Ezekiel 16 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

2บุตรมนุษย์เอ๋ย, จงให้เมืองยะรูซาเลมรู้สึกความชั่วลามกทั้งปวงแห่งตน.

3ท่านจงว่าพระยะโฮวาเจ้าตรัสแก่ยะรูซาเลมดังนี้ว่า, เชื้อวงศ์ของเจ้าและที่เกิดแห่งเจ้าเป็นแต่แผ่นดินแห่งคะนาอัน, บิดาของเจ้าเป็นชาวอะโมรี, มารดาของเจ้าก็เป็นชาวเฮ็ธ

4ฝ่ายกำเนิดของเจ้าในวันที่เจ้าบังเกิดนั้นเขามิได้ตัดสะดือของเจ้า, และมิได้ล้างเจ้าด้วยน้ำเพื่อจะชำระเสีย. และเขามิได้ทาเกลือและเอาผ้าพันให้เจ้าเลย,

5ตาใดๆ มิได้เมตตาแก่เจ้าเพื่อจะทำการเช่นนี้สิ่งใดแก่เจ้า, เพื่อจะปราณีแก่เจ้า, แต่เจ้าในวันที่เกิดนั้น, เจ้าต้องทิ้งเสียที่พื้นดินทุ่งนา, ด้วยความดูหมิ่นแห่งชีวิตของเจ้า.

6และเมื่อเราเสด็จผ่านไปข้างเจ้า, และเห็นเจ้าต้องเหยียบย่ำที่โลหิตของเจ้า, และเราตรัสแก่เจ้าที่ประกอบด้วยโลหิตของเจ้าว่า, จงมีชีวิตอยู่, เออเราตรัสแก่เจ้าประกอบด้วยโลหิตของเจ้าว่า, จงมีชีวิตอยู่.

7เราได้ให้เจ้าเป็นหมื่นแสน, ดุพืชแห่งแผ่นดิน, และเจ้าก็ได้ทวีใหญ่โตขึ้น, และเจ้าก็งามเลิศ, ถันของเจ้าก็เจริญขึ้น, และโลมาของเจ้าก็ได้งอกขึ้น, แต่ตัวเจ้าได้เป็นเปลือยเปล่าทีเดียว.

8พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, และเมื่อเราเสด็จผ่านไปข้างเจ้าแลดูเห็นเจ้า, นี่แน่ะอายุของเจ้าเป็นเวลาสมควรจะรัก, และเราจะเอาผ้าของเราคลุมเหนือเจ้า, และปกปิดความเปลือยเปล่าของเจ้า, แห้จริงเราได้สาบานแก่เจ้า, และเข้าเป็นมิตรไมตรีแก่เจ้า, พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, และเจ้าได้เป็นของๆ เรา.

9แล้วเราจึงได้ล้างเจ้าด้วยน้ำ, แท้จริงเราได้ชำระโลหิตของเจ้าจากเจ้าเสีย, และได้ชะโลมเจ้าด้วยน้ำมัน.

10เราแต่งตัวให้เจ้าด้วยผ้าประดับ, และใส่รองเท้าให้เจ้าด้วยหนังทาหัศ, แล้วคาดเอวของเจ้าด้วยผ้าป่านอันละเอียด. และคลุมตัวเจ้าด้วยผ้าไหม,

11เราแต่งตัวให้เจ้าด้วยเครื่องประดับทั้งหลาย, และใส่กำไลที่มือให้เจ้า.

12และใส่สายสร้อยที่คอของเจ้า, เราใส่แหวนที่จมูกของเจ้า,

13และใส่ต่างหูที่หูของเจ้า, และใส่มงกุฎบนศีรษะให้เจ้างามเสิศ, ดังนั้นเจ้าต้องประดับตัวด้วยทองและเงิน, เครื่องแต่งตัวของเจ้าทำด้วยป่านอันละเอียดและไหมผ้าปัก, เจ้าได้กินแป้งอันละเอียดและน้ำผึ้งและน้ำมัน, เจ้าเป็นงามเลิศทีเดียว, และได้เจริญขึ้นเป็นประเทศ.

14พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, นามของเจ้าได้ลือขจรไปในท่ามกลางนานาประเทศเพราะซึ่งงดงามของเจ้า, ด้วยว่าเป็นที่สุดเหตุ, เครื่องประดับของเราที่เราใส่เหนือเจ้า,

15แต่เจ้าได้ไว้ในใจซึ่งงดงามของเจ้า, เจ้าได้ประพฤติล่วงประเวณีเพราะนามของเจ้า, และเจ้าได้เทการล่วงประเวณีทั้งหลายของเจ้าเหนือคนทุกคนที่เดินทางไป, (ที่งดงามนั้น) ได้เป็นของๆ เขา,

16และเจ้าได้เอาแต่เสื้อของเจ้าบ้าง, และได้ทำที่สูงทั้งหลายแต่งไว้ด้วยสีต่างๆ, และเจ้าได้ล่วงประเวณีเหนือที่สูงนั้น, (การเหล่านี้) จะไม่มีมาและจะมิได้เป็น.

17เจ้าได้เอาเครื่องเลิศงามของเจ้า, อันเราให้แก่เจ้าล้วนแต่ทองและเงินของเรา, เจ้าได้ทำรูปสันฐานคนผู้ชายสำหรับตัว, และประพฤติล่วงละเมิดด้วยรูปทั้งหลายนั้น.

18และเจ้าได้เอาเสื้อประดับทั้งหลายของตัวปิดคลุมรูปสัณฐานนั้น, และได้ตั้งน้ำมันและเครื่องหอมของเราต่อหน้ารูปสัณฐานนั้น.

19พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, ได้เป็นดังนั้น, คือขนมของเราที่เราส่งให้แก่เจ้า, แป้งอันละเอียดและน้ำมันและน้ำผึ้งที่เราให้แก่เจ้ากิน, เจ้าได้ใส่นี้จำเพาะหน้ารูปเหล่านั้นเป็นเครื่องหอม.

20อนึ่งเจ้าได้เอาลูกชายและลูกหญิงของเจ้าที่เจ้าเกิดแก่เรา, และลูกนั้นเจ้าได้ฆ่าบูชาแก่รูปนั้นเพื่อจะเผาผลาญเสีย, การล่วงประเวณีทั้งหลายของเจ้าก็น้อยนักหรือ.

21ซึ่งเจ้าได้ฆ่าลูกทั้งหลายของเรา, และฝากเขาทั้งหลายเพื่อจะลุยไฟแก่รูปนั้น.

22ในการชั่วลามกทั้งปวงของเจ้า, และในบรรดาการล่วงประเวณีของเจ้า, เจ้ามิได้ระลึกถึงวันทั้งหลายขณะเจ้ายังเป็นทารกอยู่นั้น, เมื่อเจ้าเป็นเปลือยเปล่าทีเดียว, และเหยียบย่ำที่โลหิตของเจ้า,

23และอยู่มาภายหลังความบาปทั้งปวงของเจ้า, พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, วิบากๆ แก่เจ้า,

24ก็เจ้าได้ก่อห้องแพศยาเพื่อตัว, และได้ทำที่สูงเพื่อตัวในถนนทั้งปวง.

25เจ้าได้ทำที่สูงของตัวในมุมหนทางทุกแห่ง, และได้ทำซึ่งงดงามของเจ้าให้เป็นที่ดูหมิ่น, และได้เปิดเท้าของเจ้าแก่คนเดินทางไปทุกคน, และได้ยังความล่วงประเวณีทั้งหลายของเจ้าให้ทวีมากขึ้น.

26เจ้าได้ผิดประเวณีด้วยชาวอายฆุบโตผู้ประกอบด้วยเนื้อหนัง, อยู่เมืองใกล้กัน, และเจ้าได้ยังการผิดล่วงประเวณีทั้งหลายของเจ้าให้ทวีขึ้น, เพื่อจะยุให้เรากริ้วโกรธ.

27นี่แน่ะ, เรายื่นพระหัตถ์ของเราเหนือเจ้า, และลดส่วนแห่งเจ้า, และได้มอบเจ้าไว้แกใจคนทั้งหลายที่ชังเจ้า, คือลูกสาวทั้งหลายชาวฟะเลเซ็ธ, ที่อายเพราะทางล่วงประเวณีของเจ้า,

28เจ้าได้ล่วงประเวณีด้วยชาวอาซูระ เพราะเจ้ามิได้อิ่มใจ.

29เจ้าได้ยังความล่วงประเวณีทั้งหลายของเจ้าให้ยิ่งขึ้นในแผ่นดินคะนาอัน, จนถึงประเทศเคเซ็ด, และเจ้าก็ยังไม่พอใจและอิ่มใจ,

30พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, ใจของเจ้าอ่อนกำลังไปอย่างไรในที่เจ้าได้กระทำสิ่งทั้งปวงเหล่านี้, เป็นการของหญิงแพศยาครอบงำเสีย.

31ในที่เจ้าทำห้องของตัวที่มุมหนทางทุกตำบล, และกระทำที่สูงของตัวในถนนทุกแห่ง, และเจ้ามิได้เป็นดังหญิงแพศยาที่จะได้ดูหมิ่นสินจ้าง (ก็เป็น)

32ภรรยาแพศยาที่รับคนสัญจรมาต่างประเทศ, เมื่อยังอยู่ใต้บังคับของผัวตน.

33เขา (เคย) ให้สิ่งของแก่หญิง แพศยาทั้งปวง, แต่ตัวเจ้าให้สิ่งของแก่คนรักทั้งปวงของเจ้า, และเจ้าให้สิ่งของแก่เขาเพื่อเขามาหาถึงเจ้า, แต่ทุกทิศ ล้อมรออบเพราะความล่วงประเวณีทั้งปวงของเจ้า.

34อาการแห่งเจ้าในความล่วงประเวณีทั้งปวงของเจ้าผิดกันจากหญิงทั้งปวง, ด้วยว่าเขายังไม่ได้พูดเกี้ยวตามเจ้า, และในที่เจ้าให้สิ่งของแก่เขาและเขามิได้ให้สิ่งของแก่เจ้า, เหตุดังนี้เจ้าจึงได้ผิดจากกัน.

35เหตุฉะนี้, โอ้หญิงแพศยา, จงฟังคำของพระยะโฮวา,

36พระยะโฮวาเจ้าตรัสดังนี้ว่า, เพราะความชั่วของเจ้าเทลง, และซึ่งเปลือยเปล่าของเจ้าก็ปรากฏขึ้น, เพราะความล่วงประเวณีทั้งปวงของเจ้ากับด้วยคนทั้งปวงที่รักเจ้า, และเพราะรูปเคารพทั้งปวงอันชั่วลามกของเจ้า, และเพราะโลหิตแห่งลูกทั้งหลายของเจ้า, ซึ่งเจ้าได้ให้แก่เขาทั้งหลาย,

37เหตุฉะนี้จงดู, เราจะให้คนรักทั้งปวงของเจ้า, ที่เจ้าได้สนุกสบายด้วยกัน, และเขาทั้งหลายที่เจ้าได้ รักกับเขาทั้งหลายที่เจ้าได้ชังนั้น, ให้มาประชุมพร้อมกัน, และเราจะให้เขาทั้งหลายประชุมกันต่อสู้แก่เจ้าอันล้อมรอบ, และจะให้ซึ่งเปลือยเปล่าของเจ้าปรากฏแก่เขา, เขาทั้งหลายจะได้แลเห็นซึ่งเปลือยเปล่าของเจ้า,

38และตัดสินเจ้าตามคดีตัดสินแห่งหญิงทั้งปวงที่ล่วงประเวณี, ละให้โลหิตไหล, และเราจะยังโลหิตแห่งความพิโรธและความหึงส์หวงที่บนเจ้านั้น.

39เราจะให้เจ้าอยู่ในเงื้อมมือของเขาทั้งหลายด้วย, และเขาจะได้ทำลายห้องแพศยาทั้งปวงของเจ้า, และที่สูงทั้งปวงของเจ้าเขาจะทำลายเสีย, เขาก็จะฉีกกะชากเสื้อผ้าของเจ้าจากตัวเจ้า, และเขาจะเอาเครื่องเลิศงามของเจ้า, จะให้เจ้าเป็นเปลือยเปล่า,

40เขาทั้งหลายจะให้คนเป็นอันมากขึ้นไปต่อสู้ เจ้าด้วย, เขาจะขว้างเจ้าด้วยหิน, และเขาจะฉะฟันเจ้าด้วยกะบี่ของเขา,

41และเขาจะเผาเรือนทั้งปวงของเจ้าด้วยไฟ, และจะทำโทษต่างๆ แก่เจ้าต่อตาผู้หญิงเป็นอันมาก, และเราจะให้เจ้าเว้นเสียจากการล่วงประเวณี, และเจ้าก็จะไม่ให้สินจ้างอีก.

42และเราจะให้ความพิโรธของเราต่อเจ้าหยุดเสีย, และความเดือดของเราจะคลายจากเจ้า, และเราจะหยุดเสีย, จะมิได้ทรงพิโรธอีก,

43เพราะเจ้ามิได้ระลึกถึงวันทั้งหลายเมื่อเจ้ายังเป็นทารกอยู่นั้น, แต่ได้ทำให้เราโกรธขึ้งในสิ่งเหล่านี้, นี่แน่ะ, พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, เหตุฉะนี้, เราจะให้ทางของเจ้าเป็นไปเหนือศีรษะของเจ้า, และเจ้าจะมิได้ทำความชั่วนี้เพิ่มเติมความชั่วลามกทั้งปวงของเจ้า.

44นี่แน่ะ, คนทั้งปวงที่มักกล่าวสุภาษิตจะพูดสุภาษิตถึงเจ้าว่า, มารดาเป็นอย่างไร, ลูกสาวก็เป็นอย่างนั้น,

45เจ้าเป็นลูกสาวแห่ง มารดาของเจ้าที่เกลียดชังสามี, และลูกทั้งหลายของตน, และเจ้าเป็นน้องสาวแห่งพี่สาวทั้งปวงของเจ้า, ที่เกลียดชังสามีและลูกทั้งหลายของเขา, มารดาของเจ้าเป็นชาวเฮ็ธ, และบิดาของเจ้าเป็นชาวอะโมรี,

46พี่สาวของเจ้าคือซะมา เรีย, เขากับลูกสาวทั้งปวงของเขาที่อาศัยอยู่ข้างซ้ายของเจ้า, น้องสาวของเจ้าคือซะโดมและลูกสาวทั้งปวงของเขา, ที่อาศัยอยู่ข้างขวาของเจ้า.

47แต่เจ้ามิได้ดำเนินในทางทั้งปวงของเขาทั้งหลาย, และมิได้ประพฤติตามความชั่วลามกของเขาทั้งปวง, แต่ดูหมิ่นถือว่า (ลามก) นี้เป็นข้อเล็กน้อย, เจ้าจึงได้ทำความชั่วทวีมากขึ้นยิ่งกว่าเขาทั้งหลายในทางทั้งหลายของเจ้า.

48พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, เรามีชีวิตอยู่ฉันใด, ซะโดมน้องสาวของเจ้านั้น, ทั้งตัวและลูกของเขามิได้ประพฤติดุจเจ้าและลูกหญิงทั้งหลายของเจ้า.

49นี่แน่ะ, สิ่งนี้แหละเป็นความชั่วแห่งซะโดมน้องสาวของเจ้า, คือการจองหอง, อิ่มด้วยขนม, และสงบเงียบก็อยู่ในเขาและลูกหญิงทั้งหลายของเขา, เขามิได้อนุเคราะห์มือคนทุกข์และคนเข็ญใจให้มีกำลังขึ้น.

50เขาถือตัวว่าเป็นผู้สูงศักดิ์, และได้ประพฤติชั่วลามกในที่จำเพาะพักตรแห่งเรา. เหตุฉะนั้นเราได้ขับไล่เขาทั้งหลายตามซึ่งเราได้เห็นนั้น,

51ซะมาเรียได้ทำบาปอย่างของเจ้ากึ่งหนึ่งก็หามิได้, เจ้าได้กระทำบรรดาการชั่วลามกของเจ้าให้ทวีมากขึ้นยิ่งกว่าเขาทั้งหลาย, และด้วยการชั่วลามกทั้งปวงที่เจ้าได้กระทำนั้น,

52เจ้าจึงได้จัดพี่น้องหญิงทั้งปวงของเจ้าว่ามีความชอบธรรมตัวเจ้าในที่ได้ตัดสินพี่น้องหญิงทั้งปวงของเจ้า, จงแบกความอัปยศของเจ้าไว้, ด้วยความบาปทั้งปวงของเจ้า, ซึ่งเจ้าได้กระทำเป็น ที่ดูหมิ่นยิ่งกว่าเขาทั้งหลาย, เขาจึงมีความชอบยิ่งกว่าเจ้า, เจ้าจงอายไปและจงแบกไว้ซึ่งความอัปยศของตัว, ในที่เจ้าได้จัดพี่น้องหญิงของเจ้าว่ามีความชอบธรรม,

53เราจะยังการชะเลยแห่งเขาทั้งหลายคอการชะเลยแห่งซะโดม, และลูกหญิงทั้งปวงของเขา, และการชะเลยแห่งซะมาเรียและลูกหญิงทั้งปวงของเขา, และการชะเลยแห่งพวกชะเลยของเจ้าในท่ามกลางเขาทั้งหลาย, ให้กลับคืนเสีย,

54เพื่อเจ้าจะแบกซึ่งความอายเจ้าเอง, และได้ความอัปยศไปในสิ่งทั้งปวงที่เจ้ากระทำได้, เพราะเจ้าได้ให้ใจเขามีกำลังขึ้น,

55และน้องหญิงทั้งปวงของเจ้า, คือซะโดมและลูกหญิงทั้งปวงของเขา, จะกลับยังเดิมของเขาทั้งหลาย, และซะมาเรียและลูกหญิงทั้งปวงของเขากลับคนยังเดิมของเขา, และตัวเจ้าและลูกหญิงทั้งปวงของเจ้าจะได้กลับยังที่เดิมของเจ้า.

56ด้วยว่าเมื่อวันแห่งความจองหองของเจ้าซะโดมน้องสาวของเจ้ามิได้มีชื่อเสียงลือไปในปากของเจ้า.

57เมื่อก่อนความชั่วของเจ้าได้ปรากฏเหมือนเมื่อครั้งลูกสาวทั้งหลายแห่งซุเรียได้นินทาแก่เจ้า, และคนทั้งปวงที่อยู่ล้อมรอบเขา, คือลูกสาวทั้งหลายแห่งพวกฟะเลเซ็ธ, ที่ได้ดูหมิ่นแก่เจ้าอันล้อมรอบ.

58พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, เจ้าได้ทนไว้ซึ่งความล่วงประเวณี, และความลามกทั้งปวงของเจ้า.

59ด้วยว่าพระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, เราจะกระทำแก่เจ้า, ดุจเจ้าได้กระทำที่ดูหมิ่นคำสาบาน, เพื่อจะหักเสียซึ่งความไมตรีแก่กัน,

60แต่ทว่าพวกเราจะระลึกถึงความไมตรีของเรากับเจ้าในวันทั้งหลายเมื่อเจ้ายังเป็นทารกอยู่, และเราจะตั้งความไมตรีไว้แก่เจ้าอันยั่งยืนเป็นนิตย์.

61เจ้าจึงจะได้ระลึกถึงทางทั้งหลายของเจ้า, และเจ้าจะละอายไป, เมื่อเจ้าจะได้รับพี่น้องหญิงทั้งปวงของเจ้า, เราจะให้ขาทั้งหลายแก่เจ้าเป็นลูกสาว, แต่มิใช่เพราะความไมตรีของเจ้า.

62พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า, เราจะตั้งไว้ซึ่งไมตรีของเราแก่เจ้า, เจ้าจะได้รู้ว่าเราคือยะโฮวา,

63เพื่อเจ้าจะได้ระลึกถึงและจะอัปยศไป, และจะมิได้อ้าปากของเจ้าขึ้นอีกเพราะความอัปยศของเจ้า, เมื่อเราได้ยกโทษแก่เจ้าก็ด้วยสิ่งทั้งปวงที่เจ้าได้กระทำนั้น, พระยะโฮวาตรัส