักแต่ก่อน. อำโนนจึงรับสั่งแก่นางว่า, จงไปเสียเถิด.

16นางทูลว่า, อย่าเลย: การขับไล่หม่อมฉันเช่นนี้เป็นการข่มเหงใหญ่ยิ่งกว่าการที่ทรงทำมาแล้ว, แต่ท่านไม่ทรงฟัง.

17ท่านทรงเรียกคนใช้รับสั่งว่า, จงไล่หญิงนี้ไปเสียข้างนอกแล้วปิดประตูใส่กลอน.

18นางสรวมเสื้อยาวสีต่างๆ เช่นราชธิดาเมื่อเป็นพรหมจารีเคยทรงนั้น. ส่วนคนใช้ก็ไล่นางออกไปข้างนอก, แล้วปิดประตูไว้.

19ธามาร์ทรงหยิบผงคลีดินใส่บนพระเศียร, ฉีกเสื้อสีต่างๆ ให้ขาด, ยกพระหัตถ์ปิดพระเศียร, แล้วทรงดำเนินไปพลางทรงพระกรรแสงพลาง

20อับซาโลมพระเชษฐาตรัสถามว่า, อำโนนพี่ได้ข่มขืนน้องหรือ? น้องเอ๋ยอย่าวุ่นวาย, เพราะเป็นพี่น้องกัน, อย่าร้อนใจเพราะเรื่องนี้. ฝ่ายธามาร์ก็อยู่ต่างหากในวังของอับซาโลมพระเชษฐา.

21ครั้นกษัตริย์ทรงทราบเหตุเหล่านั้น, ก็ทรงพระพิโรธยิ่งนัก.

22อับซาโลมไม่ตรัสดีร้ายประการใดกับอำโนน, ด้วยอับซาโลมทรงเกลียดชังอำโนน, เหตุที่ทำชำเราแก่ธามาร์พระขนิษฐา

23อยู่มาได้สองปี, อับซาโลมมีงานตัดขนแกะที่บาละฮาโซรริมแดนตระกูลเอ็ฟรายิม, อับซาโลมก็เชิญบรรดาราชบุตร.

24อับซาโลมไปเฝ้ากษัตริย์ทูลว่า, ข้าพเจ้ามีงานตัดขนแกะ, ขอเชิญพระองค์เสด็จกับข้าราชการมากับข้าพเจ้าเถิด.

25แต่กษัตริย์ทรงตรัสแก่อับซาโลมว่า, มิใช่บุตรเอ๋ย, เราอย่าไปกันหมด, กลัวจะเป็นการวุ่นวายลำบากแก่เจ้า, เมื่ออับซาโลมทูลอ้อนวอน. เชิญพระราชบิดาๆ ทรงอวยพระพรให้, แต่ไม่ยอมเสด็จไปด้วย.

26อับซาโลมทูลว่า, ถ้าพระองค์ไม่เสด็จ, ของทรงอนุญาตให้อำโนนพระเชษฐาเสด็จไปด้วยกันเถิด. กษัตริย์ทรงถามว่า, เหตุไรจะให้เขาไปด้วย?

27แต่เมื่ออับซาโลมทูลอ้อนวอนจึงทรงอนุญาตให้อำโนนกับบรรดาราชบุตรไปด้วย.

28อับซาโลมรับสั่งคนใข้ไว้ว่า, จงคอยดูเมื่ออำโนนเพลิดเพลินด้วยน้ำองุ่นเวลาใดแล้ว, เมื่อเราสั่งว่า, ตีอำโนนจงฟันให้ตายอย่าเกรงเลย, เราสั่งแล้วมิใช่หรือ? จงแข็งใจเป็นคนกล้าหาญเถิด.

29ส่วนคนใช้ก็ทำแก่อำโนนตามรับสั่งของอับซาโลมบรรดาราชบุตรก็พากันลุกขึ้นทรงลาองค์ละตัวเสด็จหนีไปหมด

30อยู่มาเมื่อเขาทั้งหลายกำลังเสด็จมาตามทาง, ดาวิดทรงทราบข่าวว่าอับซาโลมประหารราชบุตรให้สิ้นพระชนม์หมด, ไม่เหลือสักองค์เดียว.

31กษัตริย์ทรงลุกขึ้นฉีกฉลองพระองค์ทรงบรรทมที่พื้นดิน, ส่วนบรรดาข้าราชการที่กำลังเฝ้าอยู่ก็มีเสื้อผ้าฉีกขาดด้วย.

32โยนาดาบบุตรชายของซิมอาพระเชษฐาดาวิดทูลว่า, ข้าแต่กษัตริย์, อย่าทรงสำคัญว่าราชบุตรสิ้นพระชนม์หมด, สิ้นพระชนม์แต่อำโนนองค์เดียวเท่านั้น, ด้วยอับซาโลมมุ่งหมายการนี้, ตั้งแต่วันที่อำโนนข่มขืนชำเราธามาร์พระขนิษฐาของท่าน.

33ข้าแต่กษัตริย์, ขออย่าทรงโทมนัสพระทัยถึงเรื่องนี้สำคัญว่า, ราชบุตรสิ้นพระชนม์หมด, สิ้นพระชนม์แต่อำโนนเท่านั้น

34อับซาโลมก็เสด็จหนีไป. ฝ่ายทหารยามเงยตาขึ้น, เห็นคนเป็นอันมากมาแต่ทิศตะวันตก, ตามเนินภูเขา.

35โยอาบจึงทูลกษัตริย์ว่า, ดูเถิดราชบุตรเสด็จมาแล้ว, ข้าพเจ้าทูลไว้อย่างไรก็เป็นอย่างนั้น.

36พอพูดขาดคำลง, ก็เห็นราชบุตรเสด็จเข้ามาส่งสุรเสียงพระกรรแสง, ฝ่ายกษัตริย์ก็พลอยทรงพระกรรแสง, และบรรดาข้าราชการก็พากันร้องไห้ด้วยเป็นการพิลาปใหญ่ยิ่ง

37อับซาโลมเสด็จหนีไปเฝ้ากษัตริย์เมืองฆะซูร, คือธะละมัย, ราชบุตรอำมีฮูด. แต่ดาวิดทรงพระโทมนัสถึงราชบุตรเนืองๆ.

38อับซาโลมเสด็จหนีไปเมืองฆะซูรอาศัยอยู่ที่นั่นสามปี.

39กษัตริย์ดาวิดทรงตรอมพระทัยอาลัยถึงอับซาโลม. เพราะการที่คิดถึงอำโนนผู้สิ้นพระชนม์นั้นค่อยคลายลงแล้ว

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →