2 Samuel 5

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ขณะนั้นบรรดาตระกูลยิศราเอลมาเฝ้าดาวิดที่เมืองเฮ็บโรนทูลว่า, ข้าพเจ้าทั้งหลายกับท่านเป็นเชื้อวงศ์อันเดียวกัน.

2แม้ว่าคราวก่อนเมื่อซาอูลยังเป็นกษัตริย์ปกครองข้าพเจ้าทั้งหลาย, ท่านเป็นผู้นำพวกยิศราเอลเข้าออก, และพระยะโฮวาทรงตรัสแก่ท่านว่า, ท่านจะเลี้ยงดูยิศราเอลพลไพร่ของเรา, และจะเป็นหัวหน้าพวกยิศราเอล.

3บรรดาผู้เฒ่าแก่ของชาวชนยิศราเอลจึงมาเฝ้ากษัตริย์ที่เมืองเฮ็บโรน, กษัตริย์ดาวิดได้ทรงกระทำสัญญากับเขาฉะเพาะพระยะโฮวาที่เมืองนั้น, แล้วเขาพากันชะโลมดาวิดตั้งขึ้นเป็นกษัตริย์ชาวชนยิศราเอล.

4ขณะขึ้นเสวยราชดาวิดมีพระชนม์สามสิบพรรษา. ภายหลังทรงดำรงอยู่ในราชสมบัติต่อไปอีกสี่สิบพรรษา.

5ที่กรุงเฮ็บโรนท่านทรงครอบครองตระกูลยูดาเจ็ดพรรษากับหกเดือน, และที่กรุงยะรูซาเล็มทรงครอบครองตระกูลยูดากับประเทศยิศราเอลทั้งหมดอีกสามสิบสามพรรษา

6ฝ่ายกษัตริย์, และคนทั้งหลายของท่านก็ขึ้นไปยังกรุงยะรูซาเล็มเพื่อจะต่อสู้พวกยะบูซีชาวประเทศนั้น, พวกเหล่านั้นกล่าวแก่ดาวิดว่า, จะเข้ามาที่นี่ไม่ได้เว้นแต่ท่านจะขับไล่คนตาบอดคนง่อยไปเสียก่อน, พวกนั้นสำคัญว่า, ดาวิดจะเข้าไปที่นี่ไม่ได้.

7ถึงกระนั้นดาวิดยังตีเอาป้อมซีโอนอันแน่นหนานั้นได้, นี่แหละเป็นเมืองของดาวิด.

8วันนั้นดาวิดมีพระราชดำรัสว่า, ผู้ใดจะเข้าตีพวกยะบูซี, ก็ให้ผู้นั้นไปทางน้ำไหลต่อสู้คนง่อยคนตาบอดซึ่งเราเบื่อหน่ายเกลียดชังนั้น, เพราะเหตุนั้นจึงมีคำสุภาษิตกล่าวว่า, มีคนตาบอดคนง่อยที่เข้าเรือนไม่ได้.

9ดาวิดประทับอยู่ในที่แน่นหนานั้น, แล้วตั้งชื่อเมืองนั้นว่า, เมืองดาวิดแล้วได้โปรดให้จัดการโยธาโดยรอบตั้งแต่ตำบลมิโลเข้ามา.

10ดาวิดก็ทรงพระเจริญยิ่งๆ ขึ้นไปเสมอ, เพราะพระยะโฮวาพระเจ้าของพลโยธาทรงสถิตอยู่กับท่าน

11ฮีรามพระเจ้าแผ่นดินตุโรทรงใช้ราชทูตมาเฝ้าดาวิด, และได้ส่งไม้สนช่างไม้กับช่างสลักหินมาด้วย, ช่างเหล่านั้นได้ก่อสร้างพระราชมณเฑียรถวายดาวิดหลังหนึ่ง.

12ดาวิดทรงทราบว่าพระยะโฮวาทรงตั้งท่านไว้เป็นกษัตริย์ปกครองประเทศยิศราเอล, โดยทรงพระกรุณาแก่พวกยิศราเอลพลไพร่ของพระองค์จึงได้ทรงบำรุงแผ่นดินของดาวิดให้เจริญขึ้น

13ครั้นดาวิดเสด็จกลับจากเมืองเฮ็บโรนแล้ว, ยังทรงรับหญิงชาวยะรูซาเลมเป็นสนมและมเหษีอีก, จนมีพระราชโอรสและธิดาหลายองค์.

14พระราชโอรสของพระองค์ซึ่งประสูติในกรุงยะรูซาเลมทรงพระนามว่า, ซามัว, โซบับ, นาธาน. ซะโลโม,

15ยิฮาร์, อะลีซัว, เนะเฟฆ, ยาเพีย,

16อะลีซามา, เอะละยาดา, และอะลีฟาเล็ธ

17เมื่อพวกฟะลิศตีมได้ยินข่าวว่าเขาชะโลมดาวิดเป็นกษัตริย์ปกครองประเทศยิศราเอลแล้ว, จึงยกขึ้นมาเพื่อจะต่อสู้ท่าน, พอดาวิดทรงทราบก็เสด็จลงไปยังป้อมแน่นหนานั้น.

18พวกฟะลิศตีมเข้ามาแล้วก็แยกกันไปณที่หว่างเขาชื่อระฟาอิม.

19ดาวิดจึงทูลถามพระยะโฮวาว่า, ควรที่ข้าพเจ้าจะขึ้นไปต่อสู้พวกฟะลิศตีมหรือไม่? พระองค์จะทรงมอบเขาไว้ในมือข้าพเจ้าหรือ? พระยะโฮวาทรงตรัสตอบดาวิดว่า, “จงขึ้นไปเถิด, ด้วยเราจะมอบพวกฟะลิศตีมไว้ในมือของเจ้าเป็นแน่.

20ดาวิดก็ไปยังบาละพะราซิม, ฆ่าฟันพวกนั้นที่ตำบลนั้น, แล้วมีพระราชดำรัสว่า, พระยะโฮวาทรงทำลายข้าศึกต่อหน้าเราดุจสายน้ำอันเชี่ยว. เหตุฉะนั้นท่านจึงตั้งชื่อตำบลนั้นว่า, บาละพะราซิม.

21พวกเหล่านั้นทิ้งรูปเคารพของตนไว้ที่นั่น, ดาวิดกับคนของท่านก็ได้เผาเสีย

22กองทัพพวกฟะลิศตีมยกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง, แล้วก็แยกกันไปณที่หว่างเขาชื่อระฟาอิม.

23เมื่อดาวิดทูลถามพระเจ้า, พระยะโฮวาทรงตรัสห้ามว่า, “อย่าตรงขึ้นไป, จงอ้อมไปข้างหลัง, แอบเข้าหาเขาตรงต้นหม่อน.”

24พอเจ้าได้ยินเสียงดำเนินไปที่ยอดต้นหม่อนจงรีบเร่งเถิด, ด้วยในทันใดนั้นยะโฮวาจะทรงนำหน้าเจ้าไปตีกองทัพฟะลิศตีม.”

25ดาวิดกระทำตามพระราชดำรัสของพระยะโฮวาจึงได้ฆ่าฟันพวกฟะลิศตีม, ตั้งแต่ตำบลเฆบา, จนเข้าประตูเมืองฆาเซร์

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →