Proverbs 6

Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Hé anakku, yèn kowé nanggung marang pepadamu, lan nggawé perjanjian karo wong liyané;

2yèn kowé kejiret karo tembungmu déwé, kena jiret karo tembungé tutukmu déwé,

3terus, tumindaka mengkéné, hé anakku lan luwarana awakmu, awit kowé wis tiba ing genggemané pepadamu, lungaa, jèngkènga, lan njaluka kawelasan tenanan marang pepadamu kuwi,

4mripatmu aja nganti ngliyep, lan tlapukanmu aja olèh ngantuk,

5awakmu luwarana kaya menjangan sangka tangané wong mbebedak, kaya manuk sangka tangané sing mikat.

6Hé wong males, maranana semut, mlakuné titènana lan dadia wityaksana.

7Senajan semut kuwi ora ana sing mimpin, ora ana sing nata lan ora ana sing nggedèni,

8ya pada nglumpukké rejekiné ing waktu panas, lan nyimpen pangan ing waktu panèn.

9Hé wong males, nganti pira suwéné enggonmu lèyèh-lèyèh, mbésuk kapan enggonmu tangi turu?

10“Turu sedilut engkas, ngantuk sedilut engkas, nekuk tangan arep nglèyèh sedilut engkas.”

11Kowé terus bakal katekan kemlaratan kaya wong sing nyerang, lan kekurangan kaya wong sing nganggo gaman.

12Tanpa guna lan ala wong sing urip karo tutuk sing goroh,

13sing mripaté kedèp-kedèp, sing muter-muter sikilé lan nduding-nduding karo drijiné,

14sing atiné ngréka-ngréka sing ala, sing tansah ngrantyam-ngrantyam sing ala, lan sing njalari tukar padu;

15mulané terus dadakan katekan karo tyilaka, sedilut waé rusak lan ora bisa dipulihké menèh.

16Nem perkara iki sing disengiti karo GUSTI, malah pitung perkara sing dadi rereget kanggo ati-Né;

17ya kuwi mripat gemunggung, ilat goroh, tangan sing ngutahké getihé wong sing ora salah;

18ati sing ngrantyam-ngrantyam sing ala, sikil sing gelis-gelis marani sing ala,

19seksi palsu, sing ngutyapké tembung goroh, lan sing njalari tyonkrèhé sedulur.

20Hé anakku, préntahé bapakmu gatèkna, lan aja ninggal piwulangé ibumu.

21Kuwi kabèh tansah talènana ing atimu, lan kalungna ing gulumu.

22Yèn kowé mlaku, kowé bakal dipimpin, lan yèn kowé turu, dijaga, yèn kowé tangi, bakal diajak guneman.

23Nanging pepakon kuwi dimar, lan piwulang kuwi pepadang, lan pamelèh sing isi piwulang kuwi dalané urip.

24Bakal ngayomi kowé sangka wong wadon lonté, lan ilaté wong wadon liyané sing lunyu.

25Aja kayuyun karo ayuné ing sak njeruhné atimu, aja nganti gandrung awit idepé.

26Awit kanggoné wong wadon lonté, sing penting kuwi enggoné bisa olèh rejekiné, nanging bojo wadon liyané nguber nyawa sing gedé regané.

27Apa bisa wong nggémbol geni ing klambiné lan ora kobong sandangané?

28Utawa apa iya wong mlaku ing sak nduwuré mawa geni, kok ora kobong sikilé?

29Mengkono uga wong sing nyedaki bojoné pepadané; ora ana wong siji-sijia sing nggepok wong wadon kuwi, kok utyul sangka paukuman.

30Maling apa ora bakal dirèmèhké, yèn enggoné maling kuwi mung awit arep nuruti kepénginané, awit sangka kaliren?

31Lan yèn ketyekel, kudu ngijoli tikel pitu, apa sak isiné omahé dipasrahké.

32Sapa sing mlaku bédang kuwi tanpa pikiran, sing nindakké mengkono kuwi ngrusak dèkné déwé.

33Siksa lan kisinan dadi upahé, kewirangané ora bisa ilang.

34Awit jalusu kuwi panasé atiné wong lanang, yèn mbales tanpa nduwé rasa welas.

35Wong kuwi ora gelem nampani tebusan apa waé, senajan pira waé pawèhmu, tetep ora bakal ditampani.

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →