John 20

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →

1O día primeiro da semana María a Magdalena foi ó sepulcro moi cedo, cando aínda era escuro, e viu que a pedra do sepulcro estaba quitada.

2Botou a correr e, chegando onda Simón Pedro e onda o outro discípulo a quen amaba Xesús, díxolles: Colleron do sepulcro ó Señor, e non sabemos onde o puxeron.

3Pedro e mais o outro discípulo saíron correndo cara ó sepulcro.

4Corrían os dous á par. Pero o outro discípulo correu máis lixeiro ca Pedro, e chegou primeiro ó sepulcro.

5Abaixándose, viu que estaban os lenzos, pero non entrou.

6Entón chegou tamén Simón Pedro, que o seguía, e entrou no sepulcro. Viu os lenzos pousados alí.

7Pero o sudario que envolvera a súa cabeza, non estaba cos panos, senón á parte, enrolado noutro lugar.

8Entón entrou tamén o outro discípulo, que chegara primeiro, ó sepulcro; viu e creu.

9(Pois aínda non entenderan que, conforme a Escritura, era preciso que resucitase de entre os mortos).

10Entón os discípulos volveron para a casa.

11Mentres tanto, María quedara ó pé do sepulcro, na parte de fóra, chorando. Sen deixar de chorar, abaixouse a ollar no sepulcro.

12Viu dous anxos de branco, sentados, un á cabeceira e outro ós pés do sitio onde xacera o corpo de Xesús.

13Eles preguntáronlle: Muller, por que choras? Ela respondeulles: Porque colleron ó meu Señor e non sei onde o puxeron.

14Dito isto, virouse cara atrás e viu a Xesús alí de pé, pero sen se decatar de que era Xesús.

15Xesús preguntoulle: Muller, por que choras? A quen buscas? Ela, coidando que era o xardineiro, díxolle: Señor, se o levaches ti, dime onde o puxeches, que eu o collerei.

16Xesús díxolle: María! Ela, virándose, exclamou en hebreo: Rabbuni! (que quere dicir "Mestre").

17Xesús díxolle: Sóltame, que aínda non subín onda o Pai; máis ben, vai onda os meus irmáns e dilles: "Subo onda meu Pai e voso Pai, o meu Deus e o voso Deus".

18María Magdalena foilles contar ós discípulos que vira o Señor, e que lle dixera estas cousas.

19Naquel día, o primeiro da semana, ó serán, estando pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou Xesús, e, poñéndose no medio, díxolles: Paz convosco.

20Dito isto, mostroulles as mans e mais o costado. Os discípulos alegráronse, vendo o Señor.

21El díxolles outra vez: Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu vos mando a vós.

22E dito isto alentou sobre eles, e díxolles: Recibide o Espírito Santo:

23A quen lles perdoedes os pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.

24Pero Tomé, un dos Doce, o chamado Xemelgo, non estaba con eles cando chegou Xesús.

25Dicíanlle entón os outros discípulos: Vimos o Señor. Pero el contestoulles: Como non vexa nas súas mans as furas dos cravos e non meta nelas o meu dedo; como non meta a miña man no seu costado, non crerei.

26Oito días despois estaban outra vez dentro os discípulos, e Tomé con eles. Chegou Xesús, estando pechadas as portas, e poñéndose no medio, dixo: Paz convosco.

27Despois díxolle a Tomé: Trae aquí o teu dedo e mira as miñas mans; trae a túa man e métea no meu costado. Non sexas incrédulo, senón home de fe.

28Tomé respondeulle: Meu Señor e meu Deus!

29Xesús díxolle: Tes fe porque me viches? Benia os que creron sen veren!

30Moitos outros signos fixo Xesús diante dos seus discípulos, que non se escribiron neste libro.

31Estes escribíronse para que creades que Xesús é o Mesías, o Fillo de Deus e, crendo, teñades vida nel.

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →