John 4

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Xesús decatouse de que os fariseos oíran que el facía máis discípulos e bautizaba máis ca Xoán

2(aínda que a verdade era que non bautizaba Xesús mesmo senón os seus discípulos).

3Entón deixou a Xudea e partiu outra vez para Galilea.

4Necesitaba pasar pola Samaría.

5Chegou, logo, a unha cidade da Samaría chamada Sicar, preto do terreo que lle deixara Xacob a seu fillo Xosé.

6Estaba alí o pozo de Xacob. E Xesús, canso do camiño, sentou onda o pozo. Era ó pé do mediodía.

7Chegou unha muller da Samaría sacar auga. E Xesús díxolle: Dáme de beber.

8(Os seus discípulos foran á vila, mercar comida).

9Preguntoulle entón a muller samaritana: Como é que ti, sendo xudeu, me pides a min, muller samaritana, que che dea de beber? (Porque os xudeus non se levan cos samaritanos).

10Respondeulle Xesús: Se coñecése-lo don de Deus e quen é o que che di "dáme de beber", ti mesma lle pedirías a el e el daríache auga viva.

11Replicoulle a muller: Señor, se ti nin sequera tes caldeiro e o pozo é fondo, de onde pensas quitar esa auga viva?

12Seica es ti máis có noso pai Xacob, quen nos deu este pozo, do que beberon el, seus fillos e mais o seu gando?

13Xesús contestoulle: Todo o que bebe auga desta, terá sede outra vez;

14pero o que beba da auga que eu lle darei, nunca mais terá sede: a auga que eu lle darei, converterase dentro del nunha fonte que saltará ata a vida eterna.

15A muller suplicou: Señor, dáme, logo, desa auga para non ter sede nin ter que vir aquí por ela.

16Díxolle Xesús: Vai chamar polo teu marido e volve aquí.

17A muller contestou: Non teño marido. Xesús díxolle: Falaches ben, dicindo "non teño marido";

18tiveches cinco homes e o que tes agora non é teu marido. Desta si que falaches a verdade.

19A muller respondeu: Señor, vexo que ti es profeta.

20Os nosos pais adoraron neste monte e vós dicides que é en Xerusalén onde hai que adorar.

21Xesús díxolle: Faime caso, muller: chega a hora en que nin neste monte nin en Xerusalén adoraréde-lo Pai.

22Vós adoráde-lo que non coñecedes; nós adoramos o que coñecemos, pois a salvación vén dos xudeus.

23Pero chega a hora é xa agora en que os verdadeiros adoradores adorarán o Pai en espírito e verdade, pois eses son os adoradores que procura o Pai.

24Deus é espírito e cómpre que os que o adoran, o adoren en espírito e verdade.

25Respondeu a muller: Sei que está para vir o Mesías, o chamado Cristo. Cando el veña, hanos anunciar todas as cousas.

26Díxolle Xesús: Son eu, o que está falando contigo.

27Nisto chegaron os seus discípulos e chamoulles a atención que falase cunha muller. Pero ningún lle preguntou: "Que pretendes?" ou "De que falas con esa?"

28Entón, deixando a muller o seu cántaro, foi á vila e díxolles ós veciños:

29Vide ver un home que me dixo todo canto eu fixen. Non será el o Mesías?

30Eles saíron da vila e viñeron onda el.

31Mentres, os seus discípulos insistíanlle: —Rabbí, come.

32Mais el díxolles: Eu teño para xantar unha comida que vós non sabedes.

33Dicíanse entón os discípulos, uns ós outros: Traeríalle alguén de comer?

34Xesús díxolles: A miña comida é facer a vontade daquel que me mandou e levar a remate a súa obra.

35Non dicides vós que aínda faltan catro meses para que chegue a seitura? Ben, pois mirade o que vos digo: erguede os vosos ollos e veredes que os campos están brancos para a seitura.

36O que sega recibe a paga e recolle froito para a vida eterna; de xeito que se alegran tanto quen sementa coma quen sega.

37Pois nisto é verdadeiro o dito de que un é quen sementa e outro quen recolle.

38Eu mandeivos recolle-lo que vós non traballastes: outros traballaron e vós recolléste-lo froito do seu traballo.

39Moitos samaritanos daquela vila creron nel, pola palabra da muller, que declaraba: "díxome todo canto eu fixen".

40Por iso os samaritanos chegados onda el, rogábanlle que quedase con eles; e quedou alí dous días.

41E creron aínda moitos máis polo que el lles dixo.

42Dicíanlle despois á muller: Xa non cremos polo que ti nos dixeches: nós mesmos o escoitamos e sabemos que este é de verdade o Salvador do mundo.

43Pasados os dous días, saíu de alí para Galilea

44(pois o mesmo Xesús afirmara que ningún profeta é honrado na súa patria).

45Entón, cando chegou á Galilea, fórono esperar os galileos, pois, como tamén eles foran á festa, viran todo canto el fixera en Xerusalén ese día.

46Volveu así de novo a Caná de Galilea, onde cambiara a auga en viño. Había en Cafarnaúm un funcionario que tiña o fillo enfermo.

47Oíndo que Xesús viña da Xudea cara á Galilea, foino esperar, e rogáballe que baixase a curar o seu fillo, que estaba á morte.

48Díxolle entón Xesús: Se non vedes sinais e prodixios, non credes.

49O funcionario insistiu: Señor, baixa antes de que morra o meu meniño.

50Xesús contestoulle: Vaite, o teu fillo vive. O home creu na palabra que lle dixera Xesús e foise.

51E, cando xa el baixaba, saíronlle ó encontro os seus servos, para lle dicir que o neno xa se puxera ben.

52Entón preguntoulles a que hora empezara a notar a melloría. Eles respondéronlle: Onte, a iso da unha baixoulle a febre.

53Decatouse entón o pai de que aquela fora a hora na que lle dixera Xesús "o teu fillo vive", e creu el e mais toda a súa familia.

54Este segundo signo fíxoo Xesús cando volvía da Xudea para a Galilea.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →