Matthew 18

Burmese JBZV

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1ထိုအခါ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္၌ အဘယ္သူသည္ သာ၍ႀကီးျမတ္ ပါအံ့နည္းဟု ေမးေလၽွာက္ၾကေသာ္၊-

2သူငယ္တစ္ေယာက္ကို ေခၚေတာ္မူ၍၊ တပည့္ေတာ္တို႔အလယ္၌ ထားၿပီးမွ၊-

3ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ သင္တို႔သည္ ေျပာင္းလဲ၍ သူငယ္ကဲ့သို႔မျဖစ္လၽွင္ ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္သို႔ မေရာက္ရၾက။-

4ထိုေၾကာင့္ အၾကင္သူသည္ ဤသူငယ္ကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္မိမိ ႏွိမ့္ခ်အံ့၊ ထိုသူသည္ ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္၌ သာ၍ ႀကီးျမတ္လိမ့္မည္။-

5အၾကင္သူသည္ ငါ့မ်က္ႏွာကိုေထာက္၍ ဤကဲ့သို႔ေသာ သူငယ္တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို လက္ခံ၏၊ ထိုသူသည္ ငါ့ကိုပင္ လက္ခံ၏။-

6ငါ့ကိုယုံၾကည္ေသာ ဤသူငယ္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို အၾကင္သူသည္ မွားယြင္းေစ၏၊ ထိုသူသည္ လည္ပင္း၌ ႀကိတ္ဆုံေက်ာက္ကို ဆြဲ၍ နက္နဲေသာပင္လယ္၌ ႏွစ္ျမႇုပ္ျခင္းကို ခံရလၽွင္ အေနသာ၍ ေကာင္း၏။

7မွားယြင္းစရာအေၾကာင္းမ်ား ရွိေသာေၾကာင့္ ေလာကီသားတို႔သည္ အမဂၤလာရွိၾက၏။ မွားယြင္းစရာအေၾကာင္း ရွိရမည္။ သို႔ေသာ္လည္း မွားယြင္းစရာအေၾကာင္းကို ျဖစ္ေစေသာသူသည္ အမဂၤလာရွိ၏။-

8သင္၏လက္ေျခသည္ သင့္ကို မွားယြင္းေစလၽွင္ လက္ေျခကို ျဖတ္ပစ္ေလာ့။ လက္ေျခအစုံႏွင့္ ထာဝရမီးထဲသို႔ ခ်ျခင္းကို ခံရသည္ထက္ အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ့၍ အသက္ရွင္ျခင္းသို႔ ဝင္စားေသာ္ သာ၍ေကာင္း၏။-

9သင္၏မ်က္စိသည္လည္း သင့္ကိုမွားယြင္းေစလၽွင္၊ မ်က္စိကို ထုတ္ပစ္ေလာ့။ မ်က္စိႏွစ္ဖက္စုံႏွင့္ ငရဲမီးထဲသို႔ခ်ျခင္းကို ခံရသည္ထက္ မ်က္စိတစ္ဖက္ႏွင့္ အသက္ရွင္ျခင္းသို႔ ဝင္စားေသာ္ သာ၍ေကာင္း၏။

10သင္တို႔သည္ ဤသူငယ္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို မထီမဲ့ျမင္ မျပဳမည္အေၾကာင္း သတိရွိၾကေလာ့။ ငါဆိုသည္ကား၊ သူတို႔၏ ေကာင္းကင္တမန္တို႔သည္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ရွိေတာ္မူေသာ ငါ့အဘ၏မ်က္ႏွာေတာ္ကို အစဥ္မျပတ္ ဖူးျမင္ၾက၏။-

11ထိုမွတစ္ပါး လူသားသည္ ေပ်ာက္ေသာသူတို႔ကို ကယ္တင္အံ့ေသာငွာ ႂကြလာသတည္း။

12အဘယ္သို႔ ထင္ၾကသနည္း။ သိုးတစ္ရာရွိေသာသူ၌ သိုးတစ္ေကာင္သည္ လမ္းလြဲ၍ေပ်ာက္လၽွင္၊ ထိုသူသည္ ကိုးဆယ္ကိုးေကာင္ေသာ သိုးတို႔ကို ေတာင္ေပၚမွာထားခဲ့ၿပီးမွ၊ လမ္းလြဲ၍ေပ်ာက္ေသာ သိုးတစ္ေကာင္ကို သြား၍ရွာတတ္သည္ မဟုတ္ေလာ။-

13ေတြ႕ၿပီးလၽွင္၊ လမ္းမလြဲ မေပ်ာက္ေသာသိုး ကိုးဆယ္ကိုးေကာင္၌ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိသည္ထက္၊ ထိုသိုးတစ္ေကာင္၌ သာ၍ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိသည္ဟု ငါအမွန္ဆို၏။-

14ထိုနည္းတူ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ရွိေတာ္မူေသာ သင္တို႔အဘသည္ ဤသူငယ္တစ္ေယာက္ကိုမၽွ ပ်က္စီးေစျခင္းငွာ အလိုေတာ္မရွိ။

15ထိုေၾကာင့္ သင္၏ညီအစ္ကိုသည္ သင့္ကိုျပစ္မွားလၽွင္၊ သူ႔ဆီသို႔သြား၍ ႏွစ္ေယာက္တည္းခ်င္း သူ၏အျပစ္ကိုျပ၍ ဆုံးမေလာ့။ သူသည္ သင္၏စကားကို နားေထာင္လၽွင္ ညီအစ္ကို ကိုရၿပီ။-

16သို႔မဟုတ္ သင္၏စကားကို နားမေထာင္လၽွင္။ လူႏွစ္ဦးသုံးဦး သက္ေသခံ၍ စကားရွိသမၽွတို႔ကို တည္ေစျခင္းငွာ ကိုယ္ႏွင့္အတူ လူတစ္ဦးႏွစ္ဦးကို ေခၚဦးေလာ့။-

17ထိုသူတို႔၏စကားကို နားမေထာင္လၽွင္ အသင္းေတာ္အား ၾကားေျပာေလာ့။ အသင္းေတာ္၏စကားကို နားမေထာင္လၽွင္၊ သာသနာပလူ ကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အခြန္ခံ ကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ထိုသူကိုမွတ္ေလာ့။-

18ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ ေျမႀကီးေပၚမွာ သင္တို႔ ခ်ည္ေႏွာင္သမၽွသည္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ခ်ည္ေႏွာင္လ်က္ ရွိလိမ့္မည္။ ေျမႀကီးေပၚမွာ ျဖည္လႊတ္သမၽွသည္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ျဖည္လႊတ္လ်က္ ရွိလိမ့္မည္။-

19တစ္ဖန္ ငါဆိုသည္ကား၊ ေျမႀကီးေပၚမွာ သင္တို႔တြင္ ႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ သေဘာခ်င္းတူ၍ ဆုေတာင္းလၽွင္၊ ေတာင္းသမၽွေသာဆုတို႔ကို ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ရွိေတာ္မူေသာ ငါ၏ခမည္းေတာ္သည္ ေပးေတာ္မူလတၱံ့။-

20အေၾကာင္းမူကား၊ အၾကင္အရပ္၌ လူႏွစ္ဦးသုံးဦးတို႔သည္ ငါ၏နာမကိုေထာက္၍ စည္းေဝးၾက၏၊ ထိုအရပ္၌ သူတို႔အလယ္မွာ ငါရွိသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

21ထိုအခါ ေပတ႐ုသည္ ခ်ဥ္းကပ္၍၊ သခင္၊ ညီအစ္ကိုသည္ အကၽြန္ုပ္ကိုျပစ္မွား၍ အကၽြန္ုပ္သည္ သူ၏အျပစ္ကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ လႊတ္ရပါအံ့နည္း။ ခုနစ္ႀကိမ္ေျမာက္ေအာင္ လႊတ္ရပါအံ့ေလာဟု ေမးေလၽွာက္ေသာ္၊ ေယရွုက၊ ခုနစ္ႀကိမ္ေျမာက္ေအာင္ လႊတ္ရမည္ ငါမဆို။-

22အႀကိမ္ခုနစ္ဆယ္ ခုနစ္လီေျမာက္ေအာင္ လႊတ္ရမည္ ငါဆို၏။-

23ထိုေၾကာင့္ ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္သည္၊ မိမိကၽြန္မ်ားတို႔ကို စာရင္းယူျခင္းငွာ အလိုရွိေသာမင္းႀကီး တစ္ဦးႏွင့္ တူ၏။-

24စာရင္းယူစဥ္တြင္၊ ေငြအခြက္တစ္သိန္းေႂကြးတင္ေသာသူတစ္ေယာက္ကို ေရွ႕ေတာ္သို႔ေဆာင္ခဲ့ၾက၏။-

25ထိုသူသည္ ေႂကြးဆပ္ရန္မရွိေသာေၾကာင့္၊ ကိုယ္မွစ၍ သားမယားဥစၥာရွိသမၽွတို႔ကိုေရာင္း၍ ေႂကြးကိုဆပ္ေစဟု သူ၏သခင္စီရင္၏။-

26ထိုကၽြန္သည္ ညြတ္ပ်ပ္ဝပ္တြားလ်က္၊ သခင္၊ ကၽြန္ေတာ္ကို သည္းခံေတာ္မူပါ။ ေႂကြးရွိသမၽွကို ဆပ္ပါမည္ဟု ေလၽွာက္လၽွင္၊-

27သူ၏သခင္သည္ သနားျခင္းရွိသျဖင့္ ေႂကြးရွိသမၽွကိုလႊတ္၍ ခ်မ္းသာေပးေလ၏။

28ထိုကၽြန္သည္ ထြက္သြားရာတြင္ မိမိေငြေဒနာရိတစ္ရာ ေႂကြးတင္ေသာ ကၽြန္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လၽွင္၊ လည္ပင္းကိုကိုင္ညႇစ္၍ ငါ့ေငြကိုဆပ္ေပးေလာ့ဟု ဆို၏။-

29ထိုကၽြန္ခ်င္းသည္ ေကၽြးရွင္၏ေျခရင္း၌ ပ်ပ္ဝပ္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္ကို သည္းခံေတာ္မူပါ။ ေႂကြးရွိသမၽွကို ဆပ္ပါမည္ဟု ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း၊-

30ေငြရွင္သည္ နားမေထာင္ဘဲသြား၍ ေႂကြးကိုမဆပ္မီတိုင္ေအာင္ သူ႔ကိုေထာင္ထဲမွာ ေလွာင္ထား၏။-

31ထိုအမွုအရာကို အျခားေသာကၽြန္ခ်င္းတို႔သည္ ျမင္လၽွင္ အလြန္နာၾကည္းေသာစိတ္ႏွင့္ သြား၍၊ ျပဳေလသမၽွတို႔ကို မိမိတို႔သခင္၌ ၾကားေလၽွာက္ၾက၏။-

32ထိုအခါ သခင္သည္ ထိုကၽြန္ကိုေခၚ၍၊ ဟယ္ ဆိုးညစ္ေသာကၽြန္၊ သင္သည္ ငါ့ကိုေတာင္းပန္ေသာေၾကာင့္ သင္၌တင္သမၽွေသာေႂကြးကို ငါရွင္းလင္းေစ၏။-

33ငါသည္ သင့္ကိုသနားသကဲ့သို႔ သင္သည္လည္း ကၽြန္ခ်င္းကို မသနားအပ္သေလာဟု ဆိုလ်က္၊-

34အမ်က္ထြက္၍ ေႂကြးရွိသမၽွကို မဆပ္မီတိုင္ေအာင္ အာဏာသားတို႔လက္ကို အပ္ေလ၏။-

35သင္တို႔သည္လည္း ညီအစ္ကိုအခ်င္းခ်င္းတို႔ကို စိတ္ႏွလုံးပါလ်က္ အျပစ္မလႊတ္လၽွင္၊ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ရွိေတာ္မူေသာ ငါ၏အဘသည္ ထိုနည္းတူ သင္တို႔ကို စီရင္ေတာ္မူလတၱံ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →