Matthew 8

Burmese JBZV

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1ကိုယ္ေတာ္သည္ ေတာင္ေပၚမွဆင္းႂကြေတာ္မူလၽွင္၊ မ်ားစြာေသာလူအေပါင္းတို႔သည္ ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ၾက၏။-

2ထိုအခါ ႏူနာစြဲေသာသူတစ္ေယာက္သည္ ညႊတ္ပ်ပ္လ်က္၊ သခင္အလိုေတာ္ရွိလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ကို သန္႔ရွင္းေစနိုင္ေတာ္မူသည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

3ေယရွုကလည္း ငါအလိုရွိ၏။ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ ေရာက္ေစဟု မိန္႔ေတာ္မူလ်က္ လက္ေတာ္ကိုဆန္႔၍ ထိုသူကို တို႔ေတာ္မူ၏။ ထိုခဏခ်င္းတြင္ ႏူနာေပ်ာက္၍ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ေရာက္ေလ၏။-

4ေယရွုကလည္း သင္သတိျပဳ။ ဤအေၾကာင္းကို အဘယ္သူအားမၽွ မေျပာႏွင့္။ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ထံသို႔ သြား၍ ကိုယ္ကိုျပေလာ့။ သူတစ္ပါး၌ သက္ေသျဖစ္ေစျခင္းငွာ ေမာေရွစီရင္မွာထားေသာ ပူေဇာ္သကာကို ဆက္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

5ထိုေနာက္မွ ကေပရေနာင္ၿမိဳ႕သို႔ ႂကြဝင္ေတာ္မူလၽွင္၊ တပ္မွူးတစ္ေယာက္သည္ အထံေတာ္သို႔လာ၍၊-

6သခင္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ ငယ္သားတစ္ေယာက္သည္ လက္ေျခေသသည္အနာႏွင့္ ျပင္းစြာခံရ၍ အိမ္တြင္ တုံးလုံးေနပါသည္ဟု ေတာင္းပန္ေလ၏။-

7ေယရွုကလည္း ငါလာ၍ ခ်မ္းသာေပးမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူလၽွင္၊-

8တပ္မွူးက၊ သခင္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ အိမ္မိုးေအာက္သို႔ ႂကြဝင္ေတာ္မူျခင္း ေက်းဇူးေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္မခံထိုက္ပါ။ အမိန္႔ေတာ္တစ္ခြန္းရွိလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္၏ငယ္သားသည္ ခ်မ္းသာရပါလိမ့္မည္။-

9ဥပမာကား၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ မင္းေအာက္၌ ကၽြန္ခံေသာသူျဖစ္ေသာ္လည္း စစ္သူရဲမ်ားကိုအုပ္စိုး၍ တစ္ဦးကိုသြားေခ်ဟု ဆိုလၽွင္ သြားပါ၏။ တစ္ဦးကို လာခဲ့ဟုဆိုလၽွင္ လာပါ၏။ ကၽြန္ကိုလည္း ဤအမွုကို လုပ္ေတာ့ဟု ဆိုလၽွင္ လုပ္ပါ၏ဟု တပ္မွူးေလၽွာက္ေလ၏။-

10ထိုစကားကို ေယရွုသည္ၾကားလၽွင္ အံ့ဩျခင္းရွိ၍၊ ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ ဤမၽွေလာက္ေသာ ယုံၾကည္ျခင္းကို ဣသေရလအမ်ိဳး၌ပင္ ငါမေတြ႕ဖူးေသး။-

11ငါဆိုျပန္သည္ကား၊ လူမ်ားတို႔သည္၊ အေရွ႕အရပ္၊ အေနာက္အရပ္မွလာ၍၊ ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္၌ အာျဗဟံ၊ ဣဇာက္၊ ယာကုပ္တို႔ႏွင့္တကြ ေလ်ာင္းရၾကလတၱံ့၊-

12နိုင္ငံေတာ္သားတို႔သည္လည္း ငိုေႂကြးျခင္း၊ အံသြားခဲႀကိတ္ျခင္းရွိရာ၊ ျပင္အရပ္ေမွာင္မိုက္ထဲသို႔ ႏွင္ခ်ျခင္းကို ခံရၾကလတၱံ့ဟု ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ေသာသူတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူၿပီးမွ၊-

13တပ္မွူးအား သင္သြားေလာ့။ ယုံၾကည္သည္ႏွင့္အညီ သင္၌ျဖစ္ေစဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထိုခဏခ်င္းတြင္ သူ၏ငယ္သားသည္ အနာေရာဂါကင္း၍ သက္သာျခင္းသို႔ ေရာက္ေလ၏။-

14ထိုေနာက္မွ ေယရွုသည္ ေပတ႐ုအိမ္သို႔ႂကြ၍ ေပတ႐ု၏ေယာကၡမသည္ ဖ်ားနာစြဲလ်က္ တုံးလုံးေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ေတာ္မူ၏။-

15ထိုမိန္းမ၏လက္ကို တို႔ေတာ္မူလၽွင္၊ သူသည္ အဖ်ားေပ်ာက္သျဖင့္ ထ၍ ဧည့္သည္ဝတ္ကို ျပဳေလ၏။-

16ညဥ့္ဦးယံ၌ နတ္ဆိုးစြဲေသာသူအမ်ားတို႔ကို အထံေတာ္သို႔ ေဆာင္ခဲ့၍ ႏွုတ္ေတာ္ႁမြက္ကာမၽွႏွင့္ ထိုနတ္တို႔ကို ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူ၏။ နာေသာသူရွိသမၽွတို႔ကို သက္သာေစေတာ္မူ၏။-

17ထိုအေၾကာင္းအရာမူကား၊ သူသည္ အကၽြန္ုပ္တို႔ အနာေရာဂါေဝဒနာမ်ားကို ယူတင္ေဆာင္ရြက္ေလသည္ဟု ပေရာဖက္ေဟရွာယ ေဟာဖူးေသာစကား ျပည့္စုံမည္အေၾကာင္း ျဖစ္သတည္း။-

18မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုဝန္းရံလ်က္ ေနၾကသည္ကို ျမင္ေတာ္မူလၽွင္၊ ကမ္းတစ္ဖက္သို႔ ကူးမည့္အေၾကာင္း အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။-

19ထိုအခါ က်မ္းျပဳဆရာတစ္ေယာက္သည္ လာ၍ အရွင္ဘုရား၊ ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူရာ အရပ္ရပ္သို႔ အကၽြန္ုပ္လိုက္ပါမည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

20ေယရွုကလည္း ေျမေခြးသည္ ေျမတြင္းရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္၌ က်င္လည္ေသာငွက္သည္ နားေနရာအရပ္ရွိ၏။ လူသားမူကား၊ ေခါင္းခ်ရာမၽွ မရွိဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

21အျခားေသာ တပည့္ေတာ္ကလည္း၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္အဘကို ေရွ႕ဦးစြာသြား၍ သၿဂႋဳဟ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

22ေယရွုကလည္း၊ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့။ လူေသတို႔သည္ မိမိလူေသတို႔ကို သၿဂႋဳဟ္ပါေလေစဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

23ထိုအခါ ေလွထဲသို႔ ဝင္ေတာ္မူ၍ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ လိုက္ၾက၏။ အိုင္၌ လွိုင္းတံပိုးျပင္းစြာထ၍ ေလွကို လႊမ္းေလ၏။-

24ကိုယ္ေတာ္သည္ က်ိန္းစက္၍ ေနေတာ္မူ၏။-

25တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ႏွိုးၿပီးလၽွင္၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ပါ၏။ ကယ္မေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ၾကေသာ္၊-

26ကိုယ္ေတာ္က၊ ယုံၾကည္အားနည္းေသာ သူတို႔၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ေၾကာက္တတ္သနည္းဟု ေမးေတာ္မူၿပီးလၽွင္၊ ထ၍ ေလႏွင့္ ပင္လယ္ကို ဆုံးမေတာ္မူသျဖင့္ အလြန္သာယာေလ၏။-

27ထိုလူတို႔ကလည္း၊ ဤသူကား အဘယ္သို႔ေသာသူနည္း။ ေလႏွင့္ပင္လယ္သည္ သူ၏စကားကို နားေထာင္ပါသည္တကားဟု အံ့ဩၾက၏။-

28ကမ္းတစ္ဖက္၊ ဂါဒရျပည္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူေသာအခါ နတ္ဆိုးစြဲေသာ လူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ထိုလမ္းကို အဘယ္သူမၽွ မသြားနိုင္ေအာင္ အလြန္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာျပဳလ်က္၊ သခၤ်ိဳင္းတစျပင္မွ ထြက္လာ၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီးလၽွင္၊-

29ဘုရားသခင္၏ သားေတာ္ေယရွု၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ အကၽြန္ုပ္တို႔ႏွင့္ အဘယ္သို႔ဆိုင္သနည္း။ အခ်ိန္မေရာက္မီ အကၽြန္ုပ္တို႔ကို ညႇဥ္းဆဲျခင္းငွာ ႂကြလာေတာ္မူသေလာဟု ေအာ္ဟစ္၍ေလၽွာက္ၾက၏။-

30ထိုသူတို႔ႏွင့္ မနီးမေဝးေသာအရပ္၌ မ်ားစြာေသာ ဝက္အစုသည္ က်က္စားလ်က္ရွိ၏။-

31နတ္ဆိုးတို႔လည္း ကိုယ္ေတာ္သည္ အကၽြန္ုပ္တို႔ကို ႏွင္ထုတ္လၽွင္၊ ထိုဝက္အစုထဲသို႔ ဝင္ရပါမည္အေၾကာင္း အခြင့္ေပးေတာ္မူပါဟု ေတာင္းပန္ၾကေသာ္၊-

32သြားၾကဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ နတ္ဆိုးတို႔သည္ ထြက္၍ ဝက္ထဲသို႔ဝင္သျဖင့္ ဝက္အစုရွိသမၽွသည္ အိုင္ကမ္းေဇာက္ကို တစ္ဟုန္တည္းေျပးဆင္း၍ ေရ၌ေသၾက၏။-

33ဝက္ေက်ာင္းေသာ သူတို႔သည္လည္း ေျပး၍ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ဝင္ၿပီးလၽွင္၊ နတ္ဆိုးစြဲေသာသူတို႔၏ အေၾကာင္းမွစ၍ ျဖစ္ေလသမၽွတို႔ကို ၾကားေျပာၾကေသာ္၊-

34တစ္ၿမိဳ႕လုံးလည္း ေယရွုကိုေတြ႕အံ့ေသာငွာ ထြက္လာၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႕ျမင္လၽွင္ မိမိတို႔ျပည္က ထြက္သြားေတာ္မူမည္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္ၾက၏။-

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →