Acts 27 — Burmese JBZV

1ထိုအခါငါတို႔သည္ ဣတလိျပည္သို႔သေဘၤာႏွင့္ ကူးရမည့္အေၾကာင္းကို စီရင္ၿပီးမွ၊ ယုလိအမည္ရွိေသာ ဩဂုတၱဳတပ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာ တပ္မွူး၌ ေပါလုမွစ၍ အက်ဥ္းခံေသာအျခားသူတို႔ကို အပ္ၾက၏။-

2အာျဒမုတၱိ သေဘၤာကိုစီး၍ အာရွိျပည္နားသို႔ ေလၽွာက္သြားမည္အႀကံႏွင့္ လႊင့္ၾက၏။ အာရိတၱခုအမည္ရွိေသာ မာေကေဒါနိျပည္သက္ သာေလာနိတ္ၿမိဳ႕သားသည္ ငါတို႔ႏွင့္ပါ၏။-

3နက္ျဖန္ေန႔တြင္ ဇိဒုန္ၿမိဳ႕၌ဆိုက္ၾကၿပီးလၽွင္၊ ေပါလုသည္ မိမိအေဆြခင္ပြန္းတို႔ထံသို႔သြား၍ သူတို႔၏လုပ္ေကၽြးျပဳစုျခင္းကို ခံရမည္အေၾကာင္း၊ ယုလိသည္ ေက်းဇူးျပဳ၍ အခြင့္ေပးေလ၏။-

4ထိုၿမိဳ႕မွထြက္၍ ေလမသင့္ေသာေၾကာင့္၊ ကုပ႐ုကၽြန္းေျမာက္ဘက္နားသို႔ေလၽွာက္သြားသျဖင့္ ကိလိကိျပည္၊-

5ပမ္ဖုလိျပည္ႏွင့္ စပ္ေသာပင္လယ္ကိုကူး၍၊ လုကိျပည္၊ မုရၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ၾက၏။-

6ထိုၿမိဳ႕၌ ဣတလိျပည္သို႔ ကူးေသာ အာေလဇျႏၵိ သေဘၤာကို တပ္မွူးသည္ေတြ႕၍၊ ထိုသေဘၤာထဲသို႔ ငါတို႔ကို သြင္းထားေလ၏။-

7ေႏွးေႏွးသာသြား၍ ေန႔ရက္ကာလၾကာေသာအခါ၊ ပင္ပန္းစြာ ႀကိဳးစား၍ ကနိဒ္ၿမိဳ႕ႏွင့္တည့္တည့္ေရာက္ၿပီးမွ၊ ေလမသင့္ေသာေၾကာင့္ ကေရေတကၽြန္း အေရွ႕ဘက္၊ သာလမုန္အငူႏွင့္တည့္တည့္သို႔ ပင္ပန္းစြာ ေလၽွာက္သြား၍၊-

8လာသဲၿမိဳ႕ႏွင့္အနီး၊ ကာလုလိမင္းအမည္ရွိေသာ အရပ္သို႔ ေရာက္ၾက၏။

9ကာလၾကာသည္ရွိေသာ္၊ ႀကီးစြာေသာဥပုသ္ေန႔လြန္၍ ပင္လယ္မကူးသင့္ေသာ လဥတုအခ်ိန္ျဖစ္သည္ကို ေပါလုသည္ ေထာက္၍၊-

10အခ်င္းလူတို႔၊ ယခုမွာပင္လယ္ကူးလၽွင္ သေဘၤာႏွင့္ကုန္မ်ားတို႔သည္ ဆုံးရွုံးသည္သာမက၊ ငါတို႔ အသက္ပ်က္စီးရာေသာ ေဘးအႏၲရာယ္ေရာက္မည္ကို ငါထင္ျမင္သည္ဟု သတိေပး၏။-

11သို႔ေသာ္လည္း၊ တပ္မွူးသည္ ေပါလုစကားကို နားမေထာင္ဘဲ၊ တက္မကိုင္စကားႏွင့္ သေဘၤာသူႀကီး စကားကို နားေထာင္၏။-

12ထိုၿမိဳ႕ဆိပ္၌ ေဆာင္းကာလပတ္လုံး မေနသင့္ေသာေၾကာင့္ တစ္ဖန္လႊတ္ျပန္၍ ဖိနိတ္ၿမိဳ႕ဆိပ္သို႔မီနိုင္လၽွင္၊ ထိုဆိပ္၌ ေဆာင္းကာလကို လြန္ေစေသာ္ သာ၍ေကာင္းမည္ဟု လူအမ်ားတို႔သည္ ဆိုၾက၏။ ဖိနိတ္ဆိပ္ကား ကေရေတကၽြန္း၌ ရွိ၏။ အေနာက္ေျမာက္သို႔လည္းေကာင္း၊ အေနာက္ေတာင္သို႔လည္းေကာင္း မ်က္ႏွာျပဳ၏။

13ေတာင္ေလသည္ ျဖည္းညင္းစြာလာေသာအခါ၊ ယခုမီနိုင္သည္ဟု စိတ္ထင္ႏွင့္လႊင့္၍၊ ကေရေတကၽြန္းနားသို႔ ေလၽွာက္သြားၾက၏။-

14ကာလမၾကာမျမင့္မီ ဥ႐ုကလုဒုန္ အမည္ရွိေသာ ေလျပင္းမုန္တိုင္းသည္ သေဘၤာကို တိုက္၍၊-

15တစ္ဟုန္တည္း ေဆာင္သြားသျဖင့္၊ သေဘၤာသည္ ထိုေလကိုမခံနိုင္ေသာေၾကာင့္၊ ငါတို႔သည္ အားေလ်ာ့၍ ေလတိုက္ရာသို႔ ပါလြင့္ၾက၏။-

16ကေလာေဒကၽြန္းနားမွာ ေျပးစဥ္တြင္၊ သမၺန္ကို မပ်က္ေစျခင္းငွာ ပင္ပန္းစြာ ႀကိဳးစား၍၊-

17သေဘၤာေပၚသို႔ တင္ၿပီးလၽွင္၊ သေဘၤာကိုခိုင္ခံ့ေစျခင္းငွာ ႀကိဳးႏွင့္ပတ္စည္းၾက၏။ ေသာင္ေပၚမွာ တင္မည္ကိုလည္း စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ရြက္ကိုသိမ္းသျဖင့္ ေလတိုက္ရာသို႔ပါလြင့္ၾက၏။-

18လွိုင္းထအားႀကီးေသာေၾကာင့္ အလြန္တုန္လွုပ္၍၊ နက္ျဖန္ေန႔၌ ဝန္ကိုထုတ္ပစ္ၾက၏။-

19သုံးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ သေဘၤာတန္ဆာမ်ားကို ကိုယ္လက္ႏွင့္ ကိုင္ယူ၍ ပစ္လိုက္ၾက၏။-

20ေန၊ လ၊ ၾကယ္နကၡတ္တို႔ကို တာရွည္စြာ မျမင္ရ၍ မိုးသက္မုန္တိုင္း အားႀကီးေသးသျဖင့္၊ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္မည္ဟု ေမၽွာ္စရာအခြင့္ အလၽွင္းမရွိ။

21အစာကိုမစားဘဲ ၾကာျမင့္စြာ ေနၾကၿပီးမွ၊ ေပါလုသည္ ထိုသူတို႔၏ အလယ္၌ထ၍၊ အခ်င္းလူတို႔၊ ငါ့စကားကို နားေထာင္၍ ကေရေတကၽြန္းမွ မလႊင့္ဘဲေနလၽွင္ ဤပ်က္စီးဆုံးရွုံးျခင္းႏွင့္ ကင္းလြတ္ရၾက၏။-

22ယခုတြင္ စိတ္သက္သာျခင္းရွိၾကေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ သေဘၤာဆုံးျခင္းမွတစ္ပါး သင္တို႔တြင္ အဘယ္သူမၽွ အသက္မဆုံးရ၊-

23အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟူမူကား၊ ငါ့ကိုပိုင္ေတာ္မူ၍၊ ငါကိုးကြယ္ေသာ ဘုရားသခင္၏ ေကာင္းကင္တမန္သည္ ယေန႔ညတြင္ ငါ့အနားမွာ ေပၚလာလ်က္၊-

24ေပါလု၊ သင္သည္ မစိုးရိမ္ႏွင့္။ ကဲသာဘုရင္ေရွ႕သို႔ ေရာက္ရမည္။ သင္ႏွင့္အတူ ပင္လယ္ကူးေသာ သူအေပါင္းတို႔ကို ဘုရားသခင္သည္ သင့္အားေပးေတာ္မူၿပီဟု ဆို၏။-

25ထိုေၾကာင့္ အခ်င္းလူတို႔ သက္သာျခင္း ရွိၾကေလာ့။ ငါ့အား မိန္႔ေတာ္မူသည္အတိုင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ငါသည္ဘုရားသခင္ကို အမွီျပဳ၍ ယုံျခင္းရွိ၏။-

26သို႔ေသာ္လည္း တစ္စုံတစ္ခုေသာကၽြန္းေပၚမွာ သေဘၤာတင္၍ ပ်က္ရမည္ဟု ေပါလုဆို၏။

27တစ္ဆယ္ေလးရက္ေျမာက္ေသာေန႔ ညေရာက္ေသာအခါ၊ ငါတို႔သည္ အာၿဒိပင္လယ္တြင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႔ လူးလာသြားၾကစဥ္၊ သန္းေခါင္အခ်ိန္၌ တစ္စုံတစ္ခုေသာ ကမ္းအနီးသို႔ ေရာက္လုသည္ဟု သေဘၤာသားတို႔သည္ ထင္မွတ္သျဖင့္၊-

28ေရကိုစမ္းလၽွင္ အလံႏွစ္ဆယ္ရွိသည္ကို ေတြ႕ၾက၏။ ထိုမွ စိုးစည္းလြန္ျပန္လၽွင္၊ တစ္ဖန္ေရကိုစမ္း၍ တစ္ဆယ္ငါးလံရွိသည္ကို ေတြ႕ၾက၏။-

29ေက်ာက္ကို တိုက္မိမည္စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ သေဘၤာပဲ့မွ ေက်ာက္ဆူးေလးလက္ကိုခ်၍ မိုးလင္းပါေစဟု ဆုေတာင္းၾက၏။-

30သေဘၤာသားတို႔သည္ သေဘၤာကို စြန္႔သြားမည္ဟု အႀကံရွိသည္ႏွင့္ သေဘၤာဦးသို႔သြား၍ ေက်ာက္ဆူး ခ်ဟန္ျပဳလ်က္ သမၺန္ကိုေလၽွာ့စဥ္တြင္၊-

31ေပါလုက၊ ဤသူတို႔သည္ သေဘၤာေပၚ၌ မေနလၽွင္ သင္တို႔သည္ ခ်မ္းသာမရနိုင္ၾကဟု တပ္မွူးမွစ၍ စစ္သူရဲတို႔အား ဆို၏။-

32ထိုအခါ စစ္သူရဲတို႔သည္ သမၺန္ႀကိဳးကို ခုတ္ျဖတ္၍ ခ်လိုက္ၾက၏။

33မိုးလင္းလုေသာအခါ အစာကိုစားေစျခင္းငွာ ေပါလုသည္ လူအေပါင္းတို႔ကိုတိုက္တြန္းလ်က္၊ သင္တို႔သည္ တစ္ဆယ္ေလးရက္ပတ္လုံး ေမၽွာ္လင့္၍ ယေန႔တိုင္ေအာင္ အစာမစားဘဲ ငတ္မြတ္လ်က္ေနၾက၏။-

34ထိုေၾကာင့္ အစာစားၾကေလာ့။ စားလၽွင္ ခ်မ္းသာရျခင္းအေၾကာင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။-

35သင္တို႔ဆံျခည္တစ္ပင္မၽွ မပ်က္စီးရဟုဆိုၿပီးလၽွင္၊ ေပါလုသည္ မုန္႔ကိုယူ၍ ထိုသူမ်ားေရွ႕၌ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၿပီးမွ မုန္႔ကိုဖဲ့၍ စားေလ၏။-

36ထိုသူအေပါင္းတို႔သည္လည္း စိတ္သက္သာျခင္းရွိ၍ အစာကို စားၾက၏။-

37ထိုသေဘၤာ၌ ပါေသာသူမ်ားတို႔သည္ အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္ရာခုနစ္က်ိပ္ေျခာက္ေယာက္ ရွိသတည္း။-

38ဝစြာစားၿပီးမွ ဆန္စပါးကို ပင္လယ္ထဲသို႔ပစ္ခ်၍ သေဘၤာကို ေပါ့ေစၾက၏။

39မိုးလင္းေသာအခါ ထိုအရပ္ကို မသိေသာ္လည္း၊ ေထာင့္ေကြ႕တစ္ခု၌ သေဘၤာဆိပ္ရွိသည္ကို ျမင္ေသာေၾကာင့္၊ သေဘၤာကို အထဲသို႔သြင္းနိုင္လၽွင္ သြင္းမည္ဟု အႀကံရွိၾက၏။-

40ေက်ာက္ဆူးတို႔ကို လႊတ္၍ ပင္လယ္ထဲသို႔ ခ်လိုက္ၿပီးမွ တက္မတို႔ကို ဆိုင္းေသာႀကိဳးမ်ားကို ျဖည္၍၊ ရြက္ကိုေလ၌ ျဖန္႔ဖြင့္လ်က္ ကမ္းနားသို႔ တိုက္သြားၾက၏။-

41ေရဆိုင္ရာသို႔ေရာက္လၽွင္၊ သေဘၤာကို ေသာင္ေပၚမွာ တင္ေစ၍ ဦးမလွုပ္ဘဲေနသျဖင့္ ပဲ့ကိုလွိုင္းတံပိုး ရိုက္ေသာေၾကာင့္ က်ိဳး၏။-

42ထိုအခါ အက်ဥ္းခံေသာသူတို႔သည္ ကုန္းသို႔ကူး၍ ေျပးမည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ စစ္သူရဲတို႔သည္ သတ္မည္ဟုအႀကံရွိၾက၏။-

43တပ္မွူးသည္ေပါလုကို ခ်မ္းသာေစျခင္းငွာ အလိုရွိသျဖင့္၊ စစ္သူရဲတို႔၏အႀကံကိုျမစ္တား၍၊ ကူးနိုင္ေသာ သူတို႔သည္ အရင္ဆင္း၍ ကုန္းသို႔ သြားေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း၊-

44ႂကြင္းေသာသူတို႔သည္ ပ်ဥ္ျပားမွစ၍ သေဘၤာတန္ဆာမ်ားကို စီးေစျခင္းငွာလည္းေကာင္း စီရင္ေလ၏။ ထိုသို႔ လူအေပါင္းတို႔သည္ ေဘးႏွင့္ လြတ္၍ ကုန္းေပၚသို႔ ေရာက္ၾက၏။