1 Samuel 15

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1សាំយូ‌អែលជម្រាបស្តេចសូលថា៖ « អុលឡោះ‌តាអាឡា បានចាត់ខ្ញុំ ឲ្យមកតែងតាំងអ្នក ជាស្តេចលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល ជាប្រជា‌រាស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ឥឡូវនេះ សូមស្តេចស្តាប់សេចក្តីដែល អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូល។

2អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូលមានបន្ទូលថា“យើងចង់ដាក់ទោសជន‌ជាតិអាម៉ាឡេក ដែលបានធ្វើបាបជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល គឺរា‌រាំងផ្លូវជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល កាលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប។

3ឥឡូវនេះ ចូរទៅវាយជន‌ជាតិអាម៉ាឡេកចុះ។ ត្រូវបំផ្លាញអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេជូនផ្តាច់ដល់អុលឡោះឥតត្រាប្រណីឡើយ គឺត្រូវសម្លាប់ចោលទាំងអស់ទាំងប្រុស ទាំងស្រី ទាំងកូនក្មេង ទាំងទារក ទាំងគោ ទាំងចៀម ទាំងអូដ្ឋ និងលាផង”»។

4ស្តេចសូលក៏កេណ្ឌទ័ព ហើយចេញមកត្រួតពលនៅថេ‌លែម មានទ័ពថ្មើរជើងចំនួន២០០ ០០០នាក់ ព្រមទាំងមានទាហាន ១០ ០០០នាក់ ពីកុល‌សម្ព័ន្ធយូដាថែមទៀតផង។

5កាលស្តេចសូលទៅដល់ក្រុងរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ាឡេក គាត់បង្កប់ទ័ពនៅតាមជ្រលងភ្នំ។

6បន្ទាប់មកស្តេចសូលបានបញ្ជាទៅជន‌ជាតិកែនថា៖ «ចូរដកខ្លួនថយចេញពីពួកអាម៉ាឡេក ហើយរត់ចេញពីចំណោមពួកគេទៅ ក្រែងលោយើងសម្លាប់អ្នករាល់គ្នា ជាមួយពួកគេដែរ ព្រោះអ្នករាល់គ្នាបានប្រព្រឹត្តចំពោះជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលដោយចិត្តសប្បុរស កាលពួកគេចាកចេញពីស្រុកអេស៊ីប»។ ដូច្នេះ ជន‌ជាតិកែនចាកចេញពីចំណោមជន‌ជាតិអាម៉ាឡេក។

7ស្តេចសូលវាយពួកអាម៉ាឡេក ចាប់ពីហាវីឡា រហូតដល់ស៊ើរ ដែលនៅខាងកើតស្រុកអេស៊ីប។

8គាត់ចាប់បានស្តេចអកាក់ ជាស្តេចរបស់ពួកអាម៉ាឡេកទាំងរស់ ហើយប្រហារជីវិតប្រជា‌ជនទាំងអស់ដោយមុខដាវ ជូនផ្តាច់ដល់អុលឡោះ

9តែស្តេចសូល និងកង‌ទ័ពបានទុកជីវិតឲ្យស្តេចអកាក់ ព្រមទាំងសត្វដ៏ល្អៗជាងគេ មានគោ ចៀម សត្វធាត់ៗ កូនចៀម និងអ្វីៗដែលល្អបំផុត ពួកគេមិនព្រមបំផ្លាញជូនផ្តាច់ដល់អុលឡោះទេ។ ពួកគេបំផ្លាញតែអ្វីៗដែលគ្មានតម្លៃ និងគ្មានប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។

10ពេលនោះ អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលមកកាន់សាំយូ‌អែលថា

11«យើងសោកស្តាយណាស់ដោយបានតែង‌តាំងសូលជាស្តេច ព្រោះគេងាកចេញពីយើង ហើយពុំបានប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់យើងទេ»។ សាំយូ‌អែលរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង គាត់ទូរអាអង្វរ អុលឡោះ‌តាអាឡា ពេញមួយយប់។

12សាំយូ‌អែលក្រោកពីព្រលឹម ធ្វើដំណើរទៅជួបស្តេចសូល តែគេជម្រាបគាត់ថា ស្តេចសូលទៅកើ‌មែល ដើម្បីសង់ស្តូបមួយសម្រាប់ស្តេចផ្ទាល់ រួចហើយស្តេចបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ឆ្ពោះទៅគីល‌កាល់។

13កាលសាំយូ‌អែលជួបស្តេចសូលហើយ ស្តេចសូលមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូម អុលឡោះ‌តាអាឡា ប្រទានពរដល់លោក! ខ្ញុំបានប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ជារបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ហើយ»។

14សាំយូ‌អែលបានសួរថា៖ «ចុះហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំឮសំរែកចៀម និងគោដូច្នេះ?»។

15ស្តេចសូលឆ្លើយថា៖ «ពួកពលទាហាននាំយកសត្វទាំងនោះពីស្រុកអាម៉ាឡេក។ ពួកគេទុកគោ និងចៀមដ៏ល្អៗនេះ សម្រាប់ធ្វើគូរបានជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់របស់លោក ចំពោះអ្វីៗផ្សេងទៀត ពួកយើងបានបំផ្លាញ ជូនផ្តាច់ដល់ អុលឡោះ‌តាអាឡា អស់ហើយ»។

16សាំយូ‌អែលតបវិញថា៖ «ល្មមហើយ! ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមប្រាប់សេចក្តីដែល អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំកាលពីយប់មិញ»។ ស្តេចសូលមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមលោកនិយាយមកចុះ!»។

17សាំយូ‌អែលប្រាប់ថា៖ «ទោះបីស្តេចយល់ថាខ្លួនជាមនុស្សទន់ទាបក្តី ក៏ស្តេចនៅតែជាអ្នកដឹកនាំលើកុល‌សម្ព័ន្ធនានានៃជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលដែរ ដ្បិត អុលឡោះ‌តាអាឡា បានតែងតាំងអ្នក ជាស្តេចលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលរួចហើយ។

18អុលឡោះ‌តាអាឡា ចាត់ស្តេចឲ្យទៅច្បាំង ដោយមានបន្ទូលថា “ចូរទៅបំផ្លាញជន‌ជាតិអាម៉ាឡេក ដែលជាមនុស្សបាប ចូរប្រហារពួកគេឲ្យវិនាសសាបសូន្យទៅ”។

19ហេតុអ្វីបានជាស្តេចមិនគោរពតាមបន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា? ហេតុអ្វីបានជាស្តេចយកជយ‌ភ័ណ្ឌពីខ្មាំង ហើយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនគាប់ចិត្តអុលឡោះទៀតដូច្នេះ?»។

20ស្តេចសូលឆ្លើយតបទៅសាំយូ‌អែលថា៖ «ខ្ញុំបានគោរពតាមបញ្ជារបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ហើយ ខ្ញុំបានចេញទៅច្បាំងនៅស្រុកដែល អុលឡោះ‌តាអាឡា ចាត់ឲ្យទៅ។ ខ្ញុំចាប់បានអកាក់ ជាស្តេចរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ាឡេកមកជាឈ្លើយ ហើយខ្ញុំក៏ប្រហារជីវិតជន‌ជាតិអាម៉ាឡេកទាំងអស់ជូនអុលឡោះដែរ។

21ពួកពលទាហានរើសយកជយ‌ភ័ណ្ឌ មានគោ និងចៀមដ៏ល្អជាងគេពីអ្វីៗទាំងអស់ ដែលត្រូវបំផ្លាញជូនដល់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដើម្បីធ្វើជាគូរបានជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់របស់លោកនៅគីល‌កាល់»។

22សាំយូ‌អែលមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើ អុលឡោះ‌តាអាឡា ពេញចិត្តនឹងគូរបានដុត ព្រមទាំងគូរបានផ្សេងៗ ខ្លាំងជាងការស្តាប់បង្គាប់ទ្រង់ឬ? ទេ! ការស្តាប់បង្គាប់ប្រសើរជាងធ្វើគូរបានទៅទៀត ការយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ ក៏ប្រសើរជាងការជូនខ្លាញ់ចៀមឈ្មោលដែរ។

23រីឯការបះ‌បោរ អាក្រក់ដូចការរកគ្រូទាយ ហើយចិត្តរឹងរូស ក៏អាក្រក់ដូចការគោរពព្រះក្លែង‌ក្លាយដែរ។ ស្តេចបោះបង់ចោលបន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏បោះបង់ចោលស្តេចលែងឲ្យធ្វើជាស្តេចទៀតហើយ»។

24ស្តេចសូលមានប្រសាសន៍ទៅកាន់សាំយូ‌អែលថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដោយល្មើសនឹងបទបញ្ជារបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ហើយខ្ញុំក៏បានធ្វើខុសនឹងពាក្យរបស់លោកដែរ ដ្បិតខ្ញុំខ្លាចពលទាហាន ហើយធ្វើតាមពួកគេ។

25ឥឡូវនេះ ខ្ញុំអង្វរលោក សូមមេត្តាអត់ទោសឲ្យខ្ញុំដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបនេះផង។ សូមលោកត្រឡប់មកជាមួយខ្ញុំវិញ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំទៅក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ អុលឡោះ‌តាអាឡា »។

26សាំយូ‌អែលឆ្លើយតបស្តេចសូលថា៖ «ខ្ញុំមិនវិលទៅជាមួយស្តេចវិញទេ ដ្បិតស្តេចបានបោះបង់ចោលបន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ទ្រង់ក៏បោះបង់ចោលស្តេច លែងឲ្យធ្វើជាស្តេចលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលទៀតដែរ។

27កាលសាំយូ‌អែលបែរខ្នងចេញទៅ ស្តេចសូលចាប់ទាញជាយអាវធំរបស់លោកធ្វើឲ្យរហែក។

28សាំយូ‌អែលជម្រាបស្តេចថា៖ «ថ្ងៃនេះ អុលឡោះ‌តាអាឡា ដកហូតអំណាចចេញពីស្តេច លែងឲ្យគ្រងរាជ្យលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលទៀតហើយ ទ្រង់ប្រគល់រាជ្យនេះឲ្យបុរសម្នាក់ទៀត ដែលល្អជាងអ្នក។

29អុលឡោះដែលជាសិរី‌រុង‌រឿងរបស់ជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែលមិនចេះកុហក មិនក្រឡាស់ពាក្យសំដី ហើយមិនចេះស្តាយក្រោយដូចមនុស្សលោកទេ»។

30ស្តេចសូលមានប្រសាសន៍ថែមទៀតថា៖ «ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឥឡូវនេះខ្ញុំសូមអង្វរលោកមេត្តាទុកកិត្តិយសឲ្យខ្ញុំ នៅចំពោះមុខអស់លោកអះលី‌ជំអះនៃប្រជា‌ជនរបស់ខ្ញុំ និងនៅចំពោះមុខអ៊ីស្រ‌អែលផង សូមលោកវិលមកជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ អុលឡោះ‌តាអាឡា ជាម្ចាស់របស់លោក»។

31សាំយូ‌អែលក៏សុខចិត្តវិលមកវិញ គាត់ដើរតាមពីក្រោយស្តេចសូល ហើយស្តេចសូលក្រាបថ្វាយ‌បង្គំ អុលឡោះ‌តាអាឡា ។

32សាំយូ‌អែលនិយាយថា៖ «ចូរនាំអកាក់ ជាស្តេចរបស់ជន‌ជាតិអាម៉ាឡេកមក»។ ស្តេចអកាក់ចូលមកជិតសាំយូ‌អែល ដោយទឹកមុខស្រស់បស់ ព្រោះនឹកស្មានថាបានរួចពីស្លាប់»។

33សាំយូ‌អែលនិយាយថា៖ «ដាវរបស់ឯង បានធ្វើឲ្យម្តាយព្រាត់ប្រាស់ពីកូនរបស់ខ្លួនយ៉ាងណា ម្តាយរបស់ឯងក៏ត្រូវព្រាត់ប្រាស់ពីកូនរបស់ខ្លួនយ៉ាងនោះដែរ»។ បន្ទាប់មក សាំយូ‌អែលប្រហារជីវិតស្តេចអកាក់នៅចំពោះ អុលឡោះ‌តាអាឡា នៅគីល‌កាល់។

34សាំយូ‌អែលវិលទៅរ៉ាម៉ាវិញ ហើយស្តេចសូលក៏វិលទៅ‌ម៉ាស្ទិទ នៅគីបៀរដែរ។

35សាំយូ‌អែលលែងទៅជួបស្តេចសូលទៀតរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់។ សាំយូ‌អែលយំសោកស្តាយស្តេចសូល ដ្បិត អុលឡោះ‌តាអាឡា ខកចិត្ត ដោយបានតែង‌តាំងស្តេចសូល ឲ្យគ្រងរាជ្យលើជន‌ជាតិអ៊ីស្រ‌អែល។

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →