Ezekiel 21

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1คำของพระยะโฮวามายังข้าพเจ้าว่า,

2ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ย, จงตั้งหน้าของท่านตรงยะรูซาเลม, แล้วจงเปล่งเสียงวาจาออกถึงที่บริสุทธิ์ทั้งปวง.

3และจงทำนายถึงแผ่นดินยิศราเอล, และจงกล่าวแก่แผ่นดินยิศราเอลว่า, พระยะโฮวาตรัสดังนี้ว่า, นี่แน่ะ, เราอยู่ต่อสู้แก่เจ้า,

4และจะชักกะบี่ของเราออกจากฝักจะตัดคนชอบธรรมและคนชั่วเสียจากเจ้า, เพราะว่าเราจะต้องตัดคนชอบธรรมและคนชั่วจากเจ้า, เหตุฉะนี้กะบี่ของเราจึงจะออกไปจากฝักของมันต่อสู้บรรดา (ชน) ชาติตั้งแต่ทิศใต้จนถึงเหนือ.

5และบรรดา (ชน) ชาติจะได้รู้ว่า, เรายะโฮวาได้ยังกะบี่ของเราให้เคลื่อนจากฝักของมัน, กะบี่นั้นจะไม่กลับเข้าที่อีกเลย,

6ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ยท่านจงร้องครางเจียนบั้นเอวหัก, และจงครางด้วยความร้อนต่อตาเขาทั้งหลาย.

7และจะอยู่มาเมื่อเขาทั้งหลายจะว่าแก่ท่านว่า, เหตุไฉนท่านจึงได้ร้องคราง, ท่านจึงจะว่าเพราะด้วยข่าวนั้นมีมา, และหัวใจทั้งหลายจะละลายลง, และมือทั้งปวงจะอ่อนระทด, และจิตต์วิญญาณทั้งปวงจะอิดโรยไป, และหัวเข่าทั้งปวงจะอ่อนกำลังดุจน้ำ, นี่แน่ะมีมา, และจะได้สำเร็จ, พระยะโฮวาเจ้าตรัสว่า.

8และคำของพระยะโฮวามายังข้าพเจ้าว่า.

9บุตรมนุษย์เอ๋ย, ท่านจงทำนายว่า, พระยะโฮวาตรัสดังนี้, จงว่า, กะบี่, กะบี่ที่ลับคมเป็นเงา, ก็ลับคมแล้ว.

10เพื่อจะได้ประหารเป็นอันมาก, ก็ขัดให้เป็นเงาเพื่อจะมีแสงวาววาบดังสายฟ้าแลบนั้น, เราจึงจะมีความโสมนัสส์ยินดีหรือ, ทัณฑกรแห่งบุตรของเราก็ดูหมิ่นบรรดาต้นไม้ทั้งปวง,

11กะบี่นั้นส่งไว้จะให้ขัดเป็นเงา, เพื่อจะได้ถือด้วยมือ, กะบี่เล่มนี้ลับให้คมและขัดเป็นเงาแล้ว, เพื่อจะให้อยู่ในมือแห่งคนผู้ฆ่าคน,

12บุตรมนุษย์เอ๋ย, ท่านจงร้องไห้คราง, ด้วยว่านี้จะอยู่เหนือพลไพร่ของเรา, เหนือเจ้าทั้งปวงแห่งยิศราเอลที่ส่งไว้แก่กะบี่กับด้วยพลไพร่ของเรา, เหตุฉะนี้, จงตีที่ขาของท่าน,

13ด้วยว่าได้ทดลองดูแล้ว, และอะไรเล่าถ้าทัณฑกรนั้นที่ดูหมิ่นจะไม่มีอีก.

14พระยะโฮวาเจ้าตรัส, เหตุฉะนี้, ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ย, จงทำนายและตบมือด้วยกัน, และให้กะบี่คูณสามครั้ง, เป็นกะบี่ของผู้คนต้องแทงตาย, เป็นกะบี่แห่งผู้ใหญ่ที่ต้องแทงตาย, ที่เขาไปถึงเขาทั้งหลาย.

15เราตั้งคมกะบี่ไว้ตรงประตูของเขาทั้งหลาย, เพื่อใจเขาจะหายละลายไป, และเพื่อจะยังความฉิบหายของเขาทั้งหลายให้ทวีขึ้น, อ้ามันทำเป็นเหมือนแสงแวววาบ, ได้จักแจงไว้เสร็จเพื่อจะฟัน.

16จงเข้าด้วยกัน, ไปข้างมือขวาตั้งตัวข้างซ้ายมือไว้, ตามที่หน้าของตัวอยู่นั้น.

17เรา พระยะโฮวาจึงตรัสว่า, เราจะตบมือของเราด้วยกัน, และยังความพิโรธของเราให้หยุด

18คำของพระยะโฮวามายังข้าพเจ้าอีกว่า.

19ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ย, จงตั้งทางสองทางไว้แก่ตัวด้วย, เพื่อจะให้กะบี่ของกษัตริย์บาบูโลนนั้นมาถึง, ทางทั้งสองนั้นจะออกจากแผ่นดินเดียว, และจงทาที่สังเกตไว้เป็นสำคัญ, ที่ต้นทางไปเมืองนั้นก็ต้องทำ.

20ท่านจงตั้งทางเพื่อกะบี่จะมาถึงเมืองลาบาที่อยู่ในพวกลูกอำโมน, และถึง (ประเทศ) ยะฮูดา, ในยะรูซาเลมที่เข้มแข็งแรงนั้น.

21ด้วยว่ากษัตริย์บาบูโลนเสด็จยืนอยู่ที่หนทางแยก, ที่ต้นทางทั้งสองนั้น, เพื่อจะทำเสี่ยงทาย, ท่านจึงแกว่งลูกศร. และไต่ถามรูปเคารพสำหรับบ้าน, และดูในตับสัตว์.

22ที่พระหัตถ์ขวาของท่านเป็นที่ (สังเกต) เสี่ยงทายฝ่ายยะรูซาเลมเพื่อจะตั้งเครื่องทำลายกำแพง, เพื่อจะอ้าปาก, เพื่อการประหาร, เพื่อจะเปล่าสำเนียงโห่, เพื่อจะตั้งเครื่องทำลายกำแพงตรงประตูทั้งหลาย, เพื่อจะยกเชิงเทินขึ้น, เพื่อจะก่อหอคอยไว้.

23และการเสี่ยงทายนั้นแต่เป็นการเปล่าต่อนัยน์ตา เขาทั้งหลายที่ได้ทำสาบานไว้แก่เขา. และท่านระลึกถึงความชั่วเพื่อจะได้จับเขาไว้.

24เหตุดังนี้, พระยะโฮวาเจ้าจึงตรัสดังนี้ว่า, เพราะเจ้าทั้งหลายยังความชั่วของเจ้าให้เป็นที่ระลึก, ด้วยเหตุความผิดของเจ้าได้ปรากฏ, จนการบาปของเจ้าทั้งหลายได้เป็นที่แจ้งในการประพฤติของเจ้า, เพราะเจ้าได้เป็นที่ระลึก, เจ้าจะต้องเป็นที่ที่เขาจับไว้ด้วยมือ,

25และเจ้าแห่งยิศราเอลผู้ชั่วลามกวันของท่านก็จะมาแล้ว, ที่ความชั่วจะสิ้นสุด.

26พระยะโฮวาเจ้าตรัสดังนี้ว่า, จงถอดพระมาลาและปลงมงกุฎเสีย, นี่จะมิเป็นดังนี้, ผู้ที่ต่ำให้สูงขึ้น, ผู้ที่สูงให้ต่ำลง,

27เราจะ ทำลาย, ทำลาย, ทำลายแผ่นดิน, นี่และก็จะมิได้เป็นอีก, กว่าท่านผู้ทรงธรรมอันประเสริฐจะมา, และเราจะให้แผ่นดินแก่ท่าน

28ท่านบุตรมนุษย์เอ๋ย, จงทำนายและกล่าวว่า, พระยะโฮวาเจ้าตรัสดังนี้ด้วยพวกอำโมน, และด้วยความดูหมิ่นแห่ง เขา, และท่านจงว่า, กะบี่, กะบี่, ก็ชักออกเสีย, ที่ขัดสีดีที่สุดจะประหารจะเป็นแสงดุจฟ้าแลบ,

29เมื่อเขาทั้งหลายเห็นนิมิตต์อันปราศจากประโยชน์แก่ท่าน, เมื่อเขาเสี่ยงทายมุสาแก่ท่าน, เพื่อจะให้ท่าน (ตก) บนคอแห่งคนชั่วทั้งหลายที่ต้องแทง, วันของเขาทั้งหลายมาแล้ว, ในเวลาที่ความชั่วแห่งเขาจะสิ้นสุด.

30จงให้กะบี่กลับคืนยังฝัก, เราจะตัดสินแก่เจ้า, ในที่เจ้าสร้างไว้ในแผ่นดินกำเนิดของเจ้า,

31เราจะทรงเทความพิโรธของเราบนเจ้า, เราจะพัดเหนือเจ้าด้วยไฟแห่งความพิโรธของเรา, และจะมอบเจ้าไว้ในมือแห่งคนร้าย, อันชำนิชำนาญในการประหาร.

32เจ้าจะเป็นเหยื่อแก่ไฟ, โลหิตของเจ้าจะอยู่ในท่ามกลางแผ่นดินนั้น, เจ้าจะมิได้เป็นที่ระลึก. ด้วยว่าเราคือยะโฮวาได้ตรัสแล้ว

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →