Ezekiel 7

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1อนึ่งคำพระยะโฮวามายังข้าพเจ้าอีกว่า,

2ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ย, พระยะโฮวาเจ้าตรัสดังนี้แก่แผ่นดินยิศราเอลว่า, ที่สุดนั้นมาถึงแผ่นดินทั้งสี่มุม,

3บัดนี้ที่สุดมาถึงเจ้าแล้ว, และเราจะยังความพิโรธของเราเหนือเจ้า, และจะตัดสินเจ้าตามทางปรนนิบัติทั้งหลายของเจ้า, และความชั่วลามกทั้งปวงของเจ้าเราจะให้ตกเหนือเจ้า.

4และพระเนตรของเราก็จะไม่เมตตาเจ้า, และเราจะไม่โปรด, แต่ว่าทางปรนนิบัติของเจ้าเราจะวางเหนือเจ้า, และความชั่วลามกของเจ้าจะอยู่ในท่ามกลางเจ้า, และเจ้าทั้งหลายจะได้รู้ว่าเราคือยะโฮวา

5พระยะโฮวาเจ้าดำรัสดังนี้ว่า, นี่แน่ะ, ความชั่วร้ายล้วนแต่ชั่วร้ายจะมา.

6ที่สุดนั้นมา, ที่สุดนั้นมาแล้ว.

7และตื่นคอยท่าเจ้า. นี่แน่ะที่สุดมาอยู่, โอ้ผู้ชาวแผ่นดิน, เวลากำหนดก็มาถึงเจ้า, เวลามาแล้ว. วันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว, วันวุ่นวายไม่มีเสียงยินดีโห่ร้องบนภูเขา,

8เดี๋ยวนี้เราเกือบจะเทความพิโรธของเราเหนือเจ้า, และเราจะให้ความกริ้วของเราสำเร็จแก่เจ้า, และจะตัดสินเจ้าตามทางปรนนิบัติทั้งหลายของเจ้า, และความชั่วลามกทั้งปวงของเจ้าเราจะวางเหนือเจ้า,

9และพระเนตรของเราจะไม่เมตตาและเราจะไม่โปรด. เราจะให้เป็นไปเหนือเจ้าตามทางปรนนิบัติทั้งหลายของเจ้า, และความชั่วลามกของเจ้าจะอยู่ในท่ามกลางเจ้า, และเจ้าทั้งหลายจะได้รู้ว่าเราคือยะโฮวาเป็นผู้โบยตี.

10นี่แน่ะวันนั้นๆ มาอยู่, เวลากำหนดขึ้นแล้ว, ไม้งอกแตกออกแล้ว, ความจองหองผลิดอกแล้ว.

11ความร้ายกาจโตใหญ่ขึ้นเป็นไม้สำหรับทำโทษคนบาปไม่มีเหลือแต่เขา, กองของเขาหรือทรัพย์สมบัติเป็นของเขาจะไม่มี, ศิริราศีงดงามจะไม่มีแก่เขา.

12เวลานั้นมาแล้ว, วันนั้นใกล้เข้ามาแล้ว, อย่าให้ผู้ซื้อยินดี, และคนขายโศกเศร้า, ด้วยความพิโรธอยู่เหนือกองในเมืองนั้นทั้งสิ้น.

13แม้ว่าผู้ชายยังจะมีชีวิตอยู่ในหมู่คนเป็น, เขาจะไม่ได้กลับไปถึงที่ขายด้วยนิมิตต์นี้ได้แก่ทรัพย์สมบัติในเมืองนั้น, เขาจะไม่กลับ, และจะมีผู้ใดอาจให้ชีวิตของตัวยั่งยืนด้วยการบาปก็ไม่มี,

14เขาได้เป่าแตรตระเตรียมให้คนทั้งปวงพร้อมกัน, แต่ไม่มีผู้ใดไปในการศึก, ด้วยว่าความพิโรธของเราอยู่เหนือกองในเมืองนั้นทั้งสิ้น.

15กะบี่อยู่ภายนอก, และโรคห่า, และกันดารอาหารอยู่ภายใน, ผู้อยู่ทุ่งนาจะตายด้วยกะบี่, และคนอยู่ในเมืองกันดารอาหาร, และโรคห่าจะเผาผลาญผู้นั้น.

16แต่ผู้หนีได้ก็จะหนีเสีย, และเขาจะไปอยู่บนภูเขาดุจนกพิลาปที่เคยอยู่ระหว่างภูเขา, ต่างคนต่างพิลาปร่ำไรเพราะความชั่วของตัว.

17มือทั้งหลายจะอ่อนนิ่มและหัวเข่าทั้งปวงจะอ่อนกำลังดังน้ำ.

18เขาจะพันกายด้วยผ้าหยาบ, และความสะดุ้งจะหุ้มห่อเขา, และหน้าของเขาทั้งหลายจะได้รับความอัปยศ, และศีรษะของเขาทั้งปวงจะโล้น.

19เขาจะทิ้งเงินของเขาที่ถนนทั้งหลาย, และทองคำของเขาจะเป็นดุจของโสโครก, เงินและทองคำของเขาจะไม่อาจช่วยเขาให้รอดในวันพิโรธของพระยะโฮวา. เขาจะได้อิ่มใจ, และอิ่มท้องก็หาไม่, ด้วยเงินนั้นเป็นที่สะดุดต่อความชั่วของเขา,

20และราศีเครื่องประดับของพระองค์, พระองค์ได้ตั้งไว้เป็นยศศักดิ์, แต่เขาได้ทำรูปชั่วและการโสโครกทั้งปวงของเขาด้วยเครื่องประดับนั้น, เหตุฉะนี้เราจึงทำเครื่องประดับนั้นให้เป็นการโสโครกแก่เขา.

21และเราจะให้เครื่องประดับแก่มือคนต่างประเทศเป็นของเหยื่อไป, และแก่คนชั่วในโลกเป็นที่ปล้นและเขาทั้งหลายจะทำให้เป็นมลทินไป.

22เราจะเมินหน้าของเราจากเขาทั้งหลาย, และเขาจะทำที่ลับของเราให้เป็นมลทิน, แลหมู่โจรจะมาที่นั่นทำเศร้าหมองไป.

23จงทำโซ่, เพราะว่าแผ่นดินนั้นเต็มด้วยความชั่วจนโลหิตไหล, และเมืองนั้นเต็มด้วยชั่วร้าย.

24เหตุฉะนี้เราจะให้นานาประเทศที่ชั่วมา, และจะได้เรือนของเขาทั้งหลาย, และเราจะให้สง่าราศีคนที่มีกำลังมากเสียด้วย, และที่บริสุทธิ์ของเขาจะเป็นมลทินความพินาศมาอยู่.

25และเขาจะแสวงหาความสุข, และความสุขก็จะไม่มี,

26อันตรายมีมา, และยังจะมาทับถมอันตรายเก่าอีก, และเขาจะไม่นิมิตต์ฝัน, ผู้ทำนายและกฎหมายจะเสียไปจากปุโรหิต, และความปรึกษาจะเสียจากผู้เฒ่า.

27มหากษัตริย์จะพิลาปร่ำไร, และเจ้าจะเอาความสะดุ้งหลากใจมาเป็นเครื่องทรง, และมือประชาชนทั้งหลายจะระทดเป็นทุกข์ไป, เราจะกระทำแก่เขาตามทางประพฤติของเขาทั้งหลายนั้น, และเราจะตัดสินเขาทั้งหลายตามการปรนนิบัติของเขา, และเขาทั้งหลายจะรู้ว่าเราคือยะโฮวา

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →