Genesis 3

Nepali 2008 - (सरल नेपाली पवित्र बाइबल)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1परमप्रभु परमेश्‍वरले बनाउनुभएका पशुहरूमध्‍ये साँप सबैभन्दा धूर्त थियो। साँपले स्‍त्रीलाई सोध्‍यो, “के परमेश्‍वरले तिमीहरूलाई बगैँचाका कुनै रूखको फल नखानू भन्‍नुभएको छ?”

2[2-3] स्‍त्रीले उत्तर दिई, “बगैँचाका बीचमा भएको रूख छोडी अरू कुनै पनि रूखका फल हामी खान सक्‍छौं। परमेश्‍वरले त्‍यो रूखको फलचाहिँ नखानू र नछुनू पनि भन्‍नुभएको छ। हामीले त्‍यो खायौं भने हामी मर्नेछौं।”

4साँपले जवाफ दियो, “त्‍यो कुरा साँचो होइन, तिमीहरू मर्नेछैनौ।

5तिमीहरूले त्‍यसको फल खायौ भने परमेश्‍वरजस्‍तै हुनेछौ र असल र खराबको ज्ञान पाउनेछौ भनी उहाँले जान्‍नुहुन्छ र नै त्‍यसो भनेका हुन्।”

6त्‍यो रूख हेर्नमा कति सुन्‍दर अनि त्‍यसका फल खानलाई कति रहरलाग्‍दा थिए, त्‍यो स्‍त्रीले देखिन्‌। ज्ञानी हुन पाए कति असल हुनेथियो, उनले सोचिन्‌। उनले केही फल टिपेर खाइन्‌, केही आफ्‍ना लोग्‍नेलाई दिइन्‌ र उनले पनि त्‍यो खाए।

7त्‍यो खाने बित्तिकै तिनीहरूले समझशक्ति पाए र आफू नाङ्गै रहेछौं भनी चाल पाए। यसकारण तिनीहरूले नेभाराको पात गाँसेर त्‍यसले आफ्‍ना शरीर ढाके।

8त्‍यही बेलुका तिनीहरूले परमप्रभु परमेश्‍वर बगैँचामा डुलिरहनुभएको सुने र रूखका बीचमा उहाँका सामुदेखि लुके।

9तर परमप्रभु परमेश्‍वरले “तँ कहाँ छस्?” भनी मानिसलाई बोलाउनुभयो।

10उनले जवाफ दिए, “मैले तपाईंको सोर बगैँचामा सुनें। म नाङ्गै थिएँ, यसैले म डराएँ र तपाईंदेखि लुकें।”

11“तँ नाङ्गै छस् भनेर कसले तँलाई भन्‍यो? मैले नखानू भनेको फल तैँले खाइस् कि कसो?” परमेश्‍वरले सोध्‍नुभयो।

12मानिसले उत्तर दिई भने, “यहाँ मसँग रहन तपाईंले दिनुभएको स्‍त्रीले मलाई त्‍यो फल दिई र मैले खाएँ।”

13परमप्रभु परमेश्‍वरले स्‍त्रीलाई सोध्‍नुभयो, “किन तैँले त्‍यसो गरिस्?” उनले भनिन्‌, “साँपले पो मलाई छल गरेर त्‍यो खान लायो।”

14तब परमप्रभु परमेश्‍वरले साँपलाई भन्‍नुभयो, “यसको लागि तैँले दण्‍ड पाउनेछस् र सबै पशुहरूमध्‍ये तैँले मात्र यो सराप पाउनेछस्। अबदेखि उसो पेटको बलले घस्रेर तँ हिँड्‍नेछस् र जीवनभरि माटो खानेछस्।

15म तँलाई र स्‍त्रीलाई आपसमा घृणा गर्न लाउनेछु, तेरो सन्‍तान र स्‍त्रीको सन्‍तानको बिचमा म दुश्मनी हालिदिनेछु र त्‍यसको सन्‍तानले तेरो टाउको कुच्‍च्‍याउनेछ र तैँले त्‍यसको सन्‍तानको कुर्कुच्‍चा ठुँग्‍नेछस्।”

16तब उहाँले स्‍त्रीलाई भन्‍नुभयो, “तैँले गर्भवती हुँदा पाउने कष्‍ट र छोरा-छोरी जन्‍माउँदा पाउने पीडा म बढाउनेछु। त्‍यसो भएर पनि तैँले आफ्‍ना लोग्‍नेको चाहना गर्नेछस् र उसको अधीनमा बस्‍नेछस्।”

17अनि उहाँले मानिसलाई भन्‍नुभयो, “तैँले तेरी स्‍वास्‍नीको कुरा सुनिस् र मैले नखानू भनेको फल खाइस्, तेरो यस कामले गर्दा भूमिमाथि सराप पर्नेछ, त्‍यहाँबाट आफूलाई पुग्‍ने गरी खानेकुरा उमार्न तैँले जीवनभरि कठोर मेहनत गर्नुपर्नेछ।

18त्‍यसले काँडा र काम नलाग्‍ने झार उमार्नेछ र तैँले बनका सागपात खानेछस्।

19जुन माटोबाट तँ बनाइएको थिइस्, त्‍यही माटोमा नफर्कुञ्‍जेल तैँले भूमिबाट केही कुरा उमार्न कठोर परिश्रम गरी पसिना चुहाउनुपर्नेछ। तँ माटोले बनेको थिइस् र फेरि माटै बन्‍नेछस्।”

20आदमले आफ्‍नी स्‍वास्‍नीको नाम हव्‍वा राखे किनभने उनी सबै मानिसजातिकी आमा थिइन्‌।

21अनि परमप्रभु परमेश्‍वरले आदम र उनकी स्‍वास्‍नीका निम्‍ति पशुका छालाका वस्‍त्र बनाइदिनुभयो र तिनीहरूलाई पहिर्‍याइदिनुभयो।

22तब परमप्रभु परमेश्‍वरले भन्‍नुभयो, “अब मानिस हामीजस्‍तै भएको छ र उसले असल र खराबको ज्ञान पाएको छ। उसले जीवनको रूखको फल खाएर सधैँभरि बाँचिरहन पाउनुहुँदैन।”

23यसैले परमप्रभु परमेश्‍वरले उनलाई अदनको बगैँचाबाट निकालिदिनुभयो र जुन माटोबाट उनी बनेका थिए, त्‍यही माटोमा खेती गर्न लाउनुभयो।

24तब उहाँले बगैँचामा पूर्वपट्टि पहरा दिनलाई स्‍वर्गीय प्राणीहरू र एउटा चारैतिर घुमिरहने ज्‍वालामय तरवार राखिदिनुभयो। कोही पनि जीवनको रूखको छेउ पुग्‍न नसकोस् भनी त्‍यसो गरिएको थियो।

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →