Proverbs 1

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

Jump to: Chapter 2 →

1Wulang bebasané ratu Salomo, anaké ratu Daved, ratuné Israèl,

2kanggo ngekèki kawityaksanan lan piwulang, supaya ngerti marang tembung-tembung sing ana tegesé,

3kanggo nampani piwulang sing ndadèkké pinter, bener, adil lan jujur,

4kanggo ngekèki kepinteran marang wong sing ora nduwé pengalaman, kaweruh lan kawityaksanan marang wong enom.

5Wong sing wityaksana, betyik rungokna, supaya tambah kaweruh, lan wong sing nduwé pangertèn supaya olèh perkara-perkara sing kena kanggo tetimbangan,

6kanggo mengertèni isiné wulang bebasan lan plambang, uga tetembungan lan bedèkané sangka para wong wityaksana.

7Wedi lan ngajèni marang GUSTI kuwi wiwitané kawityaksanan, nanging wong bodo pada ngrèmèhké kawityaksanan lan piwulang.

8Hé anakku, rungokna marang gulawentahé bapakmu, lan aja ninggal piwulangé ibumu;

9awit ontyèn-ontyèn kembang sing apik kuwi kanggo sirahmu, lan kalung kanggo gulumu.

10Hé anakku, yèn kowé dibujuk karo wong dosa, kowé aja nuruti;

11yèn wongé pada nduwé tembung: “Mèlua kita, hayuk pada ngutahké getih, ngindik marang wong sing ora salah, karo tanpa sebab;

12hayuk kuwi pada diuntal uripan, kaya ndonyané wong mati, diuntal pisan kaya wong mati sing diuntal kuburan;

13nganti kita pada olèh barang rupa-rupa sing okèh ajiné, pada bisa ngebaki omah kita karo barang rampasan,

14bagéanmu ditambahké marang kita, kantong siji kanggo kita kabèh.”

15Hé anakku, uripmu aja niru mlakuné wong-wong mau, sikilmu adohna sangka dalané;

16awit sikilé wong kuwi gelis nuju memala, lan gelis yèn arep ngutahké getih.

17Awit tanpa guna masang jaring ing ngarepé manuk;

18nanging wong ala mau pada ngadang marang getihé déwé lan nyilakani nyawané déwé.

19Kaya mengkono mlakuné saben wong murka nggolèk rejeki nganggo tyara peteng, bakal ngrebut nyawané wong kuwi déwé.

20Kawityaksanan mbengok banter ing dalan-dalan, lan nyuwara ing lapangan,

21enggoné mbengok ing enggokan dalan-dalan sing ramé, ing ngarepé gapurané kuta enggoné ngetokké tembung-tembungé.

22“Hé wong sing ora nduwé pengalaman, nganti pira suwéné, enggonmu ijik nyenengi kahananmu kuwi, tukang moyok enggoné seneng memoyok lan wong bodo enggoné sengit marang kaweruh?

23Pada madepa marang pamelèhku lan aku arep ngesokké rohku lan ngekèki weruh bab tembungku marang kowé.

24Awit kowé nulak waktu tak undang, lan ora ana wong sing ngrèwès waktu aku ngelungké tanganku,

25malah kowé pada nyepèlèkké pituturku lan ora gelem nampani pepélingku,

26mulané aku ya bakal nggeguyu tyilakamu, lan nyokoraké yèn kowé katekan sing nggegirisi,

27yèn kowé katekan sing nggegirisi kaya lésus, lan katekan ing bilai kaya lésus, lan katekan kangèlan lan kasusahan.

28Ing kono bakal pada sambat marang aku, nanging ora bakal tak sauri, senajan temen-temen enggoné pada nggolèki aku, nanging ora bisa ketemu.

29Awit pada sengit marang kaweruh lan ora milih wedi lan ngajèni marang GUSTI,

30pada emoh nampani pituturku, lan pada nampik marang sak kabèhé pamelèhku,

31mulané bakal pada mangan paité wohé penggawéané, lan pada warek karo rantyamané déwé.

32Awit wong sing tanpa pengalaman kuwi bakal dipatèni awit wangkoté; lan wong bodo bakal dientèkké karo sembranané.

33Nanging sapa sing nggugu marang aku, kuwi bakal manggon aman, dipageri sangka tyilaka sing nggegirisi.”

Jump to: Chapter 2 →