Matthew 15

Burmese JBZV

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ထိုအခါ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သား ဖာရိရွဲတို႔ႏွင့္ က်မ္းျပဳဆရာတို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလၽွင္၊-

2ေရွးလူေဟာင္းတို႔မွ ဆက္ခံေသာ နည္းဥပေဒကို ကိုယ္ေတာ္၏တပည့္တို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ လြန္က်ဴးၾကပါသနည္း။ သူတို႔သည္ လက္မေဆးဘဲ အစာစားၾကပါသည္တကားဟု ေလၽွာက္ၾကလၽွင္၊-

3ကိုယ္ေတာ္က၊ သင္တို႔သည္ အဆက္ဆက္ခံေသာ နည္းဥပေဒသကို အမွီျပဳ၍ ဘုရားသခင္၏ပညတ္ေတာ္ကို အဘယ္ေၾကာင့္ လြန္က်ဴးၾကသနည္း။-

4ဘုရားသခင္၏ ပညတ္ေတာ္ကား၊ မိဘကို ရိုေသစြာျပဳေလာ့။ အၾကင္သူသည္ မိဘကို ႏွုတ္ျဖင့္ျပစ္မွား၏၊ ထိုသူသည္ အေသသတ္ျခင္းကို ခံေစဟုလာသတည္း။-

5သင္တို႔မူကား၊ အၾကင္သူသည္ ကိုယ္မိဘကို၊ သင္တို႔အသုံးရနိုင္သမၽွေသာ ငါ၏ဥစၥာသည္ အလွူဝတၳဳ ျဖစ္ေစဟုဆို၏၊-

6ထိုသူသည္ ကိုယ္မိဘကိုပင္ ရိုေသစြာမျပဳရဟု ဆို၏။ ထိုသို႔သင္တို႔သည္ အဆက္ဆက္ခံေသာ နည္းဥပေဒသအားျဖင့္ ဘုရားသခင္၏ပညတ္ေတာ္ကို ပယ္ၾက၏။-

7လၽွို႔ဝွက္ေသာသူတို႔၊ ေဟရွာယသည္ သင္တို႔ကိုရည္မွတ္လ်က္ ဤလူမ်ိဳးသည္ ႏွုတ္ႏွင့္ ငါ့ထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ႏွုတ္ခမ္းႏွင့္ ငါ့ကို ရိုေသၾက၏။ စိတ္ႏွလုံးမူကား ငါႏွင့္ ေဝးလွ၏။-

8လူတို႔စီရင္ေသာ ပညတ္တို႔ကို သြန္သင္၍ နည္းဥပေဒသေပးလ်က္ပင္ ငါ့ကို အခ်ည္းႏွီးကိုးကြယ္ၾက၏ဟု-

9ေနာက္ျဖစ္လတၱံ့ေသာအရာကို ေလ်ာက္ပတ္စြာ ေဟာခဲ့ၿပီဟု ျပန္၍မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

10ထိုအခါ လူအစုအေဝးကို အထံေတာ္သို႔ေခၚ၍၊ သင္တို႔ နားေထာင္ နားလည္ၾကေလာ့။-

11ခံတြင္းသို႔ဝင္ေသာအရာသည္ လူကိုညစ္ညဴးေစသည္ မဟုတ္။ ခံတြင္းမွထြက္ေသာအရာသည္ ညစ္ညဴးေစေသာအရာ ျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

12တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္၍၊ ယခုမိန္႔ေတာ္မူေသာ စကားကို ဖာရိရွဲတို႔သည္ၾကားေသာအခါ ေစတနာစိတ္ပ်က္ၾကသည္ကို သိေတာ္မူသေလာဟု ေလၽွာက္ၾက၏။-

13ကိုယ္ေတာ္ကလည္း၊ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ရွိေတာ္မူေသာ ငါ၏ခမည္းေတာ္ စိုက္ေတာ္မမူေသာ အပင္ရွိသမၽွတို႔ကို ႏွုတ္ရလိမ့္မည္။-

14ထိုသူတို႔ကို ရွိပါေလေစ။ သူတို႔သည္ လူကန္းတို႔အား လမ္းျပေသာ လူကန္းျဖစ္၏။ လူကန္းခ်င္း တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လမ္းျပလၽွင္၊ ႏွစ္ဦးတို႔သည္ တြင္းထဲသို႔က်ၾကလိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

15ေပတ႐ုကလည္း၊ ထိုဥပမာကို အကၽြန္ုပ္တို႔အား ဖြင့္ျပေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္လၽွင္၊-

16ေယရွုက၊ သင္တို႔သည္ ယခုတိုင္ေအာင္ ပညာမဲ့လ်က္ ေနေသးသေလာ။-

17ခံတြင္းသို႔ဝင္သမၽွသည္ ဝမ္းထဲသို႔ဆင္း၍ ေရအိမ္တြင္ စြန္႔ပစ္သည္ကို နားမလည္ၾကေသးသေလာ။-

18ခံတြင္းမွထြက္ေသာ အရာမူကား၊ ႏွလုံးထဲက ထြက္လာ၍ လူကို ညစ္ညဴးေစေသာအရာ ျဖစ္၏။-

19မေကာင္းေသာ ႀကံစည္ျခင္း၊ လူအသက္ကို သတ္ျခင္း၊ သူ႔မယားကို ျပစ္မွားျခင္း၊ မိန္းမလြတ္ႏွင့္ မွားယြင္းျခင္း၊ သူ႔ဥစၥာကို ခိုးျခင္း၊ မမွန္ေသာ သက္ေသကိုခံျခင္း၊ သူ႔အသေရကို ဖ်က္ျခင္းအရာတို႔သည္ ႏွလုံးထဲက ထြက္လာ၍၊-

20လူကို ညစ္ညဴးေစေသာအရာ ျဖစ္ၾက၏။ လက္မေဆးဘဲလ်က္ အစာကိုစားျခင္းမူကား၊ လူကိုညစ္ညဴးေစသည္မဟုတ္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

21ေယရွုသည္ ထိုအရပ္မွထြက္၍ တု႐ုၿမိဳ႕ႏွင့္ ဇိဒုန္ၿမိဳ႕၏ ေက်းလက္သို႔ ႂကြေတာ္မူလၽွင္၊-

22ခါနာန္အမ်ိဳးျဖစ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ထိုနယ္စပ္မွထြက္လာ၍၊ ဒါဝိဒ္၏သားေတာ္ရွင္၊ ကၽြန္မကို သနားေတာ္မူပါ။ ကၽြန္မ၏သမီးသည္ နတ္ဆိုးႏွိပ္စက္ျခင္းကို ျပင္းစြာခံရပါသည္ဟု ဟစ္ေၾကာ္ေသာ္လည္း စကားတစ္ခြန္းမၽွ ျပန္ေတာ္မမူ။-

23တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္၍၊ ထိုမိန္းမ ျပန္သြားရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါ။ ငါတို႔ေနာက္သို႔ လိုက္၍ ဟစ္ေၾကာ္လ်က္ေနပါသည္ဟု ေတာင္းေလၽွာက္ၾက၏။-

24ကိုယ္ေတာ္ကလည္း၊ ဣသေရလအမ်ိဳးအဝင္ ေပ်ာက္လြင့္ေသာ သိုးမ်ားမွတစ္ပါး အျခားေသာအမ်ိဳးရွိရာသို႔ ငါ့ကိုမေစလႊတ္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

25ထိုမိန္းမသည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ ပ်ပ္ဝပ္လ်က္ ကၽြန္မကို ကယ္ေတာ္မူပါသခင္ဟု ေလၽွာက္ျပန္လၽွင္၊-

26ကိုယ္ေတာ္က၊ သား၏အစာကိုယူ၍ ေခြးအားမေပးမခ်အပ္ဟု ျပန္ေျပာေတာ္မူ၏။-

27မိန္းမကလည္း မွန္ပါ၏သခင္၊ ေခြးမည္သည္ကား မိမိသခင္၏ စားပြဲမွက်ေသာ စားႏုပ္စားေပါက္ကို စားျမဲထုံးစံရွိပါ၏ဟု ေလၽွာက္ျပန္လၽွင္၊-

28အို မိန္းမ၊ သင္သည္ ယုံၾကည္အားႀကီးလွၿပီ။ သင့္အလိုရွိသည္အတိုင္း သင္၌ျဖစ္ေစဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ထိုမိန္းမ၏သမီးသည္ က်န္းမာပကတိျဖစ္ေလ၏။

29ေယရွုသည္ ထိုအရပ္မွႂကြ၍ ဂါလိလဲအိုင္နားသို႔ ေရာက္ေတာ္မူလၽွင္ ေတာင္ေပၚသို႔တက္၍ ထိုင္ေတာ္မူ၏။-

30မ်ားစြာေသာလူ အေပါင္းတို႔သည္ ေျခမစြမ္း၊ မ်က္စိကန္း၊ စကားအ၊ အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ့ေသာသူမွစ၍ အျခားေသာ အနာေရာဂါစြဲေသာသူမ်ားကို ေဆာင္ခဲ့လ်က္ အထံေတာ္သို႔ ေရာက္လာ၍ ေျခေတာ္ရင္း၌ ခ်ထားၾက၏။-

31အနာေရာဂါမ်ားကို ၿငိမ္းေစေတာ္မူသျဖင့္၊ အေသာသူသည္ စကားေျပာသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာသူသည္ ပကတိျဖစ္သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ေျခမစြမ္းေသာသူသည္ လွမ္းသြားသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ မ်က္စိကန္းေသာသူသည္ ျမင္ရသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ လူအစုအေဝးတို႔သည္ျမင္လၽွင္ အံ့ဩျခင္းသို႔ေရာက္၍ ဣသေရလအမ်ိဳး၏ ဘုရားသခင္ ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၾက၏။

32ထိုအခါ ေယရွုသည္ တပည့္ေတာ္တို႔ကိုေခၚ၍၊ ဤလူမ်ားကို ငါသနား၏။ သုံးရက္ပတ္လုံး ငါႏွင့္အတူ ရွိၾကၿပီ။ စားစရာ အလၽွင္းမရွိ။ လမ္းခရီး၌ ေမာမည္ကိုစိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ အစာမစားမီ သူတို႔ကိုလႊတ္ျခင္းငွာ ငါအလိုမရွိဟု မိန္႔ေတာ္မူလၽွင္၊-

33တပည့္ေတာ္တို႔က ဤမၽွေလာက္မ်ားေသာလူစုတို႔သည္ ဝစြာစားေလာက္ေသာအစာကို ဤေတာအရပ္၌ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ အဘယ္သို႔ရနိုင္ပါမည္နည္းဟု ေလၽွာက္ၾကေသာ္၊-

34ေယရွုက၊ သင္တို႔တြင္ မုန္႔ဘယ္ႏွစ္လုံးရွိသနည္းဟု ေမးေတာ္မူလၽွင္၊ မုန္႔ခုနစ္လုံးႏွင့္ အနည္းငယ္မၽွေသာ ငါးေကာင္ကေလး ရွိပါသည္ဟု ျပန္ေလၽွာက္ၾက၏။-

35ထိုအခါ လူအစုအေဝးတို႔ကို ေျမေပၚမွာေလ်ာင္းၾကေစဟု အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။-

36မုန္႔ခုနစ္လုံးႏွင့္ ငါးတို႔ကိုလည္းယူ၍ ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၿပီးမွ၊ မုန္႔ႏွင့္ငါးကိုဖဲ့၍ တပည့္ေတာ္တို႔အား ေပးေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔လည္း လူအေပါင္းတို႔အား ေပးၾက၏။-

37လူအေပါင္းတို႔သည္ စား၍ဝၾကၿပီးမွ၊ ႂကြင္းရစ္ေသာ အက်ိဳးအပဲ့ကို ေကာက္သိမ္း၍ ခုနစ္ေတာင္းအျပည့္ ရၾက၏။-

38စားေသာသူ အေရအတြက္ကား၊ မိန္းမႏွင့္ သူငယ္ကို မဆိုဘဲ ေယာက္်ားေလးေထာင္ ရွိသတည္း။-

39ထိုလူမ်ားတို႔ကို လႊတ္ေတာ္မူၿပီးမွ၊ ေလွစီး၍ မာဂဒါလေက်းလက္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူ၏။-

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →